امیدی که تبعید شده بود، اعتماد به نفسی که باز آمد

تبعید امام خمینی یک جابه‌جایی مکانی نبود، نوعی آزمون معنا بود. آزمون اینکه آیا یک اندیشه بدون حضور فیزیکی زنده می‌ماند؟ در انقلاب اسلامی، امید نه بر اساس رؤیاسازی که بر اساس یک اعتماد اخلاقی بنا نهاده شد. در آن روز‌ها مردم به مردی امید بسته بودند که حاضر شده بود هزینه بدهد، از مقاومت عقب ننشیند و سخن و رفتارش یکی باشد. این هماهنگی گفتار و رفتار، سرمایه‌ای بود که تبعید هم نتوانست آن را بسوزاند

«روایت‌هایی از روز‌های اوج‌گیری نهضت اسلامی در ارومیه» در گفت‌وشنود با محمد پیرپور

دوم بهمن به بعد شهر به دست مردم اداره می‌شد

در روز دوم بهمن ۱۳۵۷، تانکی در برابر مسجد اعظم ارومیه مستقر شد. همزمان ارتشی‌ها نیز شلیک مستقیم به مردم را آغاز کردند. یکی از انقلابیون، پرتابه‌ای را به سوی آن تانک انداخت. راننده هم راه خود را گم و به تیر برق برخورد کرد و تیر نیز روی تانک افتاد! آن تانک، چون به نزدیکی مسجد آمده بود، گلوله‌ای به سمت گنبد مسجد شلیک و آن را سوراخ کرد، اما به ساختمان مسجد آسیبی نرسید! پس از گذشت مدتی نیرو‌های ارتش فرار کردند

نخست‌وزیری شاپور بختیار، بسان مقدمه‌ای برای کشتار بزرگ

امریکا برای بقای پهلوی در تدارک کودتای خونین بود

بختیار در جلسه ۲۱ بهمن ۱۳۵۷ با سران ارتش گفت: من تا به حال صبر کردم، بیش از این نمی‌شود تحمل کرد! او به رحیمی فرماندار نظامی دستور داد ساعت منع عبور و مرور را از ساعت ۹ شب به ساعت ۵/۳۰ عصر تقلیل دهد. وی بقیه فرماندهان را موظف به همکاری با فرماندار نظامی کرد و به قره باغی رئیس ستاد بزرگ ارتشتاران نیز برای ایجاد هماهنگی بین نظامیان دستور داد. اندک اندک، همه چیز برای کودتا آماده می‌شد!

چشم‌اندازی تاریخی از کارکرد دانشگاه‌ها در ادوار پیش و پس از انقلاب اسلامی

«از وابستگی محتوایی» تا «مدرک گرایی نامولد» خوانش فراز و نشیب‌های یک تجربه

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های دانشگاهِ پیش از انقلاب اسلامی، وابستگی شدید ساختاری و محتوایی به غرب بود. در دهه ۱۳۵۰، حدود ۷۰ درصد از اساتید این نهاد، تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه‌های اروپایی و امریکا گذرانده بودند. این شرایط، نتایجی از قبیل تئوری‌زایی وارداتی و جدایی از تولید بومی را به همراه داشت و موجب شد دانشگاه از نظر فکری و هویتی با جامعه هدف دچار شکافی عمیق شود

اعتصاب ۶۲ روزه مطبوعات شکست زورمداری رسانه‌ای پهلوی دوم

جرایدی که با پشت‌کردن به شاه شمارگان میلیونی یافتند!

شکست ترفند «آشتی ملی»، موجب شد تا پهلوی دوم آن واقعی خویش را نمایان سازد. تشکیل دولت نظامی و سایه تحکم آن بر همه از جمله جراید، از پیامد‌های این رویکرد بود. جالب بود که همزمان شاه با پخش نطق پوزش، سیاست فریب مردم انقلابی را در پیش گرفت. روزنامه‌نگاران نه تنها به دستورات فرمانداری نظامی وقعی ننهادند، بلکه تصمیم گرفتند تا با اعتصاب، آنچه را که رژیم در پی القای آن به جامعه بود، منعکس نسازند

کشتار دانشجویان و دانش‌آموزان در ۱۳ آبان ۵۷، روایتی از نمای نزدیک

آنها تیر انداختند، ما فریاد زدیم، دانش‌آموزی در خون غلتید!

از بس این و آن را در معرکه جابه‌جا کرده بودم، گرد و خاک و خون، روی لباس‌هایم را نقاشی کرده بودند! بوی باروت و خاک و تنفس حاضران هیجان زده، در هوا موج می‌زد و من حس می‌کردم که تاریخ دارد در محوطه ما رقم می‌خورد! همه می‌دویدند، اما نمی‌گریختند! این دویدن، دویدن فرار نبود، نوعی انفجار و پرتاب خشم بود. پسرکی را دیدم که روپوش مدرسه تنش بود و همین طور که روی زمین می‌افتاد، با تمام جانش فریاد زد: «مرگ بر شاه»

مستشاران امریکایی، به مثابه نماد‌هایی از عقده حقارت

میهمانان ناخوانده مردم که کارگزاران وابستگی و تحقیر بودند

تجربه‌حضور مستشاران امریکایی در ایران، یکی از روشن‌ترین نمونه‌های «استعمار نوین» در قرن بیستم بود. استعمار بدون لشکرکشی، اما با نفوذ در تصمیم‌سازی اقتصادی و فرهنگی. آنچه در ظاهر انتقال دانش جلوه می‌کرد، در عمل به وابستگی عمیق سیاسی و روانی منجر شد. مستشاران نه‌تنها فرماندهی ارتش و اداره‌طرح‌های اقتصادی را در دست گرفتند، بلکه ذهن بخشی از نخبگان را نیز با این باور شکل دادند: «پیشرفت بدون غرب ممکن نیست!»

جستار‌هایی در سیره فردی و اجتماعی شهید آیت الله سید مصطفی خمینی در آیینه ۵ روایت

او در برابر دشمنی‌ها سپرِ بلای امام بود

آیت الله سید محمد سجادی: «بزرگ‌ترین کارِ آیت الله سید مصطفی خمینی، مراقبت از امام بود و در آخر هم فدایی ایشان شد! نجف در آن موقع، برای رهبر انقلاب حکم میدان مین را داشت و شرایط باید از هر نظر مدیریت می‌شد و حتی، نیاز به نوعی سپر بلا داشت! خودِ امام در این عوالم نبودند، منتها ضرورت مسئله احساس می‌شد. البته کسی جرئت مواجهه علنی با امام را نداشت و برخوردها، بیشتر با حاج آقا مصطفی می‌شد! ایشان پذیرای این امر شده بود...»

سرفصل‌هایی از تاریخ انقلاب و نظام اسلامی در آیینه خاطرات زنده‌یاد حسین مهدیان

نهاد‌های فرهنگی و رسانه‌ای زحمات انقلابیون را مهجور کرده‌اند!

دکتر سنجابی در ملاقات با امام خمینی در نوفل لوشاتو، از ایشان نوشته‌ای گرفت و سعی کرد تا برای خود یک وجهه تبلیغی دست‌وپا کند! او تا یکی، دو روز خبرنگاران را دور خودش جمع و چپ و راست مصاحبه می‌کرد! یک روز آقای اشراقی مرا صدا زد و گفت، امام فرموده‌اند: «بروید و به ایشان تذکر دهید که دست از تبلیغ برای خودش بردارد و از نوشته من استفاده تبلیغاتی نکند!» من هم رفتم و پیام امام را به دکتر سنجابی رساندم. او هم مصاحبه‌هایش را قطع کرد!

عملکرد مذهبیون در مبارزه با مفاسد فکری و اخلاقی در دوره بعد از شهریور ۱۳۲۰

یک ستیز ۳۷ ساله که رژیمی دست نشانده را سرنگون کرد

مروری بر روش‌های مجاهدت فرهنگی مذهبیون دهه ۲۰، برای مبارزه با اباحه‌گری و ترویج روحیه دینی در میان مردم، امروز چراغی پرفروغ برای عبرت آموزی است. چراغی که می‌تواند در جنگ دشوار فرهنگی و رسانه‌ای با دشمنان اسلام، راهنمای مجاهدان این عرصه باشد. چراغی که ما را در روشن کردن فضا و عیان ساختن اهداف صهیونیسم برای استحاله عقیدتی، یاریگر خواهد بود

۱۲ ۳ ۴ ۵