هر جشنوارهای در هر نقطهای از این کره خاکی قواعد و چارچوبهای خاص خود را دارد و بر اساس یک ایدئولوژی و اساسی پایهگذاری شده است. فیلمسازان زمانی که فیلم خود را متناسب با آن قواعد و چارچوبها بیابند در جشنواره شرکت خواهند کرد و مثل هر جشنواره دیگری، جشنواره فیلم فجر هم ویژگیهای خاص خودش را دارد. اینکه هر سال عدهای در جشنواره فجر شرکت میکنند و بعد اساس و قوانین جشنواره را زیر سؤال میبرند به معرکهای تکراری و کسلکننده تبدیل شده است که انرژی برگزاری یک جشنواره را میگیرد و آتش به تنور رسانههای زرد و عمو مردکها و خاله زنکها میاندازد و وقتی قواعد ازپیشتعیینشده یک رقابت را در زمان ناکامی رد میکنی این کار مصداق بارز بیاخلاقی است.
تعداد بیشماری فیلمساز هر ساله در جشنواره شرکت میکنند و طبیعی است که عدهای ناراضی باشند، جشنوارهای که بخواهد همه را راضی نگه دارد جشنوارهای خنثی خواهد بود.
جشنواره فجر را نمیتوان با جشنوارههای لوکارنو و ونیز و پوسان و... مقایسه کرد و بالعکس، چون هر کدام از این جشنوارهها مرامنامه خود را دارند پس وقتی کسی در جشنوارهای شرکت میکند باید برای قضاوت خطکشی هماندازه و هممعیار با جشنواره مورد نظر انتخاب کند. ما در این سالها اخلاقمداری را در فضای رقابتی هنر تمرین نکردهایم و در مرور زمان فاصلهمان بیشتر شده است.
یکی از بیاخلاقترین موارد این است که وقتی فیلمسازی نمیتواند به موقعیتی که خواهانش است برسد، سعی میکند با شایعهسازی شخصیت جشنواره را خدشهدار کند. دروغگویی و علیه این و آن دسیسه چیدن و عمداً کارها را خراب کردن در طول جشنواره نه تنها رقابتی سالم محسوب نمیشود، بلکه شکلهایی از خودتخریبی محسوب میشود.
باید به بسیاری از دوستان مدعی امر رسانه در فضای سینمای کشور گفت که اگر روزی اسب جشنواره را برای شما زین کنند نه تنها به مقصد نمیرسد بلکه ممکن است راهی ترکستان شود. ایرادات به هر جشنوارهای میتواند وارد باشد، اما تخریب رویکردی اخلاقی نیست. امید است با همدلی و همفکری همه اهالی رسانه و علاقهمندان سینما مسیر این دوره از جشنواره فیلم فجر به خوبی طی شود و نتیجه به سود همه جامعه سینمایی کشور رقم بخورد. انشاءالله.
