ملت ایران از جمله ملتهای تازهاستقلاليافته و نوظهور در جغرافیای سیاره زمین نیست، مانند مصر، چین، هند و بینالنهرین باستانی تمدنی کهن و شامخ دارد. هر ایرانی به هر نقطه زمین و به هر کشوری که سفر میکند، نماینده ملت ایران است و اگر کار بیرویه و زشتی بکند، ملت ایران را در انظار و اذهان جهانیان خوار و خفیف کرده است.
چندی پیش تصویری در شبکههای اجتماعی منتشر شد که در یک مجلس رسمی یکی از مقامات غیررسمی که سمت دستیاری داشته، پای خود را دراز کرده بود و همه تعجب کردند که او چگونه به خود اجازه داده این کار را بکند. همه به یاد دارند هنگام حضور خانم موگرینی در مجلس شورای اسلامی چه شور و غلغلهای برای عکس گرفتن با او در گرفت و نمایندگان محترم چقدر کمظرفیتی نشان دادند. مجلس شورای اسلامی جای نمایندگان ملت است و باید نماد متانت و صبوری و ابهت باشد. گاهی دیدهایم که هنگام سخنرانیهای مهم، اغلب نمایندگان یا در حال نجوا و صحبت با اطرافیان خود هستند یا با تلفن همراه صحبت میکنند یا در صحن مجلس راه میروند و جابهجا میشوند یا از جلسه بیرون میروند، حتی پس از ادای نماز و صرف ناهار خوابشان ميگيرد، چرت ميزنند، در حالي که مجلس ميتواند نيم ساعتي به آنان پس از صرف ناهار وقت بدهد که در اتاقهای دفتر خودشان چرتی بزنند و سرحال در جلسات حاضر شوند. ناهار هم باید بسیار مفصل و چرب و نرم نباشد که خوابآور باشد.
دیده شده که شخص بلندپایهای انگشت به دهان کرده و بقایای لقمه را درآورده یا دوباره میجود و میبلعد، تصویری در فضای مجازی پیوسته میچرخد که هنگامی که دوربین تلویزیون روی چهره یکی از نمایندگان مجلس قرار گرفته و به اصطلاح زوم کرده، فردی پشت سر او چگونه بینی خود را پاک میکند و اخلاط بینی را درآورده و آن را به صورت و سيبیل و در جیب خود میمالد. باور کنید این منظره عجیب مرا تکان داد و تعجب میکردم آیا آن آقا دستمال در جیب ندارد تا بینی خود را خالی کند و این منظره زشت را جلوی دوربین ثبت ماندگار نکند. دوربین هم تمام حرکات ایشان را ضبط کرد و پخش شد. یکی از عادات بدی که بارها شاهد آن بودهام کسانی هستند که وقت سخنرانی یا حتی حضور در جلسهای یا رستورانی دست در گوش خود کرده زوائد و آشغال گوش خود را با نوک انگشت خارج ميکنند و به آن خیره میشوند. کسانی را دیدهام که پس از صرف ناهار یا شام در انظار عمومی با خلال مواد غذایی لای دندانها را درميآورند، با انگشت آن را از روی خلال دندان میزدایند و فکر نمیکنند دست دادن با همان دست با مردم زشت و نشانه بيتوجهي به بهداشت است.
رسوم بعدی در سالهای قدیم بوده که خانم «کارلا سرنا» روزنامهنگار فرانسوی به آن اشاره کرده از جمله خانم «انیسالدوله» همسر سوگلی ناصرالدینشاه اغلب خانمهای فرنگی و زنان سفرا، وزیر مختار و مهمانهای زن خارجی را در دربار یا تکیه دولت به حضور میپذیرفت و برای نشان دادن مراتب صميميت خود به مهمانان نان شیرینی مربایی یا مرغ پخته را به دهان میبرد و نصف آن را میکند و به مهمان تعارف میکرد و آنان با زجر و شکنجه این غذا تقسیم کردن را میپذیرفتند و در کتابهای خود آداب ندانی ملکه ایران را مسخره میکردند. سیفالدوله اولین سفیر ایران در دربار روسیه تزاری با قاشق خود محتویات 20 ظرف طلایی پر از بستنی را چشید؛ یعنی قاشق داخل بستنیخوری کرده یک قاشق بستنی آلبالویی یا توتفرنگی یا شکلاتی یا تخممرغی را برداشته به دهان میبرد و چون آن را نپسندیده بود، دوباره با قاشق دهانزده به دیگر بستنیها قاشق میزد. این کار او زشت بود و تزار الکساندر دوم دستور داد تمام محتویات بستنیها را دور ریختند و از نو بستنی آوردند و دیگر به او تعارف نکردند.
در داخل خانه هرکس میتواند پیژامه بپوشد، کنار سفره نشسته آبگوشت لیموی عمانی را با گوشتکوب کوبیده، لقمههای کله گربهای از گوشت کوبیده برداشته با دست به دهان ببرد و نوش جان کند، حتی میتواند به جای قاچ کردن پیاز سفید چرخی قم، آن را با مشت مانند مشت رستم که دیو سفید را داغان کرد، خرد کند که زهر پیاز به کامش نرود، اما در جامعه، در رستورانی در شهر و به خصوص در کشور آداب و مقرراتی وجود دارد که تبعیت از آن لازم است. مخصوصاً کسانی که شغل رسمی و دولتی دارند یا بازرگان و مدیر شرکت هستند و به خارج سفر میکنند. وزیران و سفیران و دیپلماتهای ایرانی باید متوجه این نکات باشند و سرمشق مردم عادی قرار گیرند. در سفر اول ناصرالدینشاه به فرنگستان در سال 1290 هـ. ق برابر با 1873 میلادی حاج میرزا حسینخان مشیرالدوله، صدراعظم سپهسالار اعظم و وزیر امور خارجه متوجه این نکات بود. خانم کارلا سرنا که در آن زمان در ایران بود، مینویسد: ناصرالدینشاه دستور داد کلاس آموزش طرز غذا خوردن و نشستن پشت میز مهمانیهای درباری و رسمی تشکیل شود و مدرس یعنی میرزاحسینخان که سالها در پاریس، لندن، دهلی، کلکته و تفلیس در پستهای دیپلماتیک خدمت کرده بود، نکات مهمی را به رجال و دولتمردان میآموخت.
