چند رباعی‌ «رضا اسماعیلی» تقدیم مرحوم چایچیان شد

رضا اسماعیلی از شاعران کشورمان رباعی‌هایی را به روح استاد حبیب‌الله چایچیان(حسان)، تقدیم کرد.

رضا اسماعیلی از شاعران کشورمان رباعی‌هایی را به روح استاد حبیب الله چایچیان(حسان)، شاعری که شعر آیینی اش مُهر تایید علامه امینی – مولف الغدیر - را بر پیشانی دارد، تقدیم کرد:
 
در سینه‌اش «الغدیر» دارد، آری
 
1
 
بر لب سخن امیر دارد، آری
 
یک لهجه دلپذیر دارد، آری
 
سیمای علی به قاب روحش پیداست
 
در سینه اش "الغدیر" دارد، آری
 
2
 
در حنجره اش، نوای جان دارد او
 
سرخ است و خبر ز ناگهان دارد او
 
یک عمر ز داغ کربلا می سوزد
 
هفتاد و دو شعله بر زبان دارد او
 
3
 
سبز است و هوای باغ در دل دارد
 
در ظلمت شب، چراغ در دل دارد
 
او حنجره ی بریده ی عاشوراست
 
هفتاد و دو فصل داغ، در دل دارد
 
4
 
در حنجره اش، چه شور و شینی دارد
 
بر گردن خود ز عشق، دینی دارد
 
این دل شده راوی قیام خون است
 
در سینه حماسه ی حسینی دارد
 
5
 
این دل شده، پیر مکتب عرفان است
 
مست از می ناب کوثر قرآن است
 
گلبوست لبش ز آیه ی «بسم الله»
 
در حنجره اش، حقیقت ایمان است
 
6
 
بر روی لبش، همیشه ذکر «یا هو» ست
 
روحش ز تبسم «هُوَالله» گلبوست
 
از باغ گل محـــــمدی می آیـــــــد
 
این دل شده، قبله ای ندارد جز دوست
 
7
 
این مرد که از قبیله ی سلمان است
 
در دست دلش صحیفه ی عرفان است
 
شیخی ست که شبچراغ در کف دارد
 
او آینه دار فطــــــرت انسان است
 
8
 
هم قبله و هم قبیله "دعبل" بود
 
شاعر نه فقط، که عارفی واصل بود
 
مفهوم غزل تبسم "جاءالحق"
 
تفسیر کلام "زهق الباطل" بود