اسماعيل فروردين سال 1347 به دنيا آمد. اگرچه فرزند هشتم و كوچكترين فرزندم بود اما دومين شهيد خانواده صادقزاده بود. 15 ماه بيشتر نداشت كه به داخل حوض حياط افتاد. نزديك بود كه غرق شود اما گويي مصلحت خدا در اين بود كه بماند و سالها بعد راهي جبههها شود و در قربانگاه عاشقان جان خود را فدا نمايد.
دوران ابتدايي و راهنمايياش را در مدارس كازرون سپري كرد. از ابتدا داراي هوش و استعداد فوقالعادهاي بود. همواره مورد تشويق معلمين خود قرار ميگرفت و از آنها جوايزي هم دريافت ميكرد. نيازي به مطالعه زياد دروسش نداشت، با يك بار مطالعه به راحتي بهترين نمرات را كسب ميكرد. به خاطر ويژگي اخلاقياش بسيار مورد احترام بستگان و دوستانش بود. محبوبيت خاصي در بين همه داشت. اسماعيل در مسجد شهدا و مدرسه فعاليتهاي مذهبي انجام ميداد. با توجه به اينكه 13 سال بيشتر نداشت، در كميته مبارزه با منكرات و امر به معروف و نهي از منكر فعاليت داشت.
هميشه به اين فكر بود كه سلاح برادر شهيدش زمين نماند. براي همين با برادرها در خانه اين بحث را داشتند كه چه كسي بايد اعزام شود. وقتي مسئله جبهه و جهاد پيش آمد، سر از پا نميشناخت. من به او افتخار ميكردم. او و برادرانش باعث افتخار خانواده بودند. روز اعزام از پادگان امام سجاد، همسرم از ايشان خواست كه با توجه به شهادت برادرش، براي رفتن به خطوط مقدم كمي تأمل كند اما اسماعيل نپذيرفت و با دستكاري شناسنامهاش به جبهه اعزام و روانه مناطق جنگي شد.
در ديماه سال 1361 از پادگان شهيد دستغيب به سر پل ذهاب اعزام شد. بعد از اولين اعزامش به جبهه، ظرف مدت دو ماه، كلاس اول دبيرستان خود را در رشته رياضي به پايان رساند و با بهترين نمرات هم قبول شد. پس از قبولي در كلاس اول براي بار دوم يعني در تيرماه سال 1362 به جبهه رفت.
هنوز چند روز از حضورش نگذشته بود كه در عمليات والفجر 2 شركت كرد و از ناحيه شكم، دندان و لگن مجروح شد و پس از تلاش زياد پزشكان در بيمارستانهاي اروميه، تهران و شيراز و انجام چندين عمل جراحي، وضعيت جسمياش اندكي بهبود پيدا كرد.
به خاطر مجروحيت با عصا به مدرسه ميرفت و كلاس دوم دبيرستانش را هم در آن شرايط به پايان رساند. يكي از همرزمان شهيد برايمان نقل ميكرد: «اسماعيل در عمليات والفجر 2 از ناحيه شكم به شدت مجروح شد. زماني كه او را به عقب آوردند كسي اميد نداشت كه زنده بماند اما خدا خواست تا ايشان سالم ماند. اسماعيل در جبهه و در مصاف با دشمن بسيار بادرايت و باهوش عمل ميكرد. اگر زنده ميماند بيشك يكي از نخبگان كشور ميشد.»
هنوز جراحتهاي پسرم خوب نشده بود كه دوباره راهي جبهه شد. نميتوانستيم مانع او شويم. او معتقد بود اگر برادرانم هم به جبهه رفته باشند من هم بايد بروم زيرا هر فردي مسئول عمل و رفتار خودش است. سومين و آخرين اعزام اسماعيلم 25 اسفند سال 1363 در سن 17 سالگي بود. آن زمان با مسئوليت تخريبچي در گردان تخريب انجام وظيفه ميكرد. اسماعيلم در قربانگاه مجنون به درجه رفيع شهادت نائل شد و به فيض شهادت رسيد. 10 روز بعد از شهادت پيكرش از هورالعظيم در شرق دجله به كازرون منتقل و با حضور همه علاقهمندان به شهدا و ايثارشان تشييع شد.
اسماعيل داراي اخلاق فاضله، ايمان قوي و استوار بود. هميشه افراد خانواده را نصيحت ميكرد و به مسائل اسلامي آگاهي كامل داشت. هرگز نمازهاي جمعه و جماعت را ترك نميكرد. ما اسماعيل را در خانه مسعود هم صدا ميزديم. شهيد در وصيتنامهاش از عشق، ايثار، فداكاري صحبت كرده بود. اميدواريم بتوانيم راه اين عزيزان را ادامه دهيم.
