انتقام فوتبال از سیاست
فوتبال هیچوقت نبوده است که سیاسی نباشد. هیچچیز دیگر هم نیست که سیاسی نباشد، چه بازی، چه ورزش، چه دانش، چه دین و چه هر کنش بشری دیگر. گاهی کسانی با غرضهایی ژست «فوتبال سیاسی نیست» میگیرند، ولی درست در بزنگاه با رفتارشان نشان میدهند که «سیاسیتر از فوتبال چیز دیگری نیست»! مگر میشود چیزی تا به این اندازه آدمها را گرد هم بیاورد و آنها را در مسیری واحد بیندازد، شوق و شکوه و اشک و شکایت بیافریند و سیاسی هم نباشد؟!
جام جهانی در امریکا بهتر از هر جای دیگری نشان داد که فوتبال سیاسی است. آنکس که میگوید «فوتبال افیون تودههاست» و آن کس که خلاف این را بگوید، هر دو اتفاقنظر دارند که فوتبال را باید صنعتی سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بدانند، خوب باشد یا بد، آدمها را تخدیر کند، یا برانگیزد، تفاوتی ندارد.
وقتی در غزه، ضاحیه بیروت، ایران، و هر سرزمین دیگری که آزادهای هست، از خود اسپانیا تا امریکای لاتین تا شرق و غرب، از جامی که در دست اسپانیا قرار گرفت، شادمان شدند، زیرا اسپانیا در غزه طرف فلسطینی را گرفت و در جنگ با ایران مقابل امریکا ایستاد، این یعنی انتقام فوتبال از سیاست و یعنی سیاسیبودن فوتبال. وقتی همهچیز جام جهانی برخلاف آن رئیسجمهور ناجنس امریکا رقم میخورد و جهانی به وجد میآید و بازیکنان پیروز به او کممحلی میکنند، این یعنی تقاص فوتبال از سیاست جوان آنلاین: بدون تردید جام جهانی ۲۰۲۶ سیاسیترین جام جهانی تاریخ فوتبال جهان بود. جامی که یکشنبه شب با قهرمانی تیمی تمام شد که رئیسجمهور کودککش و و متجاوز این جام اصلاً دوست نداشت جام قهرمانی را به کاپیتان آنها تقدیم کند.
بازیکنان اسپانیا بهخط شدند و رئیسجمهور قمارباز امریکا بعد از ۱۲۰ دقیقه از پشت شیشه ضدگلوله حفاظتی بیرون آمد تا در کنار ملیجک خود اینفانتینو مدالهای تیم قهرمان و جام قهرمانی را به بازیکنان اسپانیا بدهد، اما بازیکنان اسپانیا خوب میدانستند که با چه موجودی طرف هستند. رئیسجمهور نژادپرست، جنگافروز و کودککشی که صحنه فینال جام جهانی را به محلی برای سفید کردن خود تبدیل کرده بود. ترامپ آمده بود تا باز هم مثل ماجرای فینال جام باشگاههای جهان مسخرهبازی دربیاورد و خودش را خوب نشان دهد و بازیکنان اسپانیا این را خوب میدانستند.
برخوردهای سرد، تمایل نداشتن به دست دادن با ترامپ و رد شدن سریع از مقابل او کاری بود که از دست بازیکنان اسپانیا برمیآمد و بعد از آن نوبت کاپیتان بود که دست ترامپ را به گوشهای بفرستد تا آنها بتوانند بدون حضور منحوس او جشن قهرمانیشان را برپا کنند. نمیخواستند کنار کسی بایستند که کشورشان را تحقیر و تحریم کرده است.
رئیسجمهور فاسد امریکا بهطور حتم نمیخواست شاهد شادی نخستوزیر اسپانیا و مردم این کشور باشد. به هر حال دولت اسپانیا طی سالهای اخیر بارها در حمایت از مردم مظلوم فلسطین مقابل امریکا و رژیم صهیونیستی قدعلم کرده است. دولت اسپانیا در جریان جنگ تحمیلی امریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران هم حاضر نشد طرف امریکا را بگیرد و سمت درست تاریخ را انتخاب کرد. مردم اسپانیا نیز همسو با دولتشان در حمایت از فلسطین و ایران سنگتمام گذاشتند. پس بیهوده نیست که بگوییم ترامپ قمارباز اینجا را هم باخت و مجبور شد جام را به تیمی تقدیم کند که فریاد شادی قهرمانیاش هم در فلسطین شنیده شد، هم در ایران و هم در بسیاری از کشورهایی که زخمخورده سیاستهای کثیف امریکا و رژیم صهیونیستی هستند. سیل پیام تبریک از سوی مسئولان کشورهای مختلف به دولت و مردم اسپانیا این را ثابت میکند.
این جام سیاسیترین جام تاریخ فوتبال جهان بود وقتی حتی تحمل بنر بازیکنان آرژانتین در احقاق حق این کشور بر سر مالکیت جزایر مالویناس را نداشت. آرژانتینیها حق نداشتند از حق خود دفاع کنند، چون به فیفا برمیخورد و نباید فوتبال آلوده سیاست شود، اما وقتی پای انگلستان، امریکا و دیگران در میان باشد، همه چیز فرق میکند. آرژانتین قهرمان نشد و حالا باید منتظر جریمه حقخواهی خود هم باشد. کسی چه میداند شاید برای جلب خاطر سربازان ملکه و پادشاه، فیفا عنوان دومی را هم از آنها گرفت و تحویل انگلیس داد، چون به نظر فیفا آنها حق نداشتند فریاد مردمشان را در جام جهانی به گوش دنیا برسانند.
سیاسیترین جام جهانی تمام شد. اسپانیا قهرمان شد، همان تیمی که امریکاییها نمیخواستند قهرمان شود، اما فوتبال میخواست و اینجا بود که حتی سیاست هم نتوانست کاری کند، هرچند که هیچ بعید نیست فیفا و اینفانتینو بهعنوان نوکران حلقهبهگوش ترامپ و استکبار به روشهای دیگر انتقام این قهرمانی را از اسپانیا بگیرند.