جوان آنلاین: دعوای «جنگ یا مذاکره» که جدال غالب در میان فعالان سیاسی و هواداران آنان است، بهواقع دعوایی پوچ و بیهوده است. کشاندن این دعوا به داخل مرزهای سیاسی بسیار سادهانگارانه و نابخشودنی است. مسئله این است که امریکا فارغ از اینکه ما در ایران طرفدار مذاکره باشیم یا طرفدار مقاومت و جنگیدن با دشمن، یک راهبرد بیشتر ندارد: جنگ! و درواقع تجاوز و ددمنشی. زیرا جنگ قواعد خود را دارد که امریکا به آن پایبند نیست.
پس وقتی چه ما تفاهمنامه امضا کنیم، چه نکنیم، برنامه امریکا با ما عوض نمیشود، چرا گروهی در داخل ناجوانمردانه هر تجاوز و آغاز جنگی را تقصیر یک جناح در داخل میاندازد و گروهی دیگر، رفتن پای میز مذاکره را عامل جنگ میداند؟!
ایران این روزها نشان میدهد که اگر تفاهمنامهای امضا کرد، از هر زمان دیگری برای جنگ آمادهتر بود و الان بسیار کامل و مسلط در حال فروکوفتن عقبهی امریکا در منطقه است که میخواهد از آن فرضاً برای حمله زمینی استفاده کند و همین دیروز اتفاقاً فرودگاه «عقبه» اردن به اهداف موشکی ایران اضافه و به آن شلیک شد. رفتن به مذاکره با هدف تثبیت دستاوردهای جنگ و رسیدن به امنیت پایدار، یا جنگیدن با همان هدف، نباید یک اختلاف پوچ در داخل ایجاد کند. هر کدام از آن دو، در روشی که ایران پیش گرفته است، پذیرفتنی است. باید جنگید و آماده مذاکره هم بود. کسانی که توافق میخواهند باید بدانند که یک توافق پایدار فقط با جنگیدن و نترسیدن از دشمن به دست میآید؛ و کسانی که میخواهند بجنگند باید بدانند در انتهای هر جنگی باید دستاوردها را از طریق مذاکره، پایدار و مستند کرد. رهبری انقلاب در پیام اخیر گفتند با خودتان اتحاد داشته باشید و به مسئولان کشور اعتماد. این یعنی تنها دشمن ما باید امریکا باشد و تنها هدفمان کوفتن سر متجاوزی به نام ترامپ به سنگ سخت و دادن درسی کامل به امریکا برای ابد.
