نمایش خاموشی دریا به کارگردانی نیما دهقان و نویسندگی رضا گوران بار دیگر و این بار در جشنواره تئاتر مقاومت در سالن سایه - مجموعه تالارهای تئاتر شهر- اجرا شد.
متن این نمایش به گفته نیما دهقان برگرفته از یک رمان معروف آلمانی است که با کمي تغییرات به فرم نمایشنامه برگردانده شده است.
وقتی علت انتخاب این متن را از دهقان پرسیدم گفت: وقتی رمان را خواندم دلم ميخواست در قالب نمایش آن را روی صحنه ببرم، برای همين از دوست عزیزم رضا گوران خواستم تا این کار را با هم انجام دهیم و ايشان این تغییرات را در حالي كه با فرهنگ و حس و حال جامعه ایرانی سازگار باشد، انجام داد. به عنوان نمونه در جايي از این نمایش غیرت و تعصب مرد ایرانی را به نمایش ميگذاریم که خوب در متن اصلی به این صورت عنوان نشده است، برای همين مجبور شدیم در این متن از شخصیتهای کلیدی، غیر از افسر آلمانی، از وجود زن و شوهر استفاده کنیم.
در حالی که در متن اصلی به جای این زن و شوهر یک پدر پیر و دخترش هستند که روند داستان را پیش ميگیرند اما ما برای فهماندن و درک بهتر داستان از این مؤلفه - غيرت- استفاده کردهایم.
نیما دهقان در مورد سالن اجرا – سایه- و همچنین جشنواره امسال اعلام کرد: «این سالن از طرف خود جشنواره به من پیشنهاد شد، من هم قبول کردم چون سالن خوبی است و من راضی هستم، البته من به شرطی کار را شروع کردم که اجرای عمومي داشته باشم. ما سه هفته قبل از شروع جشنواره در این سالن اجرای عمومي داشتیم و مردم خوب استقبال ميکردند اما ناراحتی و تأسف من از این است که چرا این قدر بلیت مجانی وجود دارد؟! یعنی کسانی ميآیند و کار را ميبینند که هیچ شناخت قبلی از این کار ندارند و کسانی که خواهان دیدن هستند پشت گیشه فروش بلیت ميمانند و بلیتی برای خرید وجود ندارد.
من به شما قول ميدهم اگر به این ترتیب هم نبود امشب باز هم این سالن پر ميشد. باعث تأسف است وقتی از گیشه ميپرسیم چند تا فروش داشتیم ميگوید ۲۰ تا بلیت فروش رفته یعنی برای این سالنی که ۱۱۰ صندلی دارد و ۵۰ نفر بدون صندلی گنجایش دارد تنها ۲۰ تا بلیت یعنی ۲۰ درصد فروش داشته باشیم. من واقعاً انتظار دارم کارگردانان جشنواره مقاومت کار خودشان را ارزان نفروشند.
