رهبر معظم انقلاب اسلامی در آستانه چهلمین روز شهادت جانسوز امام شهیدمان، پیامی مکتوب به مردم و مسئولان نظام مرقوم نمودند که شایسته است هر کدام از بندها و توصیههای ایشان، دقیق مورد بررسی قرار بگیرد و همگان بهره ببرند. ایشان موارد حقوقی متعددی را در پیام اربعین رهبر شهید ذکر کردند که در اینجا صرفاً به دو حق ویژه و اساسی، اشاره خواهد شد.
الف- آزادی بیان ملت و انعکاس آن در نتیجه مذاکرات: «آزادیبیان» یکی از حقوق بشری مورد پذیرش در بسیاری از کشورهاست که در ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر، ماده ۱۹ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی و ماده بیست و دوم اعلامیه حقوق بشر اسلامی بدان اشاره شدهاست. مطابق با اصل بیستم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، همه افراد ملت از همه حقوق انسانی با رعایت موازین اسلام برخوردارند. همچنین نشریات و مطبوعات هم براساس اصل بیست و چهارم قانون اساسی، «در بیان مطالب آزادند، مگر آنکه مخل به مبانی اسلام یا حقوق عمومی باشند.» لذا آزادیبیان نباید موجب تعرض و تعقیب افراد جامعه باشد، مگر آنکه در مواردی، مضر به اهداف و آرمانهای مقدس جمهوری اسلامی شناخته بشود.
مردمی که بنا به فرموده امام شهیدمان، در وقت حوادث، «مبعوث» خواهند شد و کار را تمام خواهند کرد (۱۲/۱۱/۱۴۰۴) دنیا شاهد حضور حداکثری آنها در خیابانها و میادین است. البته این حس حضور و مشارکت فعالانه ملت در حفظ و حراست از جمهوری اسلامی، «دستوری و فرمایشی» نبودهاست. بعد از حمله وحشیانه امریکایی- صهیونی در نهم اسفندماه سال گذشته و خبر به شهادت رسیدن قائد امت، حضرت امام خامنهای شهید، دانشآموزان مدرسه میناب و جمعی از نظامیان و مردمان عزیز، ملت عزادار و شهیدپرور ایران اسلامی، شبها را به نشانه انتقام سخت از دشمنان وطن و مذهب، با سر دادن شعارهای حماسی و نگهداشتن پرچم در دست، سپری کردند. این حق تمامی ملت ایران است که به خونخواهی رهبر شهید و سایر شهدای عزیز قیام کنند و در مسیر استقامت و پایداری، پیام اصلی خود را به اعضای مذاکرهکننده با شیطان بزرگ، مخابره نمایند. حضور ملت در میادین و تجمعات شبانه نباید عادی و بیهوده تلقی شود، همانطور که رهبری معظم در پیام خود چنین نوشتند: «مسلماً فریادهای شما در میادین، در نتیجه مذاکرات، مؤثر است»؛ در واقع، مسئولان نظام نمیتوانند نسبت به شعارها و ایستادگی ملت بر آرمانها و اهداف انقلاب اسلامی، بیتفاوت باشند و قطعاً صدا و خواسته مردم در بحث مذاکرات، باید شنیده و دریافت گردد. امام شهید نیز درباره تأثیر حضور مردم، چنین فرمودند: «حضور مردم در صحنه، در اقتدار نظام جمهوری اسلامی ایران و اقتدار کشور تأثیر بینظیری دارد.
ما ابزارهای نظامی، ابزارهای سیاسی، ابزارهای اقتصادی را قدرتافزا و قدرتزا میدانیم برای کشور، اما هیچکدام بهاندازه حضور مردم نیست؛ حضور مردم، نظام جمهوری اسلامی را به معنای واقعی کلمه قدرتمند میکند.» (۲۶/۳/۱۴۰۰) لذا اهرم قدرتآفرین جمهوری اسلامی، باید در هر زمان و در هر موقعیت حساس و حیاتی، فعال و در صحنه باشد.
ب- حق رسیدن به ایران قوی: چنانچه این حق را مخصوصاً در این مقطع زمانی حساس، به مثابه «استقلال اقتصادی» تلقی کنیم، همان است که در برخی از بندهای اصل سوم و اصول چهل و سوم و چهل و چهارم قانون اساسی بدان تصریح شدهاست. کلیدواژه «ایران قوی» از ابداعات امام شهیدمان بود. ایشان در ابتدای سال ۱۳۹۳ فرمودند: «ملت ایران باید خود را قوی کند؛ این حرف من است... اگر یک ملتی به خود نیاید، خود را قوی نکند، دیگران به او زور میگویند. بعضی ملتها هستند که امیدی وجود ندارد که بخواهند در خود، آن نیرویی را که بتوانند مقابله کنند با زورگویان و گردنکلفتهای عالم، ایجاد کنند؛ اما ملت ما اینجور نیست؛ ملت ما به سمت اقتدار ملی هم راه افتاده است و راه زیادی پیمودهاست.» (۱/۱/۱۳۹۳) اصرار و پیگیری رهبر شهید و غیرت ایشان نسبت به حل مسائل کشور از درون خود ملت، بر همگان آشکار بود.
او بهراستی که «مذهبیترین ایراندوست کشور» محسوب میشد. علاقه شدید و ذوق او برای رسیدن ایران به «قلههای پیشرفت» از جمله علم، فناوری، هنر، سیاست، اقتصاد مقاومتی و غیره، از همه مسئولان نظام بیشتر بود. با توجه به مسیر پیشرفتی که ایران اسلامی در حال طی کردن است، رهبر معظم نیز در پیام خود، «به دستیابی به ایران هر چه قویتر از مسیر وحدت بین اقشار مختلف جامعه» تأکید نمودند. مضمون پیام رهبر معظم این است که در عین وحدت ملی، نباید ذرهای از «داشتهها» و «پیشرفتهای موجود» عقبگرد داشتهباشیم؛ باید نسبت به «میراث خامنهای شهید»، غیرت و وجدان داشته باشیم و از آن تا وصول به «تمدن اسلامی»، حراست نماییم، بنابراین نسخه واحد رهبر شهید و سومین رهبر ما در این برهه حساس کشور، به اعتلا رساندن ایران اسلامی در همه زمینهها است و این، از جمله حقوق ناموسی ملت است که نگذارند توسط دشمنان به تاراج برود و مملکت به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد.
