جوان آنلاین: «نامش زن» ساخته ماریا ماوتی، مستندساز جوان است که به بهانه جنگ ۱۲ روزه بخش دیگری از وضعیت ایرانیان در این روزهای سخت را بیان میکند. شخصیت اصلی مستند ماوتی، دختری جوان است که به دلیل جنگ، نوزادی را که در شیرخوارگاه زندگی میکند، مدتی به خانه برده و برای او مادری میکند. ماهان این قصه، نوزادی است که در ایام حمله اسرائیل به ایران به دنیا آمده و رها شده است. فیلمساز دو قصه را موازی روایت میکند؛ قصه اول زنانی که در روزهای سخت جنگ در شیرخوارگاه مانده و برای نوزادان و کودکان بیسرپرست مادری میکنند، قصه دوم زنان معتادی که ناچارند از فرزندشان دور باشند.
نامش زن در درجه اول ستایشنامهای از زنان ایرانی است، اما در زیرلایه، روحیه و نگاه زنانی را نشان میدهد که اتفاقاً متعلق به طبقه متوسط و پایین جامعهاند، اما مستقل، بااراده و باهوشاند. در جمع زنانهای که مهدیه، مادرش و بقیه حضور دارند، هیچ یک از مادران و زنانی که در آن جمع حضور دارند درباره ماهان به عنوان نوزادی بدون پدر و مادر موضع منفی ندارند و جالبتر اینکه درباره مادر او هم قضاوتی صورت نمیگیرد و همه زنان با مهر و اشک و بغض از زنی صحبت میکنند که مجبور به ترک فرزندش شده است. این تصویر به تنهایی میتواند نشان بدهد که جامعه ایرانی (به ویژه زنان و مادران) چه اندازه منعطف، مهربان و درستکار هستند. ماوتی در فیلمش تلاش خانوادهها برای سرپرستی از کودکان و نوزادان در بحران را ثبت کرده است، نمایش زنانی که ایثار کرده و رفاه دیگران را بر رفاه خود و خانواده ترجیح دادهاند، غرورآفرین است. این تصویر قطعاً برای مخاطب ایرانی و غیرایرانی جذاب و منحصربهفرد است. فیلم او، کمترین حاشیه و پراکندگی را دارد، درست پیش میرود، ضرباهنگی مناسب دارد و حال و هوای آن روزها را به خوبی به تماشاگر منعکس میکند. ماوتی از اغراق در نمایش لحظههای شادی و تنهایی یا اندوه شخصیتها پرهیز کرده، گاهی از دور و گاه در نماهایی بستهتر به مهدیه و مادرش نزدیک شده، اما بیهوده تماشاگر را احساساتی نمیکند، هر چند به واسطه موضوع، «نامش زن» فیلمی است که به سختی میتوان بدون اشک ریختن تماشایش را به انتها برد.
«نامش زن» فیلمی است غرورآفرین و تماشاگر با دیدن این فیلم به ایرانی بودن خوب میبالد. این تصویر شجاعانه و انسانی از انسان امروزِ ایران، از زنان و دختران شجاع، بیش از بسیاری از گزارشهای تبلیغاتی مؤثر و ماندگار است. نامش زن تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است و در نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» و چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر روی پرده رفت.
