«زاپاس» به شبکه نمایش خانگی آمد

فيلمي با سبك زندگي ايراني

زاپاس فيلمي شريف و قابل‌‌احترام است اما اين شرافت و قابل ‌احترام بودن را نه از طرح روي جلد عرضه‌ شده در شبكه خانگي، كه با ديدن پوستر اصلي و محتوا و مضمون اثر تنها مي‌توان تشخيص داد.

حال اينكه چرا صاحبان فيلم چنين طرح جلدي را براي عرضه نمايش خانگي منتشر كرده‌اند، خود جاي بحث مفصلي را مي‌طلبد اما در خصوص محتوا و ساختار اثر بدون شك بايد گفت فيلمي قابل‌‌تأمل و بسيار خوش‌ساخت توليد و ارائه‌ شده است. فيلم روايتگر جامعه ايراني با تمام متر و معيارهايش است، در آن نه خبري از سبك زندگي غربي و نه حتي آپارتمان‌ها و آپارتمان‌نشينان است. جامعه ايراني با كسب و كار ايراني در خانه‌هاي ايراني و با رويدادها و سرگذشت‌هاي‌شان به تصوير كشيده شده است.
در دنياي دراماتيك اثر، خانه‌ها خوابگاه نيستند و آدم‌هايش نيز انسانند نه روبات‌هايي در خدمت اهداف سرمايه‌داري. هر شخصيت و كاراكتر فيلم رئيس خودش و صاحبكار خودش است؛ از آرايشگري گرفته تا فروش البسه زنانه و ورزشي، پوشش آدم‌ها در اين فيلم فقط مانتو، شلوار و شال نيست.

لباسي كه اغلب شخصيت‌هاي اين روزهاي آثار هنري در تلويزيون و سينماي ايران بر تن دارند، آنان پیژامه، روسري و لباس‌هاي محلي خود بر سر و تن دارند، وعده‌ غذاي نيم روزشان را در خانه دور يك سفره و در كنار يكديگر صرف مي‌كنند نه در ساندويچي و رستوران‌ها يا كنجي از محل كار. در زاپاس تمامي اهالي شهر مثل يك خانواده باهم و در كنار هم به ورزشگاه مي‌روند، در كنار هم به كسب‌ و كار مي‌پردازند، در كنار هم بي‌غل و غش همديگر را دوست مي‌دارند و تمام اينها در حالي است كه شايد حتي اسم يكديگر را هم ندانند.

در ورزشگاه‌شان خبري از ناسزا و توهين نيست در خيابان‌هاي‌شان خبري از دود و بوق و ترافيك‌هاي سرسام‌آور نيست در خانه‌هايشان نشاني از متلك‌پراكني و بددهني نيست و هر چه هست احترام و دوستي در جمع‌هاي‌شان است.
مردمان شهر در خوشي‌ها خوش‌اند و در غم‌ها غمگين و شهري كه در فضاي سرسبز و زيبا بنا شده مكاني كه مواد اصلي و اوليه زندگي را خودشان توليد مي‌كنند از لواشك‌هاي ترش گرفته تا عسل‌هاي طبيعي. در فيلم خبري از كارخانه و كارگاه‌هاي سرمايه‌داري نيست، هر چه هست محصول توليدي آن‌ هم خانوادگي و بدون كارگر و كارمندپروري است.