فیروز زنوزی جلالی معتقد است آثار ادبی دهه حاضر با آثار ادبیات ایران در دهههای 30 و 40 که درخشان است، برابری میکند.
فیروز زنوزی جلالی، نویسنده، درباره جایزه نوبل گفت: ما جوایز ملی داریم که مربوط به یک محدوده و ادبیات خاص از یک کشور هستند. وقتی که این جایزه در سطح جهان تعمیم پیدا کند به همان میزان هم اعتبار آن بیشتر میشود.
این نویسنده افزود: وقتی انگیزه جهانی، انعکاس جهانی و امتیاز وجود داشته باشد، پس جایزه بسیار ارزشمند و مهم واقع میشود.
وی با اشاره به نوبل گفت: این جایزه به لحاظ گستردگی ابعاد و محدوده بزرگ که تحت پوشش قرار میدهد قابل توجه است.
زنوزی با اشاره به رویکرد جایزه نوبل در اعطا به نویسندگان تصریح کرد: این جایزه به همان میزان که دارای ابعاد گسترده است طبیعتاً جهانشمول و معیارهای گسترده هم باید داشته باشد.
وی بیان کرد: بعد سیاسی دامن گیر این جایزه هم هست و به صرف بررسی اثر این جایزه به فردی اعطا نمیشود. مسایل پشت پرده گوناگونی در اعطای این جایزه دخیل است.
نویسنده در مورد آثار ایرانی تاکید کرد: اگر در گستره کشورمان بخواهیم به این جایزه بنگریم باید بدانیم دهه سوم یعنی دههای که ما در آن قرار داریم، انصافاً کارهای در خور توجه نوشته شده که قابل اعتنا هستند.
وی گفت: در بسیاری از مسایل آثار ایرانی چیزی کمتر از جوایز جهانی ندارند. اگرچه این حرف را باید با شرط احتیاط زد.
نویسنده کتاب «قاعده بازی» اضافه کرد: این دهه حاضر که در آن قرار داریم به گواه آثاری که منتشر شده دقیقا با دهه 30 و 40 ادبیات ما که بسیار درخشان است، برابری میکند.
وی ادامه داد: در مجموع در یک کلیت به این ادبیات بسیار خوشبین هستم، اما مسئله این است که آیا این ادبیات توانسته از روزنه ترجمه به جهان و کشورهای دیگر صادر شود یا نه؟
* ترجمه، یکی از معضلات ادبیات ایران است
این نویسنده افزود: یکی از معضلات در حال حاضر در کشور ما آن است که آثار منتشره در محدوده کشور ما میمانند درست مثل آب زلالی که مقابل آن گرفته شود از شفافیت میافتد.
وی بیان کرد: متاسفانه ما دریچههای به سوی جهان را بستهایم. همیشه ما مشکل ترجمه داشتیم و تا زمانیکه دریچهها گشوده نشود و آثار به جهان منتقل نشود نگاهها در محدوه کشور ما حبس خواهد شد.
زنوزی تاکید کرد: اما باید دانست این قواممندی و نیرومندی در آثار داستانی، رمانها و مخصوصا در مجموعه داستانها درخشان و خوب ایرانی دیده میشود.
زنوزی اضافه کرد: نباید فراموش کرد که آثاری که از نویسندگان ترجمه میشود از زبان اصلی آنها (زبان جهانی انگلیسی، فرانسه) است.
وی در ادامه به نویسنده ژاپنی اشاره کرد و گفت: حتی نویسندگان ژاپنی مانند «ایشی گورو» که نویسنده اصیل ژاپنی است آثار و داستانهای خود را به زبان انگلیسی مینویسد.
نویسنده «سکان، سمت، میانه اروند» گفت: بنابراین به این سبب، ارتباط بیواسطهتر خواهد بود و اثر محتاج ترجمه نیست.
زنوزی با اشاره به آثار نویسندگان در داخل گفت: طبعتا آثار داخلی ما چه خوب و چه بد، نمره منفی به سبب این معضل خواهد بود.
این نویسنده با اشاره به انتشارات و مهم بودن این امر گفت: وقتی که اثری منتشر میشود به زودی به شکل سراسری منعکس میشود و مورد مطالعه افراد قرار میگیرد.
وی تاکید کرد: اگر اثری به زبان انگلیسی و توسط ناشر شناخته شده در کشوری چاپ شود که دارای معیارهای اصلی باشد، به زودی منعکس شده و کنجکاوی هیئت داوران را بر میانگیزد.
زنوزی با اشاره به برخی آثار اشاره کرد: نویسندگانی چون گابریل گارسیا مارکز (صد سال تنهایی) و یا نویسندگانی که آثارشان در جهان مطرح است و جهانی شده از همین فیلتر و صافی استفاده کردهاند.
