نگاه متفاوت به قهرمانهاي رشتههاي گوناگون ورزشي از جمله نكات منفي كارنامه مسئولان ورزش و مديران ارشد و فدراسيوننشينان است.
آنچه اين روزها در غالب مصاحبه، خبر و گزارش از درددلهاي ورزشكاران المپيكي كشور به ويژه آنها كه سهميه المپيك 2016 ريو را كسب كردهاند، ديده و شنيده ميشود، مسئلهاي نيست كه بتوان در سال منتهي به المپيك به سادگي از كنار آن گذشت.
بسياري از قهرمانان و مدالآوران ميادين بينالمللي كشورمان اين روزها از نگاه تبعيضآميز مسئولان ورزش گلايهمند هستند، اينكه به ورزشكاران مرد بيشتر از بانوان بها داده ميشود يا اينكه در يك فدراسيون خاص تمام نگاه و توجه به مسئولان روي يك ورزشكار معطوف شده باشد و بقيه بهرغم تلاش و حتي موفقيت بيشتر در حال حاضر از او در سايه قرار گيرند، از اين دست اتفاقات نگرانكننده است كه بايد هرچه سريعتر فكري عاجل به حال آن شود.
اصلاً دورنماي خوبي نميتوان براي ورزشي تصور كرد كه يكي از مدالآوران آن بابت شرايط سخت موجود به راحتي قيد المپيك را ميزند و ميگويد ديگر نميخواهد حرفهاي ورزش كند يا اينكه عدهاي از همين دست ورزشكاران بناي اعتراض گذاشته و براي رسيدگي بيشتر و بهتر متوسل به مسئولان ورزش ميشوند، غافل از اينكه مشكل اصلي خود همين مسئولان هستند؛ وقتي نگاهشان، نگاهي يكجانبه و به دور از آيندهنگري است. ايراد اينجاست كه مسئولان ورزش پيروزي را براي دوران خود ميخواهند و در اين راه، پرورش استعدادها و بها دادن به پايههاي ورزش جايي ندارد. هر مسئولي با بها دادن به ستارهها ولو آنهايي كه حتي هنوز المپيكي نشدهاند ميخواهند طعم پيروزي را در دوران رياست خود بچشند و اين زنگ خطري است كه مدتهاست به صدا درآمده ولي گويا گوش شنوايي براي شنيدن آن پيدا نميشود، ولي تبعيض و اين تفاوت قائل شدنها تبري است كه به ريشه ورزش كشور ميزند و ميتواند اسباب نابودي آن را فراهم كند.
نگاه به نوع عملكرد كشورهايي كه در ورزش جهان به خصوص در ميدانهاي بزرگي چون المپيك و مسابقات جهاني هميشه موفق هستند و گوي سبقت را از بقيه ميربايند، مؤيد اين نكته است كه آنها با بها دادن به تمام داشتهها و استعدادهايشان طوري برنامهريزي ميكنند كه از نهايت ظرفيتهايشان در ميدان مسابقه برابر حريفان استفاده كافي را ببرند. براي آنها تفاوتي نميكند كه مدال توسط يك بانو به دست آيد يا يك ورزشكار مرد، رشتهها هم چندان تفاوتي ندارند. مدال يك ژيمناستيككار يا دونده همان ارزشي را دارد كه مدال يك تكواندوكار، كشتيگير يا حتي مدال ورزشهاي تيمي دارد. تمام آنها براي يك هدف راهي ميدان ميشوند و آن هم اعتلاي نام كشورشان است. متأسفانه طي تمام دوران ورزش كشور ما چنين نگاهي از سوي مسئولان و حتي علاقهمندان وجود نداشته و سرازير شدن تمام امكانات به سوي برخي رشتههاي مشخص كه اكثراً هم ناموفق بودهاند يا دلخوشي بيش از حد به يك يا چند ستاره كار را به شرايط امروز كشانده است. شرايطي كه اميد ميرود تا با تدبيري درست اصلاح شود. فراموش نكنيم كه ورزش كشور بعد از المپيك ريو نيز راهي بس طولاني پيشرو دارد، راهي كه قرار است با همين ورزشكاراني كه امروز ناديده گرفته ميشوند، طي شود.
