«بر اساس اطلاعات رسیده از ایستگاههای سنجش آلودگی هوای شهر ... بر میزان غلظت کلیه آلاینده ها افزوده شده است. بطوریکه شاخص کیفیت هوا در مقایسه با روز گذشته در همین ساعات ۱۹ واحد افزایش داشته و به عدد ۱۵۲ ارتقاء یافته است . این بدین مفهوم است که کیفیت هوا از شرایط ناسالم برای گروه های حساس جامعه به شرایط ناسالم برای تمامی افراد جامعه تغییر وضعیت داده است. پیش بینی می شود با توجه به احتمال بروز ناپایداری جوی از آلاینده ها کاسته شده و شاخص کیفیت هوا به عدد پایین تری نزول کند. لازم به ذکر است اثرات بهداشتی آلاینده ذرات معلق کمتر از دو و نیم میکرون درشرایط ناسالم، افزایش تشدید بیماریهای قلبی و ریوی و مرگ و میر زودرس در افراد مبتلا به بیماری قلبی و افراد مسن، افزایش تعداد تنفس در عموم افراد است.
توصیه میگردد در شرایط ناسالم افراد مبتلا به بیماریهای قلبی و ریوی ، سالمندان و کودکان باید از فعالیت های طولانی مدت و سنگین در فضای باز اجتناب نموده و بقیه افراد نیز باید فعالیت های طولانی و سنگین خود را در فضای باز کاهش دهند.»
***
این اطلاعیه روابط عمومی شرکت کنترل کیفیت هواست که چند سالیست با فرا رسیدن فصل سرما آنقدر آن را می شنویم که گوشمان به کلماتش عادت کرده و به قول معروف ترسمان از هشدارهایش که بوی مرگ می دهند، ریخته.
البته این روابط عمومی همیشه اطلاعیه هایش را با جمله «با امید به بهبود کیفیت هوا» به پایان می رساند که گوش مسئولان و آنهایی که وظیفه شان مراقبت از محیط زیست است نیز به این جمله عادت کرده!
خیالمان راحت شد!
حالا که بادی وزیدن گرفت و به حول و قوه الهی این همه دود و سرب و آلودگی های موجود در هوا که راه نفسمان را بسته بودند را به جای دیگر و بالای سر مردم شهر و روستای دیگری برد، می شود کمی آرامتر از هوا صحبت کرد.
اینجا تهران است. اینجا اصفهان. اینجا تبریز و شیراز و مشهد و اراک و ارومیه و... است. اصلا فرقی نمی کند اینجا کجاست، مهم این است که اینجا هم جای نفس کشیدن نیست.
شهرستانها که روزی مامن شهرنشینان بودند هم امروز نای نفس کشیدن ندارند و از آنها فقط نامی برایشان مانده و در میزان آلودگی، کم از کلانشهرها ندارند. آنها هم مثل شهرها ماشین دارند، کارخانه و کارگاههای آلاینده دارند، آنجا هم سیستم جوی پایدار می شود و وارونگی هوا دارند و مهمتر از همه، حالا آنها هم مثل شهرها دیگر درخت ندارند و بجایش....
وقتی درختان یکی یکی و یا گروهی سر بریده می شوند تا آهن و سنگ ها جایشان را بگیرند، دیگر نیازی برای گشتن دلیل برای این همه آلودگی در هوا نیست. می گویند درختان شش های کره زمین هستند و حالا تصور کنید زندگی و نفس کشیدن بدون شش را.
هوای آلوده یعنی چه؟
هر مادهای که وارد هوا شود ، خواص فیزیکی ، شیمیایی و زیستی آن را تغییر میدهد و به چنین هوای تغییر یافته ای ، هوای آلوده گویند که به سلامتی زنده جانها خصوصاً نباتات اثرات زیان آور داشته یا موجب سلب و آسایش وراحتی، کاهش در فعالیت های زراعتی و اقتصادی انسان میشود. صدمات ریوی ناشی از هوای آلوده به اوزون ، خطری است که هر ۳ نفر از ۵ نفر با آن روبرو هستند. اکثر مردم نمیدانند که مه دود به غیر از انسان به سایر موجودات زنده هم آسیب میرساند. مه دود ازنی ، مسئول صدمات زیاد به درختان کاج و نابودی محصولات کشاورزی در بسیاری از مناطق کشاورزی است.
کاش باران نبارد
ما ویران می کنیم و پیش می رویم. آلوده می کنیم و از آن فراری هستیم اما در کوتاهترین زمان و در یک چرخه، تمام ضررها به خودمان بازمی گردد. گوگرد موجود درسوختهای فسیلی که ما به آسمان می فرستیم، پس از یک رشته تغییرات به صورت اسید سلفوریک همراه قطرات باران به دامانمان بازمی گردند اما با اثراتی مخرب تر. بارانهای اسیدی، گیاهان ودرختها را نابود میکنند، در دریاچه ها وحوضچه های بسته، ماهیها وموجودات دیگر را می کشند وموجب تغییرات اسیدی در خاک شده و میزان حاصلخیزی آن را کاهش می دهند. بارانهای اسیدی به اجسام بی جان نیز رحم نمی کنند و باعث ازبین رفتن بناها وآثارتاریخی بخصوص درساختمان هایی که ازسنگ مرمر و یا ازآهک ساخته شده اند می شوند.
در پاییز و زمستان، باران و برفهای اسیدی می بارند و در بهار و تابستان، ما از وضع بد کشاورزی و محصولات می نالیم و نمی خواهیم باور کنیم که این همان محصول واقعی کاشته هایمان است.
راهی که آنها رفتند
یکی ازمتخصص امراض تنفسی گفت: آلوده گی هوا درتمام شهرهای بزرگ رواج دارد. در اروپا ۴۰ الی ۵۰ سال پیش آلوده گی بیداد می کرد اما آنها چاره اندیشی کردند. امروز دردنیا موتورهایی تولید می شود که هم مصرف سوخت پائین دارند وهم بافلزگذاری دقیق، کمترگاز مسموم کننده بیرون می آورند. اما اگر محیط زیست امروز را به انسانی سیگاری تشبیه کنیم می بینیم که یک سیگاری بدون شش برای لحظه ای زنده نمی تواند زنده بماند اما ما انتظار داریم در کنار تمام گازهای اسیدی که وارد بدن محیط زیست می کنیم بتواند بدون شش هایش که همانا درختان هستند زنده بماند.
فراموش نکنیم که انسان خودخواه است و برای اثبات این ادعا همین بس که مسئله مضربودن ومفید بودن نباتات و حیوانات را ما بخاطر نفع شخصی خود تعیین می کنیم و این درحالیست که خداوند هیچ چیز را بیهوده نیافریده است.
