جوان آنلاین: حجتالاسلام والمسلمین حمیدرضا مهدوی ارفع - استاد حوزه و دانشگاه و نهجالبلاغه - با بررسی ابعاد این رویداد عظیم، اظهار کرد: غایت ارسال رسل و نزول کتب، رساندن بشر به نهایت خوشبختی مادی و معنوی، دنیوی و اخروی، فردی و جمعی است و این مقصود جز با سازماندهی و انسجام حول محور رهبری مدیر، مدبر، متقی و دانشمند میسر نمیشود.
به گزارش ایسنا، وی افزود: روزی که پیامبر اسلام (ص) مأمور به تبلیغ جانشینی و ولایت امیرالمؤمنین (ع) شد، بزرگترین مأموریت را به نحو احسن انجام داد و مهمترین بخش رسالت خود را ابلاغ کرد. مردم نیز با بیعت خود، آمادگی کامل برای اطاعت از ولی جدید را اعلام کردند، از این رو آن روز، روز جشن بزرگ اسلام است.
این استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به آیه «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا» خاطرنشان کرد: مراد از اکمال، نقص در آموزههای دین نیست، بلکه تکمیل شدن حلقههای لازم در ساختار حاکمیت دین و رهبری امت است. از آغاز رسالت تا غدیر، همه آنچه برای حفظ سعادت امت از نظر نرمافزاری و تئوری لازم بود نازل شد و آنچه باقی مانده بود، مسئله جانشینی پیامبر به دلیل پایان عمر شریف ایشان بود.
مهدوی ارفع تأکید کرد: تکرار و تأکید بر ولایت امیرالمؤمنین (ع) در خطبه غدیر به دو موضوع مهم اشاره داشت: نخست ضرورت وجود رهبر و ولی برای حفظ دین و امتداد پیشرفت جامعه اسلامی، و دوم هشدار نسبت به دسیسه منافقین برای تحریف مقصود پیامبر از غدیر و حذف ولایت و حاکمیت اهلبیت.
این استاد نهجالبلاغه، مهمترین ریشه شکلگیری سقیفه را درک دشمنان از اهمیت جایگاه قدرت دانست و اظهار کرد: دشمنان (در رأس آنها یهود، بنیامیه و منافقان) میدانستند اگر بعد از رسول الله، امیرالمؤمنین (ع) حاکم شود، همان مسیر دوران پیامبر ادامه مییابد و این پایان تاریخ سلطه آنان است؛ لذا بلافاصله بعد از پیامبر با طرحی از پیش تدوینشده، امت را از پذیرش ولایت اهلبیت محروم کردند و با تحریف معنای «مولی» از رهبر و سرپرست به «دوست»، اهداف خود را جامه عمل پوشاندند.
مهدوی ارفع در ادامه با اشاره به کتمان واقعه غدیر در برخی کتب مهم از جمله "صحیح بخاری"، گفت: کتاب بخاری که برای عده زیادی از فرق اسلامی مهم است، ابداً ذکری از این واقعه نکرده و برخی کتب دیگر نیز با اختصار افراطی، دچار تحریف و کتمان شدهاند.
این استاد حوزه و دانشگاه با ابراز این عقیده که سقیفه آغاز انحراف نبود، بلکه ادامه انحرافی از پیش شکلگرفته بود، ۶ دلیل برای طراحی از پیش تعیینشده سقیفه برشمرد: اول: هشدار پیامبر در خطبه غدیر درباره دشمنانی که پیوسته در اندیشه توطئه برای آینده بودند. دوم: ایجاد جنجال و هیاهو در مجالس عمومی هنگام سخن گفتن از فضائل و امامت حضرت علی (ع) تا حدی که حضرت از ادامه گفتار بازمیماند (صحیح بخاری، ج ۹، کتاب الفتن و کتاب الاحکام). سوم: وصیت ابوبکر برای جانشینی، جایی که عثمان به تشخیص خود نام عمر را نوشت و ابوبکر بیهوش شد، سپس آن را تأیید کرد (تاریخ الامم و الملوک، ج ۱، ص ۲۱۳۸). چهارم: ابوبکر در هنگام مرگ گفت اگر ابوعبیده زنده بود بدون مشورت خلافت را به او میسپردم (الطبقات الکبری، ج ۳، ص ۴۱۳)، سپس شورایی تعیین کرد که در هر صورت عثمان به زمامداری برسد. پنجم: مخالفان علی (ع) شامل عثمان، طلحه، زبیر، سعد بن ابیوقاص، عبدالرحمن بن عوف و ابوعبیده جراح که همگی با دعوت ابوبکر اسلام آوردند و پنج نفر از آنها (جز ابوعبیده) در شورای ششنفره خلافت قرار گرفتند (کتاب «پس از غروب»، یوسف غلامی، ص ۱۳۳). ششم: در خطبه فدکیه حضرت زهرا (س) فرمودند: «تتربصون بنا الدوائر و تتوکضون الاخبار»؛ یعنی در انتظار حوادث ناگوار برای ما بودید و مواظب دریافت اخبار.
مهدوی ارفع خاطرنشان کرد: بررسی تاریخ با همه محاسن، از ظرافت بالایی برخوردار است، به ویژه جایی که یک رویداد تاریخی ارزش اعتقادی پیدا میکند، انگیزههای کتمان، تحریف و تلبیس بسیار بیشتر میشود. علامه سیدمرتضی عسگری مینویسد: «طبری در ترویج مجعولات، بر دیگر مورخان سبقت جسته است» و خطیب بغدادی نیز میگوید: «دروغگوترین فرد بر پهنه زمین ابومعشر است» که طبری در کتابش از گفتارهای وی بهره فراوان برده است.
وی با تشریح این موضوع که مهمترین ریشه شکل گیری سقیفه درک دشمنان از اهمیت و جایگاه قدرت در تحقق اهداف بود یادآور شد: این موضوع یعنی آنها که دل خونی از پیامبر (ص) و اسلام به واسطه قطع منافع مترفین و برپایی عدالت در جامعه داشتند و نیز میدانستند که این آیین تنها مکتبی است که ظرفیت جهانشمولی دارد، به خوبی جایگاه حاکمیت و قدرت و رهبری را در این منظومه درک میکردند و تجربه بسیار موفق حکومت نبوی را هم پیش رو داشتند. دشمنان (در رأس آنها یهود و بنیامیه و منافقین) میدانستند که اگر بعد از رسول الله، نفس نفیس او یعنی امیرالمومنین علیه السلام حاکم و مقتدای امت شود، دربر همان پاشنهای خواهد چرخید که در زمان پیامبر (ص) چرخید و این یعنی پایان تاریخ سلطه آنان؛ لذا بلافاصله بعد از پیامبر (ص) با طرحی که از قبل تدوین و توافق شده بود، امت را با فریب و زور از اهل بیت (ع) جدا کنند.
