اتفاقاً بخشي از جنگ نرم در اينجا اتفاق ميافتد. يعني تحريك قوميتهاي مختلف در كشور براي ايجاد ناامني در سرتاسر شهرهاي مرزي و بحرانسازيهاي مختلف ديگر كه هر كدام براي خود جنگي تمام عيار به شمار ميرفتند.
اما با وجود چنين رويدادهايي، چرا امروز از اين ۲۰ ماه چيزي نميدانيم؟ برگرديم به ۳۱ شهريور و تاريخ شروع جنگ، در ۱۶ شهريور همان سال يعني ۱۵ روز قبل از آغاز رسمي جنگ، رژيم بعث عراق هجمهاي را آغاز كرده و از پاسگاه خان ليلي بالاي نفت شهر تا نزديك منطقه آبداغ قريب به ۲۵۰ كيلومتر مربع از خاك كشور اسلاميمان را اشغال كرده است كه نزديك به ۲۰ روز مقاومت مردمي در قصر شيرين اتفاق ميافتد؛ دقيقاً چيزي شبيه ۳۴ روز مقاومت در خرمشهر، حالا چرا اين واقعه محو شده است، ما هم نميدانيم.
اعزام نيروهاي سپاه پاسداران تهران به كردستان و عملياتهايي كه محمد بروجردي، ناصر كاظمي ، احمد متوسليان و ... در منطقه ميكردند چرا در تاريخ كمتر پرداخته شده و چرا شروع جنگ ۳۱ شهريور اعلام ميشود، در صورتي كه اين تاريخ را بايد شروع هجمه جديد با عنوان لشكركشي رسمي رژيم بعث و بمباران تهران اعلام كنيم.
گذشته از اين مسئله، به نظر ميرسد دشمن را هم به جوانان و نسل امروز كه جنگ را نديدهاند، اشتباهي يا ناقص معرفي كردهايم! اين ميشود كه جوان امروز ميپرسد، ما با داشتن علمداراني چون چمران، متوسليان و بروجردي، همت، كاظمي، باقري و ... هشت سال با عراق جنگيديم و در آخر قطعنامه آتش بس را پذيرفتيم، اما امريكاييها در كمتر از دو هفته دروازههاي بغداد را فتح كردند؛ پس بايد نتيجه بگيريم كه ما حريف امريكا نميشويم. در صورتي كه اگر تاريخ را درست بيان كنيم و بگوييم اگر ما با عراق ميجنگيديم، بايد اصولاً از يك كشور اسير داشته باشيم، اما چرا در ثبت اسرايي كه پدران شما آنها را گرفتند، ۱۸ مليت به ثبت رسمي صليب سرخ جهاني رسيده است آن وقت است كه مشخص ميشود تنها با عراق نجنگيديم. ما بايد به جوانان بگوييم براي اولين بار از غربيترين نقطه كره زمين تا شرقيترين آن همه با هم عليه امام(ره) و انقلاب و ملت انقلابياش متحد شدند تا ما را بشكنند اما به خواسته خدا نشد.
پاكستاني، افغاني، عماني، اماراتي، قطري، بحريني، سوداني، سوماليايي و يوگسلاو در خط دفاعي دشمن چه ميكردند. وزير دفاع فرانسه، كنت دومارانش در خط تنومه چه ميكرد و ... پس بايد اين دو اشتباه بزرگ كه در معرفي عظيمترين اتفاق تاريخ ايران در قرن ۲۰ رسوخ يافته را به همت رسانهها و مراكز و سازمانهاي مسئول برطرف كنيم تا امانتداران شايستهاي براي نسلهاي آينده در شناخت درست تاريخ كشورشان باشيم.
