عصر ایران: جنجال ایجاد شده بر سر ناتمام ماندن بازی پرسپولیس و داماش همچنان ادامه دارد و صدور حکم کمیته انضباطی هم آتش این ماجرا را برافروختهتر کرده است.
اما قطعا تا چند هفته آینده همه چیز به فراموشی سپرده میشود و لیگ به پایان میرسد. فصل آینده نیز دوباره هواداران به ورزشگاهها خواهند رفت، داوران اشتباه خواهند کرد و هواداران هم اعتراض خواهند کرد.
هر زمان هم که وقایعی اینچنینی پیش بیاید، داوران مورد اهانت قرار میگیرند، تیمها جریمه نقدی میپردازند و محرومیت و کسر امتیاز نصیبشان میشود و هواداران که به نظر میرسد مسببان اصلی ماجرا هستند مجازات نمیشوند. اما این تنها یک روی سکه است.
روی دیگر سکه بازی پرسپولیس داماش و بازیهایی از این دست، نگاه کردن به این بازی از روی صندلیهای هواداران فوتبال است. شاید بتوان گفت که اگر اشتباهات فاحش رفیعی در این روز، از سوی هر داور دیگری و در خانه هر تیم پرهوادار دیگر نیز به وقوع میپیوست، احتمال به وجود آمدن جوی شبیه ورزشگاه آزادی وجود داشت.
این مسئله را اگر بخواهیم در قالب سخنان کلیشهای چون لزوم فرهنگ سازی و... ارزیابی کنیم بیش از همه خود را فریب دادهایم.
اگر برای هوادارانی که در بدترین شرایط ممکن برای حمایت از تیمهای محبوب خود به ورزشگاههای فاقد امکانات ما میآیند هم، در این میان حقی قائل باشیم باید یک بار به طور منصفانه بررسی کنیم و ببینیم که در این سالها، چند بار حقوق تضییع شده تیمهای مختلف نادیده گرفته شده است؟
در همین هفتهای که گذشت صنعت نفت آبادان به دلیل اشتباه فاحش داور، سه امتیاز به دست آمده را با یک امتیاز عوض کرد و به خانه بازگشت. اینکه وقوع اشتباه داوری اجتناب ناپذیر و جزئی از فوتبال است را همه میدانند و اگر به این امر واقف نبودند قطعا باید در تمام بازیهای فوتبال کشور شاهد اعتراض هواداران همه تیمها به داوری میبودیم.
نکته اینجاست که هواداران فوتبال در کشور ما در کنار احساساتی بودن و حتی تحت تاثیر هیجانات کاذب وگاه سازمان یافته قرار گرفتن، دارای فهم فوتبالی هستند. هوادارانی که در جریان تمام اخبار روز فوتبال کشور هستند و از تاثیر نتیجه هر بازی بر وضعیت دیگر تیمها در جدول رده بندی آگاهی دارند، وقتی در طول یک فصل چندین بار شاهد تضییع حق تیمهای خود به سود برخی تیمهای خاص هستند خود را محق میدانند که فریاد بزنند و اعتراض کنند.
اما از آنجایی که هیچ مرجع و نهادی یک نتوانسته یا نخواسته است که با فساد مستتر در فوتبال مبارزه و عوامل آن را به جامعه معرفی کند، همواره این بدگمانی عمومی نسبت به دستگاه داوری فوتبال انباشت و تکثیر میشود.
این گونه است که تمام داوران زحمت کش و با صداقت فوتبال نیز در نظر هواداران متهم به فساد پنداشته میشوند و هر ورزشگاه تبدیل به انبار باروتی میشود که با جرقه اولین اشتباه داوری آماده انفجار است.
چند سال قبل وقتی دکتر پرویز سیار به عنوان کارشناس داوری در برنامه نود به رد و بدل شدن پول و خودرو میان برخی از مدیران باشگاهها و بعضی از داوران اشاره کرد، تنها بازخورد این حرف محرومیت وی از حضور در صدا و سیما بود. اما جلوگیری از بیان این مسئله هیچگاه موجب ازبین رفتن این شائبه در میان اهالی فوتبال نشد.
از قضا کسانی در این سالها به وجود روابط ناسالم در فوتبال و داوری اعتراض کردهاند که اهالی فوتبال آنها را به صداقت و سلامت میشناسند و در آخرین مورد هم مجید جلالی در مصاحبه چند روز قبل خود به این مسائل اشاره کرده بود.
به نظر میرسد راه حل اساسی و ریشهای به جای روشهایی نظیر «آموزش فرهنگی به هواداران» که امروز از سوی نایب رئیس فدراسیون فوتبال پیشنهاد شده است، این باشد که یک بار برای همیشه نهادهای صاحب قدرت و صلاحیت وارد عمل شوند و با بیرون کشیدن عناصر ناسالم از میان خیل خدمتگزاران فوتبال و داوری، و معرفی و مجازات آنها و برخورد قاطع با تیمهایی که از این روابط سوء استفاده کردهاند، به هواداران و اهالی فوتبال اطمینان دهند که هر اشتباهی در زمین بازی رخ میدهد «سهوی» بوده و فرد خاطی هم هزینه اشتباه خود را خواهد پرداخت.
در غیر این صورت و تا زمانی که شائبه سازمان یافته بودن اشتباهات داوری در ذهن هواداران و اهالی فوتبال وجود دارد، هیچ تضمینی برای تکرار نشدن وقایع بازی پرسپولیس و داماش وجود نخواهد داشت.
