جوان آنلاین: در دل کوههای استهبان فارس، جایی میان چهلبرکه و چشمههای زلال، چهارطاقی «ایج»، چون نگینی هزارساله میدرخشد. این اثر باشکوه، یادگار پرشکوه روزگار ساسانی است؛ جایی که آب و سنگ در آغوش تاریخ به گفتوگو نشستهاند. آرامش چشمهها، صلابت قلعه ایج و سکوت ایوان سنگی، گردشگری را به سفری در گذر زمان و طبیعت فرامیخوانند.
در میان فرازونشیب کوههای استهبان، جایی که چشمهها از دل سنگ میجوشند و نسیم، بوی خاک و تاریخ را با خود میآورد، چهارطاقی «ایج» آرام گرفته است؛ بنایی از روزگار ساسانیان که گویی هنوز صدای نیایش و جریان آبهای زندگیبخش در آن طنینانداز است. سقف گنبدی بنا با مهارت بازسازی شده، اما روح آن همان است که قرنها پیش در سنگ و گچ دمیده شد. کف بنا کمی فرورفتهتر از سطح زمین است و پلههای کوتاه ورودی، تو را گامبهگام به عمق تاریخ میبرند. در میانه چهارطاقی، حوضی ششضلعی نقش بسته؛ آب زلال چشمه از سوی غرب وارد و از گوشه شمال شرقی بیرون میجهد تا باغهای ایج را سیراب کند. اندکی آنسوتر، مسجد سنگی ایج قرار دارد؛ بنایی که زمانی آتشدان دوران باستان بود و در دوره شبانکاره به مسجد بدل شد. سنگهای سرد و ضخیم، رازهایی از قرنها نیایش و تحول دینی در سینه دارند. بر محرابش کتیبهای به خط نسخ قرآنی دیده میشود که یادآور دوره آل بویه و فرمان امیر دربان است؛ جایی که میتوان پیوند تاریخ و ایمان را به نظاره نشست. ایج، مجموعهای است از زمان و طبیعت؛ جایی که آب، سنگ و انسان، قرنها در کنار هم زیستهاند و هر گوشهاش بوی جاودانگی میدهد.
