صدور یک بیانیه در فضای عمومی کشور، قطعا اقتضائات و بایسته هایی می طلبد که نباید از آن غافل بود. یکی از این بایسته ها، شرایط خاص و اضطراری در زمان جنگ است. در برهه کنونی، ایران در برابر جبهه باطل و دو نماد اصلی آن یعنی آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفته است. در جایی که جبهه حق با تمامی ظرفیتهای تسلیحاتی، سرزمینی و مردمی خود در برابر دشمن قسم خورده ایران زمین به میدان آمده ، سخن گفتن از نقاط اختلاف در کشور یا ارائه آدرس اصلاحات اساسی در معادلات داخلی اساسا به مصلحت کشور نیست. به عبارت بهتر، این رویکرد به انسجام ملی و اقتدار جمعی ایرانیان که اصلی ترین عامل شکست دشمن در جنگ اخیر بوده می تواند لطمه بزند.
مصداق بارز این گزاره ها، مرقومه ایست که اخیرا آقای حسن روحانی رئیس جمهور اسبق کشورمان در خصوص شرایط جاری در جنگ و کشور نوشته و در آن، به برخی ملاحظات در فضای سیاست داخلی ایران اشاره کرده است. فارغ از صحت و سقم اظهارات و نوشته های ایشان ( که خود بحث کارشناسی و مفصلی می طلبد) کلیت بیان این موارد در حالی که فرامتن جنگ بر ایران عزیز سایه انداخته جای بسی تامل دارد!
تاب آوری ایرانیان در دفاع مقدس اخیر، به اندازه ای مثال زدنی بوده که رئیس جمهور منفور آمریکا دچار تلاطم و سردرگمی در مواضع خود در قبال جنگ شده است. در چنین شرایطی باید سخنان و بیانیه هایی که از سوی افراد صاحب نظر و سیاستمدار در کشور صادر می شود، در راستای تقویت مسیر مقدس جهاد همه جانبه با دشمن تهیه و تنظیم گردد. سخن گفتن از اختلافات بالقوه و بالفعلی که ناظر بر معادلات غیر از جنگ می باشد،قطعا مطلوب جبهه حق در برابر باطل نخواهد بود و بالعکس، دشمن را در برابر ایران یکپارچه وقیح تر می سازد.
امید است مسئولین سابق و کنونی کشورمان به تاسی از رزمندگان غیور و بی ادعای نیروهای مسلح و ملت رنجدیده اما مقاوم ایران، صرفا تمرکز خود را بر روی شکست دشمن و پیروزی نهایی کشور در این آوردگاه مهم و سرنوشت ساز گذاشته و از بیان نکاتی که کمترین کمکی به این روند نمی کند خودداری کنند. این حداقلی ترین انتظار ممکن است.
