عبدالله فیض الله زاده، مدیرعامل آکادمی یاسان در یادداشتی نوشت:
در دنیای امروز، فناوری دیگر یک ابزار جانبی نیست؛ بلکه بستر اصلی شکلگیری آموزش، اقتصاد، ارتباطات و حتی سبک زندگی انسانهاست. کودکان امروز، شهروندان دنیای دیجیتالاند و آینده آنها در جهانی رقم میخورد که «کدنویسی» زبان مشترک آن است. از همینرو، آموزش برنامهنویسی به کودکان دیگر یک انتخاب لوکس یا فعالیت فوقبرنامه نیست، بلکه ضرورتی انکارناپذیر برای آمادهسازی نسل آینده محسوب میشود.
نخستین دلیل این ضرورت، پرورش تفکر منطقی و حل مسئله است. برنامهنویسی به کودک میآموزد که مسائل را به اجزای کوچکتر تقسیم کند، برای هر بخش راهحل بیابد و در نهایت، یک مسیر منطقی برای رسیدن به نتیجه طراحی کند. این مهارت، محدود به دنیای کامپیوتر نمیماند و در ریاضیات، علوم، زندگی روزمره و تصمیمگیریهای فردی نیز کاربرد دارد. کودکی که برنامهنویسی میآموزد، یاد میگیرد «فکر کند»، نه صرفاً «حفظ کند».
دومین نکته، افزایش خلاقیت و اعتماد به نفس کودکان است. برخلاف تصور رایج، برنامهنویسی فعالیتی خشک و صرفاً فنی نیست. ساخت یک بازی ساده، یک انیمیشن یا یک اپلیکیشن کوچک، به کودک حس «خلق کردن» میدهد. او میبیند که ایدهاش میتواند به محصولی واقعی تبدیل شود و همین تجربه، اعتماد به نفس و جسارت فکری او را تقویت میکند.
سوم، آموزش برنامهنویسی به کودکان، آنها را از مصرفکننده صرف فناوری به تولیدکننده فعال تبدیل میکند. در عصری که کودکان ساعتهای زیادی را با موبایل، بازیهای دیجیتال و شبکههای آنلاین میگذرانند، برنامهنویسی به آنها کمک میکند منطق پشت این ابزارها را بشناسند و آگاهانه با فناوری تعامل کنند، نه منفعلانه.
از منظر آینده شغلی نیز، بسیاری از مشاغل فردا هنوز بهطور کامل تعریف نشدهاند، اما تقریباً همه آنها به نوعی با فناوری و تفکر محاسباتی گره خوردهاند. آموزش زودهنگام برنامهنویسی، کودکان را برای بازار کار آینده آماده میکند؛ بازاری که در آن، انعطافپذیری ذهنی و سواد دیجیتال حرف اول را میزند.در نهایت، آموزش برنامهنویسی به کودکان یعنی سرمایهگذاری بر نسلی توانمند، خلاق و مسئلهمحور. نسلی که بهجای ترس از فناوری، آن را میفهمد، مدیریت میکند و در خدمت پیشرفت فردی و اجتماعی به کار میگیرد. این دقیقاً همان ضرورتی است که عصر کنونی بر ما تحمیل کرده است.
