سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: نسرین بابایی بازیگر سریال «وارش» درباره سخن گفتن به لهجه گیلگی در این سریال که این شبها به کارگردانی احمد کاوری از شبکه ۳ سیما پخش میشود به مهر گفت: من اصالتاً گیلانی هستم و برای بازیگر بومی هر شهری که در آن صاحب زبان هستند و نه لهجه، سخت است که بخواهد با لهجه صحبت کند. با این حال من احساس میکنم در ادای این لهجه موفق بودهام تا جایی که برخی از دوستان در بهتر شدن لهجه از من طلب کمک کردند. این بازیگر درباره چالش بازی در مجموعه نمایشی «وارش» بیان کرد: در «وارش» یکی از چالشها تفاوت سنی من با فرزندانم بود که سعی کردم با جایگزینی بعضی از تکیهکلامها که در دیالوگهایم استفاده کردم، بین تفاوت نسل خودم و فرزندانم نقطهگذاری کنم تا این باور حقیقی به مخاطبانم دست ندهد که تفاوت سنی بین من و فرزندانم وجود ندارد.
وی که ایفاگر نقش میانسالی شخصیت وارش در این سریال است گریم خود در این مجموعه را سنگین دانست و عنوان کرد: اولین چالش برای بازیگری که قرار است نقشی ۳۰سال از خودش بزرگتر را بازی کند، گریم سنگینی است که باید روی صورت او انجام شود. تصور کنید که چندین ساعت گریم یک بازیگر به طول بینجامد و در طول زمان کاری انجام ندهد و حتی مراقب غذا خوردن خود هم باید باشد تا راکورد گریمش به هم نریزد، پس سختی چنین نقشهایی دوچندان میشود، البته من از باورپذیری گریم خود کمک گرفتم. از طرفی شخصیت وارش هر چقدر به سمت پیری میرفت لاغر و تکیدهتر میشد و من باید حواسم به همه این ویژگیها میبود.
بازیگر نقش «وارش» با اشاره به یکی از سکانسهای احساسی این سریال عنوان کرد: برای ایفای نقش این سکانس مشورتهای زیادی با کارگردان داشتم و حتی در مورد پلک زدن و بازی این شخصیت با آقای کاوری حرف زدم. به خاطر دارم که به او گفتم تمام مشکلات زندگی فرزندان وارش روی شانههای او سنگینی میکند تا جایی که زانوهایم توان ایستادن نداشت. حالا هم که این سکانس را میبینم به همان اندازه روزی که بازی کردم از آن لحظه متأثر میشوم؛ سکانسی که در یکی از سردترین روزهای زمستان ضبط شد، اما فکر میکنم یکی از گرمترین روزهای زندگی کاری من محسوب میشود.
