رقابتهاي گرندپريكس مكزيك نهفقط قهرماني را كه آرامش را هم از تيم ملي تكواندوي ايران گرفت. نايبقهرماني در اين رقابتها در واقع مانند جرقهاي در انبار باروت بود كه يك مرتبه جامعه تكواندو را شعلهور كرد. هرچند ميشد اوضاع را مديريت كرد تا دلخوريهايي كه از مدتها قبل آتش زير خاكستر بود، ناگهان شعلهور نشود، اما اشتباه اول را كسي مرتكب شد كه خود بايد مديريت بحران ميكرد.
حرفهاي سرمربي آذربايجان را ميشد به حساب هيجانات تيم قهرمان گذاشت و از كنار آن به سادگي گذشت. خصوصاً اينكه آنقدرها هم بغرنج نبود كه بخواهد به آن دامن زده شود، اما چند جمله ساده گويا بهانهاي شد براي مطرح شدن اختلافات و دلخوريهاي گذشته كه دليلي براي به ميان كشيدن آن وجود نداشت. آن هم در روزهاي حساسي كه تكواندوي ايران بعد از از دست رفتن قهرماني در مكزيك، بايد به دنبال آمادهسازي براي المپيك ريو باشد، اما يك عكسالعمل بيموقع، يك اشتباه نسنجيده و در پي آن جبههگيريها و ياركشيهاي حساب نشده باعث شد تا جامعه تكواندو دستخوش جنجال و بحراني خودساخته شود. زخم اول را نه رقيب، كه خودي زد. هميشه هم همينطور است. ضربهاي را كه دشمن ميزند، ميتوان مداوا كرد، اما زخم خودي را نه. در واقع خود مقانلو اين بهانه را به دست مخالف و موافق داد تا اوضاع را بعد از نايبقهرماني در مكزيك متشنج كنند. يك عكسالعمل تند و آتشين بعد از ابراز خوشحالي و هيجاني سرمربي آذربايجان بود كه باعث ايجاد چند دستگي در جامعه تكواندو شد. بسياري شرايط را مساعد ديدند براي بيان دلخوريهاي قديمي خود، برخي هم پروندههاي تازه و كهنه را به ميان كشيدند. عدهاي حمايت و برخي نيز انتقاد كردند، اما همه اين برخوردها هجمهاي عظيم ايجاد كرد كه به سود تكواندوي ايران نيست. خصوصاً در اين مقطع حساس كه تيم ملي بايد تمام هم و غم خود را روي آمادهسازي براي المپيك بگذارد.
سرمربي تيم ملي ميتوانست حساب شدهتر عمل كند، وقتي به خوبي ميدانست مدتهاست كه شكافي بين جامعه تكواندو ايجاد شده است. بحث دلخوريها بحث امروز و ديروز نيست و خيلي قديميتر از اين حرفهاست. بحث كهنهاي كه بسياري از تكواندوكاران و حتي سرمربي سابق تيم ملي را روانه آنسوي مرزها كرد و حال بار ديگر شرايط را براي كوچ عدهاي ديگر از نخبگان اين رشته ورزشي فراهم كرده است. تيم ملي اين روزها بيش از هر زمان ديگري به آرامش نياز دارد؛ آرامشي كه خود اعضاي تيم و بزرگان تكواندو آن را از تيم گرفتند. از كنار بسياري از دلخوريها هم نميتوان به سادگي گذشت؛ دلخوريهايي كه پيش از اين مهماندوست، يكي از برترين مربيان تكواندو را وادار به ترك ايران كرد و حال نايبقهرمان تكواندوي المپيك را نيز به فكر مهاجرت انداخته است؛ نايبقهرماني كه تنها به دليل مشكلات شخصي ناديده گرفته ميشود تا ترجيح دهد به جاي خانهنشيني، زير پرچم كشور ديگري مسابقه دهد و دور نيست روزي كه حسرت موفقيتهايي كه او براي ديگر كشورها به دست ميآورد براي تكواندوي ايران باقي بماند؛ حسرتي كه در مكزيك و بعد از قهرماني تيم آذربايجان تجربه شد. پر و بال دادن به مشكلات شخصي اين روزها كار را به جاهاي باريك كشانده، اما با اين وجود ميتواند اوضاع را جمع و جور كرد، اگر شخص رئيس فدراسيون آتشبيار معركه نشود و در راستاي آرام كردن اوضاع گام بردارد؛ رئيسي كه پيش از اين بارها و بارها خود جو را متشنج كرده و ضربه آن را هم ديده است، اما گويا هنوز از اشتباهات گذشته درس نگرفته كه همچنان به جاي آرام كردن شرايط دستي بر آتش دارد. براي آنكه تيم ملي بتواند خود را مهياي حضور پرقدرتي در رقابتهاي المپيك ريو كند، آقايان بايد خيلي زود به اين خودزني كه دود آن مستقيم به چشم تكواندو ميرود، خاتمه دهند.
