نتايج كاراته جاي تأمل دارد

نتايج به دست آمده كاراته در رقابت‌هاي رده سني جهان با توجه به شرايط موجود، خوب است و بايد بابت آن از ورزشكاران و كادر فني تشكر كرد، اما اگر بخواهيم توانايي واقعي كاراته ايران را در نظر بگيريم اين نتايج در شأن كاراته نبود. خصوصاً كه اين اولين رقابت‌هايي بود كه مردان كاراته‌كا ايران در رده‌هاي سني موفق به كسب مدال طلا نشدند. درست است كه تيم ملي ايران در رده‌هاي سني بر سكوي هفتم ايستاد و صعودي چهار پله‌اي نسبت به رقابت‌هاي قبلي داشت، اما بايد اين مسئله را نيز در نظر گرفت كه تيم اعزامي ايران 34 فرصت كسب طلا، ‌نقره و برنز را داشت كه از اين 34 فرصت تنها يك طلا و يك نقره و هشت برنز به دست آورده كه اين نشان از افتي فاحش در كاراته ايران دارد. اين مسئله دلايل زيادي دارد از جمله برگزار نشدن ديدارهاي تداركاتي و اردوهاي مناسب و مواردي از اين قبيل، اما بدون شك يكي از مهم‌ترين دلايل افت كاراته ايران و نتيجه نگرفتن در اين رشته طي 10 سال گذشته آنگونه كه انتظار مي‌رود، نبود ثبات مديريت است. فدراسيون كاراته در طول 10 سال اخير هفت رئيس و دو سرپرست عوض كرده است. يعني هر شخصي كه روي كار آمده تنها فرصت جمع كردن حواشي زياد اين ورزش را داشته و فرصت چنداني براي بسترسازي و رسيدگي به اصل ماجرا و خصوصاً تيم‌هاي پايه را نداشته است. نتايج رقابت‌هاي رده سني آسيا از اهميت بالايي برخوردار است؛ چراكه همين تكواندوكاران چند صباح ديگر بايد در تيم بزرگسالان به ميدان بروند و نتايجي كه كسب مي‌كنند كار آنها را در آينده ساده‌تر و تجربياتشان را بيشتر مي‌كند،  اما نبايد تنها به تعداد مدال‌ها دل خوش كنيم يا صعودي چند پله‌اي. اگرچه نمي‌توان تلاش و زحمت تيم اعزامي ايران را به مسابقات رده سني جهان ناديده گرفت، اما بايد به كيفيت اين حضور توجه كرد و به بررسي چرايي به دست نياوردن طلا در تيم مردان پرداخت و درصدد جبران دلايل اين ناكامي برآمد؛ آن هم به شكلي اصولي نه سطحي؛ چراكه توانايي كاراته ايران بسيار بالاست، اما براي رسيدن به نتيجه مثبت بايد به اين مهم بها داده شود.
- عليرضا كتيرايي/کارشناس کاراته