27 فروردين سالروز شهادت رضا چراغي فرمانده لشكر 27 حضرت رسول(ص) در عمليات والفجر يك در سال 62 است. به همين منظور بر آن شديم براي يادبودي از اين شهيد، گذري كوتاه بر زندگي چراغ راه مجاهدان كردستان داشته باشيم.
رضايي كه رزاق بود
تولد شهيد رضا چراغي برميگردد به سال 1336 در تهران. او در يك خانواده مذهبي به دنيا آمد. پدر نام او را عبدالرزاق گذاشته بود اما به علت خطاي ثبت احوال نام او رزاق در شناسنامه ثبت ميشود، به همين علت از آن به بعد رزاق ما رضا نام ميگيرد و او را رضا صدا ميزنند. شش سال بيشتر نداشت كه وارد مدرسه شد. در دوران دبيرستان كه با انقلاب اسلامي آقا روحالله تداخل پيدا كرده بود در كنار درس با مسائل مذهبي و سياسي نيز آشنا شد و كمكم از فعالان مذهبي- سياسي در دوران پهلوي محسوب شد. با اوجگيري انقلاب حضور رضا در صحنهها جديتر شد و كمكم در فعاليتهاي انقلابي به نقشي مؤثر تبديل گشت.
رضا؛ چراغ كردستان
يكي از ويژگيهاي فرزندان انقلابي آقا روحالله بصيرت بالاي آنان بوده است، اينكه هر كجا و هر زمان به آنان نياز بوده است، سريعتر از هر چيزي خود را به آنجا ميرساندند كه رضا چراغي نيز از اين قاعده مستثنا نيست.
بعد از شروع غائلههاي خلقي بهخصوص كردستان كه بيش از همه سر و صدا كرد، فوري به همراه تعدادي از دوستان خود را به مريوان رساند و مشغول مبارزه با گروهكهاي ضدانقلاب و محارب شد. در مدتي كه رضا در كردستان مشغول مبارزه بود، تجربيات ارزشمندي را درباره مسائل نظامي و نيز فرماندهي كسب كرد. يكي از شاهكارهاي رضا، مسئوليت محور راه خون در عمليات محمد رسولالله(ص) است كه اين مسير بسيار مهم و پر خطر و معروف را از تصرف و دست نيروهاي ضدانقلاب خارج و پاكسازي كرد و اينگونه شهامت، تدبير، فرماندهي و هنر رزمنده واقعي اسلام را نشان داد. رضا چراغي مدتي نيز به همراه ديگر فرماندهان سپاه در سرپل ذهاب و گيلانغرب دست به مقابله با متجاوزان بعثي زد و در اين راستا چندين عمليات چريكي نيز اجرا كرد.
او همواره راضي به رضاي خدا بود و چراغ راه مردم و نوري كه ضدانقلاب را آب ميكرد. رضا در زمان حضورش در كردستان مدتي مسئوليت جانشيني سپاه دزلي و مدتي ديگر به عنوان مسئول محور مريوان به خلق خدا خدمت كرد و در راه رضاي او جهاد كرد.
احمد متوسليان فرماندهاي كه الگوي رضا بوده است
احمد متوسليان، در زندگي جهادي رضا چراغي تنها در يك فرمانده نظامي صرف خلاصه نميشود. در واقع هيچ يك از سرداران سپاه آقا روحالله اينگونه نبودند. اما به هر حال رضا حاجاحمد را الگوي تمام عيار خود از اخلاق تا منش نظامي ميدانسته و علاقه شديدي به او داشته است. وقتي آن جمع سرداران دلير كردستان به فرماندهي احمد متوسليان راهي جنوب شدند- به گونهاي كه بعدها در جنگ نوبت به نوبت جاودانه شدند- رضا نيز به همراه آنان رفت و پس از تشكيل تيپ 27 حضرت رسول(ص) وي نيز يكي از علمداران اين تيپ و فرماندهان حاجاحمد در تيپ 27 ميشود. از اواسط سال 1360 تا اواخر تير 1361 فرماندهي گردان حمزه را بر عهده داشت. پس از اسارت حاجاحمد در تير 61 در لبنان توسط الشقا الشقيا و قبول فرماندهي تيپ توسط حاجهمت، رضا در عمليات رمضان و مسلم در سرما به عنوان قائممقام تيپ خدمت كرد.
از مهر 61 براي مدتي معاونت سپاه 11 قدر را پذيرفت و از آبان 61 تا فروردين 62 در والفجر مقدماتي و يك، در فكه به عنوان فرمانده لشكر انجام وظيفه كرد. وي پس از ماهها مبارزه و جهاد با دشمنان اسلام سرانجام در عمليات والفجر يك در ارتفاع 143 در حال دفع پاتك سنگين دشمن به ابديت عشق پرواز كرد.
