اگر از حجم ترددهای سنگین در این جاده ها، در روزهای تعطیلات تابستان هم بگذریم، هنوز هم سه روز آخر هفته، بسیاری از ساکنان شهرهای مناطق شمالی کشور، برای فرار از دود و آلودگی شهر و استراحتی کوتاه و بهره مندی از هوایی مطبوع، (که کم کم از شرجی بودن آن هم کاسته می شود) عزم خود را جزم کرده و دل به جاده میسپارند.
اگر شما هم جزء آن گروهی هستید که برای رسیدن به دریای خزر، راه پر پیچ و خم جاده چالوس را به خاطر زیبایی کم نظیر و طراوت همیشگی اش انتخاب میکنید، بی تردید عبور از آزاد راه قزوین – رشت می تواند خاطره ای به یاد ماندنی را برایتان به یادگار بگذارد.
مسیری که بر خلاف جاده سبز و پر آب و درخت جاده چالوس، به ندرت در آن مناظر سرسبز به چشم میآید و راه دسترسی به طبیعت اطراف جاده نیز بسیار محدود است. به عنوان مثال اگر بخواهید برای صرف صبحانه، همراه خانواده، تا قبل از شهر رودبار، توقفی در این مسیر داشته باشید، احتمالا باید در یکی از پارکینگ های کنار آزاد راه كه ظريب و احتمال خطرش بالاست، توقف کنید و فضایی مناسب برای این منظور نخواهید یافت.
فقط گاز بده!
کمبود استراحتگاه در این جاده باعث می شود تا رانندگان طول آزاد راه را گاه بدون توقف طی نموده و تا بعد از شهر منجیل، که جاده رو به سبزی میگراید، توقفی در مسیر نداشته باشند.
نبايد از یاد ببریم که یکی از جاذبه های سفر، مسیر و راه و جاده است و شاید به همین دلیل باشد که اکثر ساکنان پایتخت برای تعطیلات آخر هفته راهی جاده شلوغ چالوس می شوند. در حالی که آزاد راه رشت، با توجه به مسیر مناسب و هموار و جاده ای دو بانده، به دلیل نداشتن امکانات مناسب بین راهی، چنگی به دل رانندگان نمیزند. در حالی که اخذ سه نوبت عوارض (دو عوارض پانصد تومانی و یک عوارض 2200 تومانی برای خودروهای سواری) توقع رانندگان را برای دریافت امکانات مناسب در این آزاد راه به شدت بالا برده است.
کاش مسئولان محترم اندکی از گاردیل های مسیر را به نفع بوستان ها و پارک جنگلی ها یا استراحتگاههایی برای آرامش بیشتر مسافران شكاف مي دادند تا هموطنان ملزم نباشند بين دو تكه آهن راهي را بروند كه مي تواند برايشان خاطره انگيز باشد.
