ادامه از صفحه 8
براي اولين مأموريت هم اين تيپ در عمليات زينالعابدين در منطقه سومار شركت كرد. اين را هم عرض كنم كه هنگام تشكيل جانشين لشكر شهيد رستگار پناه بود. مسئول عمليات احمد غلامي و رئيس ستاد هم قمي بود.
چهار گردان علي اكبر، قاسم، قمر بنيهاشم و علي اصغر گردانهاي اوليه تيپ 10 سيدالشهدا(ع) بودند. با گسترش تيپ و افزوده شدن گردانها همچنان اين اسامي اصحاب امام حسين(ع) بود كه روي گردانهاي تيپ گذاشته ميشد. در آخر بايد بگويم محمد خزائي و حاج علي فضلي دو فرمانده بعدي اين تيپ پس از شهيدان علي موحد دانش و حاج كاظم رستگار بودند.
يك سؤال داخل پرانتز اينكه پيشتر از نحوه كنارهگيري شهيدان موحد دانش و حاج كاظم رستگار صحبتهايي شده است، اما دوست داريم شما به عنوان يكي از پيشكسوتان لشكر سيدالشهدا(ع)برداشت خودتان را از اين قضايا بگوييد.
شهيد موحد دانش بعد از عمليات محرم و برج هشت سال 61 بود كه از تيپ كنارهگيري كرد. اگر زمان تشكيل تيپ را شهريورماه در نظر بگيريم، ايشان كلا سه ماه هم فرمانده تيپ نبود. روحيات و نظراتش با قرارگاه يكسان نبود و به همين دليل هم طي مدت كوتاهي كنارهگيري كرد. البته بعد از آن همچنان در تيپ حضور داشت و هرچند رسماً سمتي نداشت اما همه حرفش را قبول ميكردند و از او حرف شنوي داشتند. ولي در مورد شهيد رستگار بحث بيشتر است. يادم است بعد از عمليات خيبر بود كه ايشان تيمي تشكيل داد به اسم خودآموزي كه هر كدام از نيروها تخصص خودش را به ديگري ياد ميداد. مثلاً فرمانده گردانها به فرمانده گروهانها آموزش ميدادند و... در همين جلسات ما نقاط قوت و ضعف خودمان را بررسي كرديم و به دو نكته رسيديم، اول اينكه در آموزش مشكل داريم و دوم در اتخاذ تاكتيكها ضعف داريم. تا اينجاي كار بحثها دروني به اصطلاح بحث طلبهاي بود. اما وقتي كه دو نتيجه ذكر شده به مقامات بالاتر ارجاع شد و خصوصا زماني كه به دفتر آقاي منتظري راه يافت، موضوع سياسي شد. حتي يادم است راديو بغداد از فرصت استفاده كرده و از اختلاف بين نيروهاي ما سخن گفته بود. به همين ترتيب برخي از معاندها هم مثل اكبر گنجي از آب گل آلود ماهي گرفتند و قضايا به نحوي پيش رفت كه نهايتا منجر به كنار رفتن شهيد رستگار شد. اما اين شهيد بزرگوار همچنان در جبههها حضور يافت و در كسوت يك بسيجي نيز به شهادت رسيد.
اين گفتوگو در ايام دفاع مقدس منتشر ميشود. مقطعي كه خون شهدا رنگي سرخ به صفحات پربارش ميافزايد. لذا دوست داريم بيشتر از ديدهها و شنيدههاي يك پيشكسوت اطلاعاتي كسب كنيم. آقاي فلكي اولين باري كه شهيدي را ديديد چه زماني بود؟ حتماً رويتان خيلي تأثير گذاشت؟
بله، من حتي تاريخ آن روز را به خوبي به ياد دارم. دقيقا 6/2/59 بود كه سه نفر از دوستانم يكجا شهيد شدند. آن زمان ما از تهران به كرمانشاه، سپس سقز و بعد با عمليات هلي برن شهيد كشوري به بانه رفته بوديم. همان روز ورودمان به بانه در سنگرهايي كه در زمين كنده ميشدند و به كاسه شباهت داشتند، مستقر شديم. بين سنگر ما و سنگر شهيدان احمد جوادنيا، مظفري و ميرسياه چند متري فاصله داشت. كمي قبل از حادثه، شهيد جوادنيا داشت توضيح ميداد كه يك خمپاره چطور منفجر ميشود و دستش را هم طوري كه انگار يك غنچه باز ميشود، روي هوا نگه داشته و به ما نشان ميداد. درست در همين لحظه يك خمپاره آمد و توي سنگرشان منفجر شد. اين سه نفر در جا به شهادت رسيدند. جالب است بدانيد سه برادر ديگر جوادنيا بعدها شهيد شدند و نام اين چهار برادر در هميشه تاريخ اين مرز و بوم در كنار اسامي ساير شهدا جاودانه ماند.
گويي برادر خود شما هم به شهادت رسيده است؟
بله، شهيد محسن فلكي كه در والفجر يك به شهادت رسيد. يك كتاب هم در مورد ايشان به نام روياي پرواز منتشر شده كه برگرفته از خاطرات و واگويههاي خودم است.
با نگاهي به فضاي جبهههاي جنگ به فضايي سرزنده و پر شور و نشاط برميخوريم كه از تصور اغلب آدمها در مورد جبهههاي جنگ خارج است. چرا با وجود خطرات و سختيهاي موجود در جنگ رزمندههاي ما چنين روحيهاي داشتند؟
هركسي كه در جبههها حضور مييافت داوطلبانه بود. رزمنده فكرش را كرده و تصميمش را گرفته بود. پس ميدانست براي چه سختي را تحمل ميكند و چرا بايد شهيد يا مجروح شود. براي همين اين بچهها نه تنها شوخ طبعي و سرزندگي داشتند كه اصلا در منطقه زندگي ميكردند و از هيچ كاري هم باز نميماندند. مثلاً در نيمه ماه رمضان سال 62 من براي يكي از همرزمانم به نام محمد نخستين در دزفول عروسي گرفتم! او با يك دختر بومي ازدواج كرده بود كه اتفاقا خواهر عروس خانم با مرحوم ميرغفاري از ديگر رزمندگان ازدواج كرد.
اگر بخواهيم از ميان همرزمانتان و همين طور شهدا يكي را به خاطر عرفانش گلچين كنيد، آن فرد كيست؟
به جرئت ميتوانم نام شهيد عبدالله نوريان فرمانده گردان تخريب را ببرم كه به واقع يك عارف به تمام معنا بود. نماز شبهاي او كمتر از دو ساعت نبود، حجب و حياي مثال زدني داشت و شايد بتوان گفت در جميع خصايل و رفتارها سرآمد بود. يكبار همراه او در جزيره مينو مشغول شناسايي حاشيه اروند رود بوديم. با ديدن نخلهاي اطراف گفتم اگر در اينجا عملياتي شود همه اين نخلها از بين ميروند. نگاهي به من انداخت و گفت چرا نميگويي چقدر جوان در ميان اين نخلها و اروند خونشان ريخته ميشود؟ اين خاطره را بيان كردم تا بگويم كه نگاه نوريان و بچههايي مثل او هميشه عميق بود. آنها در عين جواني چنان پخته فكر كرده و رفتار ميكردند كه آدم از انسانهاي پخته و جا افتاده هم انتظار نداشت. به جرئت ميتوان صفات حسنه شهيد نوريان را با عرفاي نامي مقايسه كرد در حالي كه ايشان در زمان شهادت شايد بيشتر از 24 سال نداشت.
در پايان دوست داريم از آخرين لحظات يك شهيد برايمان بگوييد.
در عمليات والفجر 8 من فرمانده يكي از گردانهاي لشكر 10 و معاونم شهيد سيدآيت طباطبايي بود. قبل از عمليات ما بچهها را براي آخرين توجيه جمع كرديم. حتي فيلم آن روز را دارم. بعد از صحبت مداحي كرديم و همه آماده رفتن شديم. آيت كه هم معاون گردان و هم سيد بود يك قرآن به دست گرفت تا بچهها را از زيرش رد كند. همه كه رفتند من و او تنها مانديم. براي خداحافظي يكديگر را در آغوش گرفتيم كه من زير گلوي ايشان را بوسيدم. احساس كردم بوي خوشي از تن او ميآيد اما آن موقع دقت نكردم و به هرحال به عمليات رفتيم. همان شب در نهر عرايض يك تركش درست به نقطهاي از گلوي ايشان خورد كه من بوسيده بودم. آنجا بود كه فهميدم بوي خوش زير گلويش به خاطر نزديكي شهادت اين بزرگوار بود و درست همان نقطه كه بايد پذيراي تركش دشمن باشد، چنان بوي خوشي ميداد. در طول دفاع مقدس من به اين نتيجه رسيدم كه شهدا صرفنظر از آثار معنوي تغييرهاي ظاهري نيز مييابند. نورانيت چهرهشان يا همان طور كه در شهيد آيت ديديم بوي خوش تنشان از نزديكي شهادتشان سخن ميگفت. به شخصه معتقدم هر شهيد قبل از شهادت ميدانست كه به زودي شهيد خواهد شد.
