اين روزها خبري در فضاي مجازي دست به دست ميشد درباره پوشش عجيب يك مجري رسانه ملي. اينكه طرف در يك برنامه مناسبتي ماه رمضان شلوار جين قرمز پوشيده و... بيگمان رنگ شلوار يك مجري قابليت و اهميت چنداني ندارد تا توجه عدهاي را برانگيزد يا سبب شود صاحب اين قلم چيزي درباره آن بنويسد. با اين حال اين ماجرا معلول نكات مهمتري است كه به اين بهانه بايد آنها را گفت. ذيل خبري در همين باره در يكي از سايتها مخاطبي يادداشتي گذاشته بود كه:«چرا صدا و سيما به هر مجري كه يه كم اسم در ميكند اينقدر باج ميده!» من لزوماً نظري كه آمد را تأييد نميكنم. اما همواره بسياري از مخاطبان رسانه ملي اين حس را دارند كه بسياري از مجريان شبكهها به مرور مشهورتر شدن كه به مدد لطف رسانه ملي و اعطاي برنامههاي متعدد به آنها حاصل ميشود، رفتارشان تغيير ميكند. به اين معنا كه تا يك جايي خود را مرهون رسانه ملي دانسته و سعي در بيشتر ديده شدن دارند و از يك جايي به بعد شهرت آنها را دچار سوءتفاهم ميكند. از همه چيز و همه كس طلبكار ميشوند. اينجاست كه آنها درباره همه چيز رهنمود ميدهند. خود را محور برنامهها تلقي كرده و كنترلشان از دست تهيهكننده و حتي گاه مديران شبكه مربوطه خارج ميشود. درباره سرنوشت بسياري از آنها هم بيشتر از من شنيدهايد. ليست مجريان سرشناس رسانه ملي كه عاقبت به خير نشدهاند خيلي طولاني است.
حيرتآور آن است كه با وجود اين مشكل طي سالهاي متمادي هنوز چارهاي براي آن انديشيده نشده و لذا هر از گاهي به شكلي اخبارش فراگير ميشود. تفهيم آنكه شهرت دانايي نميآورد به برخي از اين عزيزان سخت است. به اين ترتيب به نظر ميرسد صدا و سيما بايد راهكاري شفاف و مطمئن براي انتخاب مجريانش تدبير كند تا هر بار آزمودهها را نيازمايد! شما حتي اگر كارمند يك اداره معمولي باشيد هنگام كار براي انتخاب نوع پوشش خود دچار محدوديتهاي طبيعي و معمول خواهيد بود، همچنين براي نوع گفتار و رفتارتان. با اين احتساب چطور يك مجري به عنوان نيروي رسانه ملي هنگام حضور در عرصه كارش كه منظر ميليونها مخاطب و به نوعي تبليغ آن رفتار، گفتار، پوشش، كردار و... است، نبايد چنين محدوديتهايي داشته باشد. يعني تهيهكننده و مسئولان يك برنامه مناسبتي در ماه رمضان نميفهمند كسي را كه به عنوان مجري برنامه خود روي آنتن مي فرستند بايد چه نوع لباسي بپوشد؟ يا چه گفتار و كرداري و آرايش ظاهري نداشته باشد؟ بيگمان ميدانند. با اين حال چرا گاه كار اينطور از دستشان در ميرود؟ جز اين است كه مجري خود را داراي چنان جايگاهي تصور ميكند كه به جاي مرئوس بودن رياست مينمايد؟ و مسئولان ذيربط هم به هر دليل تن ميدهند به اين زيادهطلبيها؟ مشكل اصلي دقيقاً در همينجا رخ ميدهد. رسانه ملي مجموعهاي عظيم است و آدمهاي دلسوز فراواني آنجا فداكاري كرده و ميكنند، اما همين ريزهكاريها كه گاه از دست در ميرود سبب به باد رفتن بسياري از آن زحمات ميشود.
