انگار قرار نیست مشکلات و ماجراهای دانشگاههای آسیایی مقصد دانشجویان ایران به خصوص مالزی به پایان برسد تا جائیکه که از سطح علمی پایین این دانشگاه ها گرفته تا فعالیت جریان های منحط فرهنگی و دام های برخی گروه های معاند با نظام دغدغه هایی است که ذهن بسیاری از صاحب نظران را به خود مشغول ساخته و ادامه تحصیل جوانان ایرانی در این کشور را با اما و اگرهای فراوان رو به رو ساخته است.
وسوسه تحصیلات عالیه از راهی آسانتر و بالا رفتن تب مدرک گرایی برای داشتن شغلی مناسب به اضافه روحیه ماجراجو و علاقه جوانان به تجربه یک زندگی متفاوت در کشوری دیگر و سرابی که شرکتهای مهاجرتی در برابر دیدگانشان تصویر میکنند ،پاسخ معادله حضور ۱۳ هزار دانشجوی ایرانی در مالزی را برایتان روشن میسازد .
این در حالی است که بر طبق آخرین ارزیابی صورت گرفته از اول ژانویه سال ۲۰۱۱، در میان دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور مالزی، تنها مدارک صادر شده توسط ۱۷ دانشگاه این کشور مورد تایید وزارت علوم و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ایران است.
از سوی دیگر طبق آخرین تصمیم وزارت علوم افرادی که قصد دارند پس از اول ژانویه ۲۰۱۱ در مقطع کارشناسی در مالزی دانشجو شوند باید بدانند که فقط مدارک مقطع کارشناسی یک دانشگاه در مالزی معتبر است. به بیان دیگر سطح علمی دانشگاه های کشور مالزی بسیار پایین تر از دانشگاه های کشورمان است و تب مهاجرت برای ادامه تحصیل به این کشور و تبلیغات گسترده ای که در این راستا صورت میگیرد فریبی بیش نیست.
با این وجود آمارها بیانگر رشد مهاجرت جوانان ایرانی برای ادامه تحصیل در کشور هند و مالزی است چراکه به ظاهر امکان تحصیلات آسان و با قمیتی مناسب در آنجا فراهم است و این مسئله میتواند حتی نخبگان ما را نیز به این کار وسوسه کند و در حال حاضر می رود تا این پدیده به یک معضل مبدل شود ،چراکه چالش های متعدد فرهنگی –سیاسی و اقتصادی را با خود همراه نموده است.
شاید اولین آسیب این مهاجرت بی رویه و کنترل نشده خروج نخبگان ایرانی باشد ؛ جوانانی که ممکن است صید شبکه هایی شوند که به این منظور برنامه ریزی های گسترده ای را انجام داده اند و اگرچه خروج هر دانشجوی ایرانی به مقصد مالزی سالانه ۱۵ تا ۲۰ هزار دلار ارز از کشور خارج می کند، اما این هزینه در مقابل هزینه گزاف از دست دادن نخبگان کشور چندان گزاف نیست .
در کنار این مسائل در سال های اخیر فعالیت برخی از گروه های معاند با نظام جمهوری اسلامی ایران را در این کشور شاهدیم. ضمن آنکه اگرچه این کشور را به عنوان کشوری اسلامی میشناسیم اما تفاوت های فرهنگی و گاهی دام های فرهنگی و سیاسی که در سراب تحصیلات عالیه برای دانشجویان ایرانی پهن شده است آنان را دچار آسیبهای فراوانی میکند . عدم تطابق فرهنگی کشور ما با مالزی و جریانهای خاص منحط فرهنگی امروز کشور مالزی باعث میشود تا قشری که بعد از تحصیل به ایران باز میگردند در گیر بحرانهای فرهنگی باشند و یا پیش از بازگشت در دامهای فساد فرهنگی این کشور گرفتار شوند.
این موضوعی است که بسیاری از جوانان فریب خورده ایرانی به آن اذعان دارند و دریافته اند رویای تحصیل در این کشور آسیایی سرابی بیش نبوده است .
با این وجود اگرچه در سال های اخیر با افزایش ظرفیت پذیرش دانشگاههای کشور مواجه بوده ایم اما فروکش نکردن تب مهاجرت برای ادامه تحصیل بیانگر آن است که هنوز نیازهای قشر جوان در داخل به درستی تامین نمیشود .فعالیت ۶۰ هزار ایرانی و ۱۳ هزار دانشجو در کشور آسیایی کوچکی همچون مالزی نشان میدهد مسئولان کشور ما نتوانسته اند برای این جمعیت برنامه ریزی مناسبی ارائه دهند و به نظر میرسد نظام آموزش عالی کشور باید در سیاست گذاریهای مدیریتی، نظارتی و آموزشی خود تجدید نظر کند.
بی تردید مهمترین عامل رشد و توسعه هر کشوری نیروی انسانی آن است، بنابراین هر چه درجه تعهد و اعتقاد به ارزشها در افراد تحصیلکرده یک جامعه بیشتر باشد، نظام سیاسی آن مملکت با کمترین دغدغه میتواند برنامههای توسعهای را به پیش ببرد و این مهم جز با گستردن چتر حمایتی آموزش عالی در داخل کشور و جلوگیری از خروج نیروهای نخبه امکان پذیر نیست.
