به گزارش ایسنا، غم و اندوه حالتی است که به دلیل متمرکز شدن بر اشتباهات گذشته و آن چه در طول زندگی از دست دادهایم برایمان به صورت عادت در آمده است.
"آنتونی دیملو" معتقد است: تنها دلیل این که چرا شما هم اکنون، خوشی و سعادت را تجربه نمیکنید این است که فقط به آنچه که ندارید فکر میکنید و دائماً بر آنها تمرکز دارید.
غم و اندوه عادتی است که براساس آن دنیا را از دیدگاه کمبود و نقصان طبقهبندی میکنید و به طور مداوم به کمبود آن چه که خود را شایسته آنها میدانیم مثل، پول، سلامتی، عشق، دوستی و حتّی اوقات فراغت میاندیشید. بارها و بارها توّهماتی را در ذهن خود جای میدهید که احساس غم و اندوه میکنید.
در حالی که میتوانید شاد باشید، اگر طبق آن جهان را از دیدگاه آن چه که دارید و آن چه درست است بنگرید. انسانهای شاد و خوشحال از نیروها، استعدادها و تواناییهایشان همیشه شاد و راضی هستند و خود را با دیگران مقایسه نمیکنند. آنها از نیروها، اموال و قدرت دیگران نمیهراسند و به آنها غبطه نمیخورند. شادی و خوشحالی در نتیجه به وجد آمدن از آن چه که هستید، آن چه که دارید، آن چه میتوانید بشوید و برخورداری از این دانش که موجودی الهی هستید که همواره مورد رحمت بی کران خداوند است، حاصل میشود.
غم و اندوه از قانون کمبود و نقصان نشأت میگیرد و با توجه به قانون وفور نعمت از جانب خداوند متعال که همیشه در دسترس شماست میتوانید این حس را از بین ببرید. خداوند در همه جا و همه وقت همراه ماست و رحمت وی قلمرو خاصّی ندارید و شامل همهی بندههاست، وی هیچ استثنایی بین بندههای خود قائل نشده بلکه تنها خود ما هستیم که لیاقت استفاده از این نعمات را تعیین میکنیم.
هرگز در مقابل اندوه تسلیم نشوید. همواره حتّی در حال وقایع ناگوار و سختیها، سپاسگزار خدواند باشید، چرا که پشت هر ابر سیاهی، نوری میتابد که ما از علّت و زمان آن آگاه نیستیم. تنها اوست که صلاح بندهها را میداند، پس قضاوت نیز به عهدهی اوست. احساس حقارت نکنید و سعی کنید پرتوهای شادی و دوستی را از خود ساطع کنید، چهرهای عبوس نداشته باشید، با لبخند و رویی خوش در سیر زندگی و برخورد با دیگران، عشق و حسن نیّت خود را نسبت به هر موجود زندهای نشان دهید.
فرانسیس میگوید: "پروردگارا یاریام ده تا در دلهای غمگین، بذر شادمانی بکارم"...
