پیشواز ساده از حاجی بزرگترین درسی است که از حج میگیریم. لباس احرام حاجی سادهترین لباس است و حضور در صحرای خشک و خالی است و کوتاه کردن موی سر، همگی و همگی بر اهمیت رعایت سادگی در این مناسک اشاره دارند.
حاجی باید این سادگی را با خود به محل زندگی بیاورد و وارد زندگی کند. آوردن سوغاتهای گزاف و برقراری مجالس مهمان در تالارهای گرانقیمت با خرج هزینههای بالا که همگی نشانههایی از اسراف هستند، اموری مذموم است که هیچگاه توصیه نشدهاند.
اما این حرکات مذموم، این روزها اصل شدهاند و کمتری حاجی را میتوان یافت که مراسم بازگشت خود را در کمال سادگی برگزار کند.
قربانی کردن یکی از این نمونههاست که این روزها به یک بدعت و مایه فخر برخی از حجاج تبدیل شده است. در حال حاضر با توجه به تمکن مالی حاجی هرچند متر از سر کوچه تا در منزل یک گوسفند به زمین میزنند تا چشم بددلان بر او تأثیری نداشته باشد. هرچند که این روزها هر گوسفند 150 تا 300 هزار تومان در بازار معامله میشود.
از این موضوع که بگذریم پرچمهایی که با رنگ و لعابهای مختلف دیوارهای کوچه را به تسخیر خود درمیآورند روی دیگر از سکه بازی پرهزینه بعضی از حجاج است.
پارچههایی که از پنج تا 25 هزار تومان برای هر متر آن باید پرداخت شود تا حجکم مقبول و سعیکم مشکوف را به درشتی به چشم آورد، مراسم ولیمه نیز بساط دیگری است که این روزها گلوی هر حاجی را فشار میدهد تا تالاری را کرایه کند و لقمهای بیشتر به شکمهای سیر هدیه کند.
نکته جالب اینجاست که اگر هر کدام از حاجیهای ما هر سال فقط 10 هزار تومان از خرجهای اضافی بعد از سفرشان را در یک صندوق جمعکننده، میشود 600 میلیون تا یک میلیارد تومان که با این رقم میتوان فعالیتهای عامالمنفعه بسیاری را انجام داد.
البته باید توجه داشت تحقق این امر مستلزم یک کار گسترده فرهنگی است. باید در جلسات کاروانها قبل از اعزام حجاج، زمینه یک حرکت جدید فراهم، با زائران صحبت و بستر این کار فراهم شود.
به هر حال سادگی و دوری از آلایش و تکلف و دیگر آداب حسنه رسولالله چیزی نیست که بشود روی میز رنگین بعضی از ولیمهها دید. ولیمههایی که هیچ رنگ و بویی از سادگی نبردهاند و در آن فقیری اطعام نشده است. حاجیها باید به این نکته توجه داشته باشند، کمی آن سوتر میتوان آدمی را یافت که دستگیری از او واجبتر از قربانیهای اضافی و خرجهای آنچنانی شب وی باشد.
