دکتر محمد جعفر فرد حسینی، مدیرعامل شرکت صنعت چوب و کاغذ مازندران در یادداشتی نوشت:
اقتصاد مقاومتی به عنوان راهبردی برای تقویت تابآوری اقتصادی کشور، کاهش وابستگیها و استفاده حداکثری از ظرفیتهای داخلی، نیازمند توجه به همه بخشهای مولد و راهبردی است. در این میان، صنعت چوب و کاغذ از جمله صنایعی است که اگرچه گاه کمتر مورد توجه قرار میگیرد، اما نقشی مهم و چندبعدی در تحقق اقتصاد مقاومتی دارد. این صنعت نه تنها با تأمین نیازهای اساسی کشور در حوزه بستهبندی، نشر، آموزش و تولیدات صنعتی مرتبط است، بلکه میتواند به ایجاد اشتغال، توسعه زنجیره ارزش داخلی و کاهش وابستگی به واردات کمک کند.
نخستین نقش این صنعت، کاهش وابستگی به واردات است. بخش قابل توجهی از نیاز کشور به کاغذ، خمیر کاغذ، مواد اولیه سلولزی و برخی فرآوردههای چوبی از خارج تأمین میشود. این وابستگی، هم اقتصاد کشور را در برابر نوسانات ارزی و تحریمها آسیبپذیر میکند و هم هزینه تولید را افزایش میدهد. تقویت صنعت داخلی چوب و کاغذ، توسعه جنگلکاری صنعتی، بهرهبرداری اصولی از منابع داخلی و استفاده از فناوریهای نوین بازیافت میتواند گامی مهم در جهت خودکفایی نسبی و کاهش فشار خارجی باشد.
دومین نقش این صنعت، ایجاد اشتغال پایدار و توسعه مناطق کمتر برخوردار است. بسیاری از واحدهای مرتبط با چوب، کاغذ، بازیافت و صنایع تبدیلی میتوانند در استانهای دارای ظرفیت طبیعی و انسانی شکل بگیرند. این امر نه تنها فرصتهای شغلی مستقیم ایجاد میکند، بلکه با فعالسازی زنجیره تأمین، حملونقل، بستهبندی و خدمات فنی، اشتغال غیرمستقیم گستردهای نیز به همراه دارد. در شرایطی که اقتصاد مقاومتی بر درونزایی و برونگرایی هوشمند تأکید دارد، چنین صنایعی میتوانند موتور محرک توسعه محلی باشند.
سومین بعد مهم، حمایت از تولید ملی و فرهنگ مصرف کالای ایرانی است. کاغذ و محصولات چوبی در آموزش، نشر، بستهبندی و تبلیغات نقش محوری دارند. اگر این صنعت تقویت شود، بسیاری از بخشهای وابسته به آن نیز از ثبات و کیفیت بیشتری برخوردار خواهند شد. بهویژه در حوزه نشر و آموزش، تأمین پایدار و باکیفیت کاغذ میتواند به کاهش هزینهها و ارتقای دسترسی عمومی به محصولات فرهنگی و آموزشی کمک کند. این امر خود نوعی سرمایهگذاری فرهنگی و ملی محسوب میشود.
در کنار این موارد، انسجام ملی نیز شرط مهم موفقیت اقتصاد مقاومتی است. تحقق این هدف تنها با سیاستگذاری دولت امکانپذیر نیست، بلکه نیازمند همکاری میان دولت، بخش خصوصی، دانشگاهها، کارگران، تولیدکنندگان و مصرفکنندگان است. زمانی که همه اجزای جامعه در مسیر حمایت از تولید داخلی و استفاده بهینه از منابع طبیعی همسو شوند، صنعت چوب و کاغذ میتواند به نمادی از همبستگی ملی و خوداتکایی اقتصادی تبدیل شود. انسجام ملی در این حوزه به معنای اعتماد متقابل، حمایت از کارآفرینان داخلی، مقابله با واردات غیرضروری و توجه به منافع بلندمدت کشور است.
در نهایت، صنعت چوب و کاغذ اگر با نگاه علمی، زیستمحیطی و راهبردی مدیریت شود، میتواند یکی از پایههای مهم اقتصاد مقاومتی باشد. این صنعت با ایجاد اشتغال، تقویت تولید داخلی، کاهش وابستگی و ارتقای سرمایه اجتماعی، نهتنها به رشد اقتصادی کمک میکند، بلکه در سایه انسجام ملی، به ابزاری برای افزایش تابآوری و اقتدار کشور بدل خواهد شد.
