جوان آنلاین: تازهترین موج سریال نمایش خانگی «اهل ایران»، روز جمعه از شبکه نمایش خانگی پخش شد و مخاطبان به تماشای اپیزود «شانهها» به نویسندگی علی بحرینی نشستند.
این اپیزود درباره زنی به نام فاطمه است که چند سالیست به واسطه شغل همسرش ساکن میناب شده و برای درمان چشمان دختر هشت سالهاش صنم به تهران میآید که درگیر اتفاقاتی میشوند.
این اپیزود در بحبوحه جنگ ۴۰ روزه فیلمبرداری شد و عوامل تولید آن با سختیهای زیادی مواجه شدند. کارگردان اپیزود «شانهها» با اشاره به شرایط فیلمبرداری در جنگ گفت که این آثار تاریخ را برای آینده ثبت میکنند.
روحیه بالای عوامل تولید
محمد اسفندیاری، کارگردان اپیزود «شانهها» از مجموعه «اهل ایران»، تازهترین محصول مرکز سریال سوره، در گفتوگو با «جوان» درباره پیوستنش به این پروژه گفت: در ابتدا به دعوت آقای پناهلو از من خواسته شد فیلمنامه «کیف صورتی» نوشته علی بحرینی را بخوانم. سپس با همکاری دوستان تغییراتی در فیلمنامه اعمال و پروژه را آغاز کردیم.
وی درباره تولید فیلمش توضیح داد: هفتم یا هشتم عید نوروز بود که پیشتولید را با یک روز فرصت انجام دادیم. طراحی سریال توسط آقای محمدحسین مهدویان انجام شده بود، یعنی کستینگ پروژه زیر نظر ایشان و آقای کیومرث مرادی صورت گرفته بود. من در همان فرصت کوتاه، یک یا دو گزینه را جابهجا کردم و دو، سه نفر از بازیگران تغییر کردند. در همین فرایند محدود، پیشتولید و ضبط کار انجام شد.
کارگردان «کوچ» درباره فیلمبرداری در شرایط جنگی اظهار کرد: شهروندانی که تصمیم گرفته بودند در زمان جنگ در تهران بمانند، چه در خانه و چه سر کار خطرات را پذیرفته بودند. عوامل ما نیز با همین روحیه سر کار آمدند و هیچکس تا پایان پروژه ترسی از صداهای پدافند یا نزدیکی انفجارها نداشت. گاهی صداهای پدافند یا انفجار را بسیار نزدیک میشنیدیم، اما نگرانی اصلی ما برای بازیگران کودک بود که خوشبختانه والدینشان در کنار ما بودند و خود بچهها نیز روحیه مناسبی داشتند. در نهایت، پروژه با قدرت به پایان رسید و هیچکس ضعفی از خود نشان نداد که بگوید اگر شرایط خطرناک شود کار را رها کنیم، درنتیجه با خیال راحت فیلمبرداری کردیم.
کنشگری سینماگران در جنگ
این کارگردان درباره واکنش سریع به جنگ رمضان در سینما بیان کرد: برداشت خودم از موضوع سریالسازی در جنگ رمضان بهعنوان یک فیلمساز این است که دوستان متوجه شدند جنگ ایران طولانی خواهد بود، از اینرو گفتند باید نوشتن و ساختن فیلم را آغاز کرد. این کار قطعاً دستاوردهای مثبت و معایبی دارد.
وی افزود: دستاورد مثبت آن این است که اهالی سینما نسبت به موضوع کنشگر میشوند؛ به طور مثال من نیز خوشحالم که شرایطی فراهم شد تا بهعنوان کارگردان کاری برای کشورم انجام دهم. اگر این اتفاق نمیافتاد، شاید در انفعال گوشهگیر میشدیم. از طرفی بحث کارآفرینی برای اهالی سینما در جنگ نیز مسئله بسیار مهمی است، اما عیبش این است که کارها عمق پیدا نمیکنند، چون مسئله هنوز داغ است و ما درون آن هستیم در نتیجه آثار عموماً به سمت پروپاگاندا میروند.
این کارگردان تأکید کرد: به نظر من، در شرایط جنگی، رسانه کشوری که دفاع میکند به تیزر و تبلیغات نیاز دارد تا سریالسازی. اگر من در این زمینه تصمیمگیرنده بودم، میگفتم در این برهه فعلاً تیزرهایی برای افکار عمومی ساخته شود، زیرا فیلم داستانی اگر بخواهد مستقیماً پیامی را منتقل کند، ممکن است در یک بازه زمانی محدود دیده شود و قابل قبول باشد، اما برای کسی که بعد از بحران به این آثار نگاه میکند، سؤالاتی را ایجاد میکند.
اپیزودی درباره بچههای میناب
وی درباره پرداختن به بچههای میناب گفت: اپیزود «شانهها» درباره بچههای میناب است. قاعدتاً میناب ابعاد پیچیده و وسیعی دارد و میتواند در جامعه جهانی تأثیرگذار باشد، بنابراین نباید کارهای سطحی برای آن نوشته و ساخته شود، اما زمانی که فیلمنامه را خواندم، خودم را توجیه کردم که این فیلم را بسازم تا فعلاً یک ثبت تاریخی انجام دهم.
این فیلمساز تصریح کرد: پروژههایی مانند «اهل ایران» یا «سرو، سپید، سرخ» یک ثبت تاریخی هستند از این جهت که اولاً نشان میدهند سینماگران در این تاریخ منفعل نبودند و پای ایران ایستادند، دوماً این جنایت باید ثبت شود تا در آینده فراموش نشود که امریکا و رژیم صهیونیستی چه کردند.
اسفندیاری در پایان درباره پروژه بعدیاش گفت: دورهای که در آن هستیم، به گونهای است که همه چیز در تعلیق قرار دارد. نه فقط ما، بلکه سایر کسبوکارها نیز همچنان در تعلیق و حیرانی هستند که چه میشود و چه خواهد شد. من فعلاً فکر میکنم این روزها بهترین فرصت برای نوشتن متن است و تلاش میکنم متنی را به سرانجام برسانم تا انشاءالله بعداً مشغول ساخت آن شوم.
