مهدی تاج به رئیس فیفا نامه نوشت، نوشت که به داد فوتبال مظلوم ایران برسید، نوشت که میزبان جام جهانی در تجاوزی آشکار به کشورمان حتی به ورزشگاهها هم رحم نکرده است، نوشت که میزبان متجاوز جام جهانی میهمانش را تهدید کرده است، مهدی تاج تمام اینها را نوشت، اما کو گوش شنوا!
اینفانتینو هم اظهار نظر کرد و از دیوانگی مردم ایران نسبت به فوتبال گفت، از اینکه ایران با بردهای مهم ورزشی به عنوان یکی از اولین تیمها به جام جهانی راه پیدا کرده است، از اینکه ایران باید در جام جهانی حضور داشته باشد آن هم فقط در آمریکا. رئیس فیفا گفت که هیچ برنامه دیگری هم وجود ندارد، تغییری هم ایجاد نخواهد شد، ایران باید در جام جهانی باشد.
رئیس فیفا به اردوی تیم ملی هم رفت، قولهایی هم داد، حرفهای فبلی خود را تعدیل کرد و البته باز هم جنایات اربابش را محکوم نکرد. ظاهراً باید برای جناب اینفانتینو بیشتر توضیح دهیم که ما اگر دیوانه فوتبال هستیم چندین و چند برابرش دیوانه وجب به وجب خاک کشورمان هستیم، دیوانه این هستیم که بزنیم توی دهان یاوهگویانی، چون ترامپ فاسد و قمارباز.
جناب اینفانتینو یا نامه مهدی تاج را نخوانده یا خود را به نخواندن زده که بدون اینکه طرف جنایتکار ماجرا را محکوم کند از دیوانه فوتبال بودن مردم ایران حرف میزند. رئیس فیفا بهتر است این نکته را بداند که ما هر چقدر دیوانه فوتبال باشیم حاضر نیستیم برای خوشامد و بازی در زمین دیوانهای، چون ترامپ، ابهت، وقار و شرافت خود را زیر سؤال ببریم. ما حتماً به جام جهانی میرویم؛ آن هم با عزت و سربلندی نه با «پلنهای» اینفانتینو.
رئیس فیفا مدعی است امریکا برخلاف تهدیدهای رئیس جمهور دیوانهاش در پی فراهم کردن بهترین شرایط برای حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی است. اما ظاهراً یادش رفته که دولت متجاوز امریکا با وعده کمک به مردم ایران بیش از یک ماه است به خاک مقدس کشورمان تجاوز کرده، یادش رفته که چطور کودکان مدرسه میناب را سلاخی کرده است و هر روز و شب این جنایات را ادامه میدهد.
اینفانتینو چشمها و مغزش را بسته و دهانش را باز کرده، البته از او توقع دیگری هم نمیتوان داشت، رئیس فیفا سودای برگزاری جام جهانی شکوهمند با رکوردزنی تماشاگر را در سر دارد، اما در محاسباتش دیوانگی و غرور ترامپ را به حساب نیاورده است. او تصورش را هم نمیکرد که در فاصله چند ماه تا جام جهانی حتی اجماع جهانی برای تحریم میزبان جام جهانی هم در حال شکلگیری باشد.
رؤیاهای رئیس فیفا در حال تبدیل شدن به کابوس است و او برای فرار از این وضعیت بدترین راه را انتخاب کرده است؛ «ندیدن حقیقت» و «نشنیدن صدای مظلومیت». این راهی است که او انتخاب کرده است تا حتی صدای مظلومیت فوتبال ایران را نشنود. به هر حال از آدمی که نوکروار به دیوانه جنگطلبی، چون ترامپ جایزه صلح میدهد، توقع دیگری نمیتوان داشت حتی اگر رئیس فیفا باشد.
