روایت سقوط؛ چرایی یک انتخاب در سینمای امروز

انتخاب زاویه دید در یک روایت، همواره یک تصمیم استراتژیک برای کارگردان و تیم تولید است.

از ادبیات مقاومت تا پرده نقره‌ای

سینما چگونه علیه استعمار ایستاد

سینمای ایران پس از انقلاب به‌تدریج به بستری برای بازنمایی تجربه جنگ، مقاومت و هویت ملی تبدیل شد؛ تجربه‌ای که در ابتدا در قالب ادبیات دفاع مقدس، خاطرات رزمندگان و روایت‌های مستند شکل گرفت و سپس به زبان تصویر راه یافت. سینمای جنگ در ایران، برخلاف بسیاری از نمونه‌های هالیوودی، فقط به بازنمایی میدان نبرد محدود نشد

روایتی از زندگی طبقه متوسط در شبکه نمایش خانگی

ایرج‌زاد و احیای رئالیسم اجتماعی در «گل‌سنگ»

سینمای اجتماعی در ایران در سال‌های اخیر همواره میان دو قطب حرکت کرده است: از یک‌سو گرایش به ملودرام‌های عامه‌پسند و از سوی دیگر تلاش برای ثبت واقعیت‌های زیسته و بی‌واسطه جامعه

گزارش «جوان» از بیم و امید سینما در روز‌های پس از جنگ

سینمای ایران میان بحران مخاطب و فقر روایت

توجه به مخاطب‌شناسی یک ضرورت انکارناپذیر است. سینمای ایران سال‌هاست که بدون شناخت دقیق از سلیقه نسل جدید به تولید ادامه می‌دهد

بررسی اتوپیای توهمی و مدرن غربی در گفت‌وگوی «جوان» با محمد رضایی، مستندساز

نمایش رفاه در رسانه‌ها و پنهان کردن فساد از چشم‌ها

تغییرات اساسی در مسیحیت پس از آگوستین قدیس و ورود قوانین کذایی، این دین را دگرگون ساخت و یهودیت مدرن نیز به همین سمت رفت. مارتین لوتر و مذهب پروتستان که خود ارتباط گسترده‌ای با یهودیان داشت، این روند را تقویت کرد. پیروان این سیستم در ظاهر مسیحی و در باطن شیطانی هستند. تلاش اصلی این جریان در یهودیت مدرن، پرورش قدرت برای اتصال به «شیطان عظیم» است

تولید ۲ سریال با محوریت جنگ رمضان با همکاری سیما فیلم، اوج و سوره سینما در حال اتمام است

روایت رشادت ایرانیان درسریال‌های «اهل ایران» و «سرو، سپید، سرخ»

وقوع جنگ تحمیلی علیه کشورمان بهانه‌ای شد تا تعداد زیادی از فیلمسازان کشورمان آستین‌ها را بالا بزنند و زیر بمباران وحشیانه مناطق مسکونی و بیمارستان‌ها و مدارس به سراغ تولید فیلم و سریال‌های متنوعی با محوریت این تجاوز امریکایی-صهیونی بروند؛ سریال‌های «اهل ایران» و «سرو، سپید، سرخ» تازه‌ترین تولیدات نمایشی در این راستا هستند

نگاهی به مستند «روزگار رضا خانی»

نقد یک پرتره کلیشه‌ای از حکومت پهلوی اول

مستند «روزگار رضاخانی» تلاشی برای بازنمایی دوره سلطنت رضا‌شاه است و سعی دارد روایت‌هایی متفاوت از مسائلی مانند نوسازی و تجدد بیان کند.

نگاهی به سریال «مو به مو» به کارگردانی پرویز شهبازی

وقتی پول انسان را مو به مو عوض می‌کند

از نظر بصری، «مو به مو» همان امضای آشنای شهبازی را دارد: قاب‌های حساب‌شده، ریتمی کند، اما هدفمند و سکوت‌هایی که بیش از دیالوگ حرف می‌زنند. این ریتم ممکن است برای بخشی از مخاطبان خسته‌کننده باشد، اما دقیقاً بخشی از منطق روایت است. شهبازی عجله ندارد؛ او می‌خواهد مخاطب را وادار کند بایستد، نگاه و فکر کند، البته این سریال خالی از ضعف نیست. برخی قسمت‌ها می‌توانستند فشرده‌تر باشند و بعضی شخصیت‌های فرعی عمق بیشتری پیدا کنند

فیلمنامه‌نویسان ایرانی در بن‌بست روایت و قصه‌گویی

نجات سینمای ایران از مسیر ادبیات می‌گذرد

اگر سینمای ایران در مسائل فنی و ساختن صحنه‌های اکشن پیشرفت کرده، به همان میزان در داستان و فیلمنامه پسرفت داشته است. این را از فیلم‌های اکران شده در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر به وضوح می‌توان فهمید.