فصل جدید لیگ برتر فوتبال ایران آغاز شده، اما هنوز حواشی آن به اوج نرسیده، ولی چه حاشیهای مهمتر و مسئله برانگیزتر از بریز و بپاشهای میلیاردی. با وجود اینکه همه مردم ایران مشکلات اقتصادی کشور را به شکلی ملموس احساس کردهاند، اما به نظر میرسد فعالان فوتبالی از این قاعده مستثنی هستند. این جماعت پرمدعا و پرهزینه با وجود اینکه کارآیی زیادی ندارند، نهتنها رقم قراردادشان کاهشی نداشته، بلکه همسو با افزایش قیمتها، بودجه باشگاهها و نرخ دستمزدها نیز افزایش چشمگیری داشته و در این میان خبری هم از نظارت فدراسیون، وزارت ورزش و نهادهای نظارتی نیست.
انگار نه انگار مشکلات اقتصادی جامعه را دربر گرفته و افزایش قیمتها کمر مردم را شکسته است. باشگاههای فوتبال بدون نگرانی بازیکن میخرند و دستمزدهای چندمیلیاردی را خرج بازیکنان بیکیفیت میکنند. به نظر میرسد هر اتفاقی هم که برای اقتصاد ایران بیفتد، تأثیری در فوتبال مثلاً حرفهای ما نخواهد داشت. اصلاً چه اهمیتی دارد نرخ ارز تا چه اندازه افزایش یابد یا اینکه سایر بخشها مجبور به قناعت اقتصادی شوند. در نهایت باشگاههای خصولتی (به ظاهر خصوصی، اما دولتی) بودجه هنگفتی برای خرجهای چندین میلیاردی در اختیار دارند و در خصوص نحوه خرج کردن آن نیز به هیچ کس و هیچ نهادی توضیح نمیدهند.
یادش بخیر، چند فصل پیش که اوضاع اقتصادی تا این اندازه وخیم نبود، فدراسیون فوتبال برای بازی با افکار عمومی بحث تعیین سقف قرارداد و سقف بودجه را به میان آورد تا حداقل از این طریق از شدت انتقادها بکاهد. همانطور که اشاره شد این دو بحث قدیمی تنها برای منحرف کردن افکار عمومی و شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت مطرح شده بود، اما حداقل دلمان خوش بود که فدراسیوننشینان ذرهای هم به فکر بودجه دولتی هستند، اما بیخیالی آقایان در این روزهای سخت که فدراسیونهای غیرفوتبالی ملزم به لغو اردوها و سفرهای خارجی شدهاند، جای تأسف دارد. شاید اروپاییها اهمیت زیادی به دستمزدهای نجومی رونالدو، مسی، نیمار و سایرین ندهند، ولی در فوتبال ما که فقط اسمش حرفهای است و بودجه اکثر باشگاهها از پول بیتالمال پرداخت میشود، نمیتوان بیتفاوت از کنار این موضوع گذشت. یوونتوس، بارسلونا، پاریسنژرمن و دیگر باشگاهها برای کم کردن روی هم مبلغ قرارداد ستارهها را هر فصل افزایش میدهند، چراکه واقعاً خصوصی هستند و دستشان در جیب مردمشان نیست، اما در کشور ما اکثر باشگاهها نهتنها درآمدزایی ندارند، بلکه با تکیه بر وابستگیهای دولتی – صنعتیشان میلیاردی هم خرج میکنند و در مقابل دوربینها لبخند تحویل مردم میدهند!
مشکلات زیاد است و درست همینجاست که مردم انتظار برخوردهای جدی از سوی نهادهای نظارتی و همچنین عکسالعمل مسئولان ارشد ورزش را دارند. وزارت ورزشی که اعزامهای برونمرزی غیرفوتبالیها را غیرضروری و هزینه اضافی تلقی میکند باید در آشفتهبازار اقتصادی در مقابل فوتبالیهای سرخوش هم قدعلم کند و از آنها نیز حساب و کتاب بخواهد. فدراسیون فوتبال هم هنوز نتوانسته تکلیف قهرمان سوپرجام را مشخص کند و در این ریخت و پاشهای افسارگسیخته نیز مقصر است. آقایان در این سالها ثابت کردهاند که کوچکترین اهمیتی به قراردادهای میلیاردی نمیدهند. البته قراردادهای دلاری را نیز باید به لیست مسائل بیاهمیت فدراسیون اضافه کرد.
