تبرئه آدم‌ربا از اتهام ربودن روانپزشك

مردي كه متهم بود، مرد روانپزشكي را در يكي از خيابان‌هاي غربي تهران ربوده‌است با حكم دادگاه كيفري تبرئه شد.

به گزارش خبرنگار ما، بيست و چهارم خردادماه سال 93، مردي با مراجعه به اداره پليس تهران از مرد جواني به اتهام آدم‌ربايي شكايت كرد. او در طرح شكايت خود گفت: روانپزشك هستم و اسفندماه سال‌92 يك واحد آپارتمان براي درمان بيماران در اكباتان اجاره كردم. از همان ابتدا مستأجر سابق به نام شاهرخ مرا تهديد به مرگ كرد و گفت اين زمين در اختيار اداره اوقاف است و بايد آنجا را تخليه كنم. او مدعي بود سرقفلي آن را دارد و مي‌تواند مرا بيرون كند. اعتنايي نكردم و گفتم هر اقدامي مي‌تواني انجام بده. شاكي در ادامه گفت: چندماهي گذشت، اما شاهرخ دست‌بردار نبود و به صورت تلفني ايجاد مزاحمت ‌مي‌كرد و الفاظ ركيك به كار مي‌برد تا اينكه خردادماه سال 93 حدود ساعت دو بعدازظهر در ميدان بسيج شهرك اكباتان در حال برگشت به خانه بودم كه راننده اتومبيلي به بهانه گرفتن آدرسي مرا صدا كرد. راننده اصرار كرد سوار ماشين شوم تا مرا به مقصد برساند. با اصرار او سوار شدم كه راننده گفت از بيماران سابق من است كه بعد از چند جلسه درمان شده است، به همين دليل به گردنش حق دارم. وقتي خوب دقت كردم متوجه شدم، راننده شاهرخ است و به همين دليل به رفتارش مشكوك شدم و خواستم مرا پياده كند كه ناگهان با مشت به سرم زد. با ضربه او گيج شدم و متوجه شدم از مسيرش منحرف شده‌است. پس از اين شروع به داد و فرياد كردم كه او كنترل خودرواش را از دست داد و به مانعي برخورد كرد. در چنين شرايطي كه خودرواش متوقف شده بود، موفق به فرار شدم.

با طرح اين شكايت مأموران شاهرخ را شناسايي و دستگير كردند، اما او در مراحل بازجويي با قبول ضرب و جرح و انكار آدم‌ربايي گفت: شاكي مرا مي‌شناخت و با ميل خودش سوار خودرو شد تا در مورد اختلافات قبلي صحبت كنيم، اما منجر به درگيري شد. بعد از اقرارهاي متهم، پرونده به دادگاه كيفري دو استان تهران فرستاده‌شد و در تاريخ چهارم تيرماه سال 95 بعد از محاكمه شاهرخ از آدم‌ربايي تبرئه، اما در خصوص ضرب و جرح به پرداخت ديه محكوم شد. اين رأي با اعتراض شاكي تحت تحقيقات بيشتر قرار گرفت و پرونده متهم با گواهي شاهدان كه نحوه سوار كردن شاكي را ديده بودند، بار ديگر به اتهام آدم‌ربايي به شعبه دهم دادگاه كيفري يك استان تهران فرستاده شد. پرونده در تاريخ اول دي‌ماه سال 95 روي ميز هيئت قضايي به رياست قاضي قربان‌زاده قرار گرفت. بعد از اعلام رسميت جلسه شاكي بار ديگر شكايت خود را مطرح كرد و گفت: متهم دروغ مي‌گويد. روز حادثه ابتدا او را نشناختم و سوار خودرواش شدم و او مرا ربود كه پس از تصادف موفق به فرار شدم. سپس متهم با انكار جرمش در جايگاه قرار گرفت و گفت: وقتي شاكي براي اجاره آپارتمان آمد، مرا ديده بود و مي‌شناخت. روز حادثه نيز براي حل اختلافات قبلي به ميل خودش سوار ماشين شد، اما منجر به ضرب و جرح شد. در پايان هيئت قضايي پرونده را بار ديگر به دادسرا فرستادند و بعد از تحقيقات بيشتر مشخص شد شاكي و متهم همديگر را مي‌شناختند و شاكي براي حل مشكلات بعد از سوار شدن در خودرو با متهم درگير كه منجر به ضرب و جرح مي‌شود. بنابراين اعتراض شاكي نقض و متهم از اتهام آدم‌ربايي تبرئه مي‌گردد. اين رأي به ديوان عالي كشور فرستاده شد و از سوي شعبه شانزدهم ديوان نيز مورد تأييد قرار گرفت.