گفتهاي رايج است كه ميگويد: اگر يك قورباغه را در داخل ظرفي از آب جوش بيندازيد قورباغه بلافاصله تلاش ميكند تا از داخل آن بيرون بجهد. اما اگر قورباغه را داخل ظرف آبي با حرارت معمولي بيندازيد در آن باقي ميماند. حال اگر ظرف را روي شعله بگذاريد و به تدريج دماي آب را افزايش دهيد، احتمالاً اتفاق ديگري رخ ميدهد و زماني كه درجه آب تا حدود 30 درجه سانتيگراد بالا ميرود، قورباغه هيچ عكسالعملي نشان نميدهد. در واقع تمامي نشانهها دال بر اين است كه او از وضعيت خود بسيار راضي هم هست.
با افزايش تدريجي درجه حرارت، قورباغه سستتر و سستتر ميشود تا آنجا كه ديگر قادر به بيرون آمدن از ظرف نيست. به رغم اينكه هيچ مانعي براي خروج از ظرف وجود ندارد قورباغه همان جا ميماند تا در نهايت بپزد و بميرد. چرا چنين اتفاقي رخ ميدهد؟ به خاطر اينكه ساختار دروني قورباغه به نحوي است كه خطر را تنها در مواردي كه اتفاقي ناگهاني در محيط اطرافش رخ ميدهد، تشخيص داده و نه در مواردي كه خطر به صورتي آرام و تدريجي گسترش مييابد....
از اين مثل براي اشاره به اين امر ميتوان استفاده كرد كه بسياري از بخشهاي اقتصادي، مثل قورباغه داستان ما، نميتوانند تغييرات تدريجي و كشنده را متوجه شوند و از اين رو به تدريج سست و بيرمق شده يا به طور كلي كاركرد و مأموريت آنها تغيير ميكند.
مصاديق زيادي را ميتوان در بخشهاي اقتصادي براي اين داستان يافت: ورشكسته شدن صنعت خودروسازي و گرانفروشيهايي كه به مردم تحميل ميكند، بحراني شدن صنعت بانكداري و افزايش معوقات، افزايش حجم و وزن دولت و سهم آن در سكون كردن اقتصاد، افزايش تدريجي حقوقهاي مديران كه به حقوقهاي نجومي معروف شد در مقابل كاهش تدريجي حداقل بگيران، كوهخواريها و زمينخواريها، برداشت بيرويه از منابع آبي زيرزميني كه محيط زيست و اقتصاد منطقهاي برخي نقاط را به طور جدي به مخاطره انداخته، مفاسد اقتصادي از زمان نخستين پرونده جدي با 123 ميليارد اكنون به هزاران ميليارد دلار رسيده و... نشانههايي است كه بعد از سالها نمود يافته و حتماً مانند مثال ما حادثه به طور آني اتفاق نيفتاده.
به عنوان مثال بدهي معوقات بانكي ذره ذره و سال به سال افزايش يافته و كار را به جايي رسانده كه دولت اكنون حتي روي اعلام ميزان واقعي آن را ندارد يا بدهيهاي دولت آنقدر زياد است كه حتي خود دولت نميداند كه ميزان بدهيهايش چقدر است. در اين سو متأسفانه مردم نيز با كاهش حساسيتهايشان بيشتر شبيه مثال ما نه فقط اين اعداد آنها را آزار نميدهد بلكه منتظر اعلام ارقام بالاتري هستند كه اينها نشان ميدهد خونسردي حيات اقتصاد كشور قادر به تشخيص خطرهاي خود نيست و همان طور كه دادستان محترم تهران به طور تلويحي به آن اشاره كردهاند بخش نظارتي و بازرسيهاي ما كه به مثابه سلولهاي عصبي هشداردهنده خطر و برخورد با بيماريهاست، كاركرد خود را به درستي انجام نميدهند. قورباغه اقتصادي ما در آب داغ سياستهاي كوتاه مدت و منافع گروهي در حال سست و بيحس شدن است و انتظار دارند كسي ديگر دست خود را در ظرف بكند و قورباغه را نجات دهد!
