ورزش دانشآموزي حلقه مفقوده سيستم ورزش كشور است، مسئلهاي كه با وجود اهميت بالاي آن مورد بيتوجهي قرار گرفته است و كار را به جايي رسانده كه با به حاشيه رفتن ورزش در مدارس و عدم توجه به اين برنامه مهم، يك پنجم دانشآموزان ايراني نه تنها ميانهاي با ورزش ندارند، بلكه با توجه به عدم تحرك با مشكل اضافه وزن هم روبهرو هستند، مسئلهاي كه ميتواند يك زنگ خطر براي آينده جامعه باشد. اين در حالي است كه ورزش در مدارس و از سنين پايين از برنامههاي اصلي و مورد تأكيد در بسياري از كشورها ميباشد و برنامهريزيهاي ويژهاي براي آن در مدارس و همچنين ساير بخشها صورت ميگيرد تا يك نونهال يا نوجوان از همان سن كم با ورزش خو بگيرد و آموزشهاي لازم در اين زمينه به وي داده ميشود. اهميت تحرك و ورزش در سلامتي با زبان ساده براي دانشآموز تبيين ميشود تا او نه از روي اجبار و با توجه به برنامه درسياش، ورزش را در اولويت برنامههاي روزانهاش قرار دهد و از آن استقبال ميكند. با اين حال به نظر ميرسد در كشورمان اما با فقدان برنامهريزي در اين خصوص روبهرو هستيم. بيتفاوتي متوليان ورزش به موضوع مهمي مانند ورزش دانشآموزي كار را به جايي رسانده كه هيچ گونه برنامه مدوني براي احياي ورزش در سطح مدارس ديده نميشود. همه چيز به دو ساعت زنگ ورزش خلاصه ميشود و در همان دو ساعت هم مربيان ورزش بيشتر سعي ميكنند دانشآموزان را به حال خود رها كنند و خبري از آموزشهاي علمي و عملي رشتههاي مختلف ورزشي به دانشآموزان نيست.
هر چند آموزش و پرورشيها كمبود امكانات و سرانه ورزشي را دليل به اغما رفتن ورزش در مدارس عنوان ميكنند، كه به نظر ميرسد از همان امكانات موجود، هر چند محدود است، نيز استفاده كافي نميشود و آنها نيز به دنبال پاك كردن صورت مسئله و رفع مسئوليت از خودشان هستند. اگر چه فراهم بودن امكانات و زيرساختها جزئي مهم از احياي ورزش در مدارس است اما مهمتر از آن مديريت حاكم بر ورزش در آموزش و پرورش است كه با همان امكانات موجود هم برنامهاي براي ورزش دانشآموزي ندارند و همه چيز را در برگزاري دو ساعت زنگ ورزش و مسابقات مختلف خلاصه كردهاند. اين در شرايطي است كه آموزش يكي از فاكتورهاي مهمي است كه در برنامهريزي براي ورزش در مدرسهها و نونهالان بايد مورد توجه قرار بگيرد. يك نونهال يا يك نوجوان در سني قرار دارد كه با آموزش ميتوان به او نقشه راه داد تا در يك مسير درست حركت كند، به همين خاطر آموزش بايد مورد توجه جدي مسئولان قرار بگيرد، اين آموزشها هم ميتواند جنبه علمي داشته باشد و هم فراگيري رشتههاي مختلف را شامل شود، مسئلهاي كه متأسفانه آموزش و پرورش برنامهاي براي آن ندارد.
اين در حالي است كه در كشورهاي پيشرفته، يادگيري و آموزش چند رشته ورزشي در برنامههاي الزامي دانشآموزان قرار ميگيرد تا علاوه بر اينكه دانشآموز از همان سن پايين با عدم تحرك بيگانه باشد، بلكه بتوانند با شناسايي استعدادها، با زير نظر گرفتنشان از آنها در آينده ورزش قهرماني استفاده كنند. با وجود فوايد و آثاري كه ميتواند توجه به ورزش دانشآموزي داشته باشد اما اين مسئله همان طور كه اشاره شد به بهانه نداشتن امكانات لازم از سوي مسئولان و تصميمگيرندگان مورد بيتوجهي قرار ميگيرد. اين در حالي است كه مدارس كشورمان ظرفيتها و پتانسيلهاي بزرگي دارند و قهرمانان آينده ورزش هم از دل اين بخش بيرون ميآيند. علاوه بر اين توجه به ورزش دانشآموزي ميتواند سلامت آينده را نيز تضمين كند و با نسلي بانشاط كه ورزش و تحرك نقش اساسي در زندگي آنها دارد، روبهرو خواهيم بود، امري كه ميتواند در بخشهاي ديگر جامعه هم اثرات آن را شاهد باشيم و مانند امروز جامعه ايراني از فقر حركتي و امراض مختلفي كه به خاطر اضافه وزن و عدم تحرك به وجود آمده است، رنج نبرد. به همين خاطر بايد مسئولان آموزش و پرورش با تغيير نگاه سنتيشان به ورزش دانشآموزي و بيتفاوتي كه نسبت به اين مسئله مهم در برنامههايشان موج ميزند، با برنامهريزي و آموزش، ورزش دانشآموزي را از فضاي ركودي كه بر آن حاكم است نجات دهند تا هم سلامت جامعه تضمين شود و هم پشتوانهاي براي آينده ورزش قهرماني داشته باشيم.
