تسنیم: مرحوم حضرت آیت الله العظمی بهجت می فرمود: وای بر کسی که حضرت حجت
(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بداند که او در تحصیل موافقت و رضای آن
حضرت، و یا در مخالفت آن حضرت بی اعتنا و لاابالی است. در امور مالی به
مردم بگوید که دست من دست او است و نماینده ی او هستم، و در کارهای دیگر
چنین نباشد! خدا نکند ما این گونه باشیم! خصوصاً این که میل داریم در آخر
زندگی و دم مرگ به داد ما برسد و به شفاعتش بلاهای ما رفع شود. آیا می شود
از اول کار از او جدا باشیم و در آخر کار تمایل داشته باشیم از ما دستگیری
کند؟!
آقای طبیبی در نزدیکی وفاتش، به همه ی انوار معصومین (علیه
السلام) سلام کرد و تعظیم نمود ولی هیچ کدام از حضار کسی را نمی دیدند! آن
بزرگواران که در وقتش به آنها احتیاج داریم، نباید کاری کنیم که دم آخر
بگویند: ما این شخص را نمی شناسیم!
تفاوت مراتب ایمان و تقوا و
یقین ما و علمای گذشته بسیار است، صد سال فاصله ی بین ما و آنها، مانند
هزار سال است! دعا کردن و زود مستجاب شدن برای آنها اصلا چیز عادی عادی
بوده؛ ولی حالا اگر کسی بگوید: دعا کردم و مستجاب شد، خیلی نادر است.
نقل
کرده اند که آقایی که فاصله ی وفاتش با وفات مرحوم حاج شیخ عبدالکریم
حایری (رحمة الله علیه) یک هفته بود، در مشهد بود و خانواده اش در عراق
بودند - به حرم امام رضا (علیه السلام) مشرف شد و عرض کرد: خانواده ام....
بلافاصله شخصی از کنارش گذشت و مقداری پول به او داد؛ ولی او رو کرد به
حضرت و عرض نمود: این نه مناسب کرم شما است! تا این که مقداری دیگری به او
می رسید. باز گفت: کم است! پس از جریان یکی از علمای مشهد در صحن به او می
رسد و می گوید: معلوم می شود معامله ی شما با حضرت خوب است! همان اندازه که
می خواسته از جیبش در می آورد و به او می دهد.
کتاب در محضر حضرت آیت ا.... العظمی بهجت – ص
