بحرانهاي اجتماعي چه از نوع «خودساخته» باشند يا «دگر ساخته» پايداري و استقامتي را براي حل و برونرفت از آن ميطلبند كه ميزان و نوع اين مقاومت را «هويت جمعي» مشخص ميكند اما آنچه در جامعه امروز ما ديده ميشود، اين است كه برخي گروههاي فكري با زيرپا گذاشتن «عزت و هويت جمعي» و خروج نرم از خط مقاومت اجتماعي در برابر مشكلات اقتصادي و به جاي اهتمام به حل مسئله در داخل مرزها با اتكا به ظرفيتهاي داخلي، دست به دامن گزينههاي وارداتي شده و با سكوت اختيار كردن و رويگرداني از انتقادها، الزامات «دموكراسي» را زير سؤال ميبرند. رفتارها و تصميماتي از اين دست، از ديروز تا به امروز، نه تنها از دغدغههاي مردم كم نكرده بلكه آنان را متحمل مشكلات و خسارات بيشتري نموده كه تنها شكل و پوسته آن تغيير كرده است، از جمله ميتوان به بازخوردهاي تلخ «ديپلماسي انفعال و سكوت» نسبت به نقض غيرمستقيم اما آشكار برجام اشاره كرد. توافقي كه ملت ايران را به اميد يك تنفس اقتصادي زير بار هزينه برد. اين در حالي بود كه تمام مستندات و تجربيات تاريخي حاكي از دشمني ديرين و روح خبيثانه طرف توافق عليه نظام و مردم ايران داشته و دارد. ديري نپاييد كه اين توافق با بدعهدي و سياستهاي زهرآگين طرف غربي به صورت بسيار زيركانه، غيرمستقيم و هدايت شده نقض گرديد تا بار ديگر ثابت گردد كه «تجربه تاريخي ما دروغ نميگويد» در شرايطي كه همگان در مقابل اين سياست «يك بام و دو هوا»ي امريكا انتظار يك واكنش جدي را دارند، با سكوتي عجيب و واكنشي منفعلانه و در تضاد با «هويت جمعي» روبهرو شده اند! آيا ميتوان بيتفاوتي «پيشتازان تصميمات اجتماعي» و منتخبان مردم، در برخورد با نقض برجام و رفتارهاي دوگانه و صدالبته جهتدار امريكا را با «دلسوزي» و «صلاح انديشي» نسبت به مردم هماهنگ دانست؟! زماني كه با ناديده گرفتن انتقادات مردمي، با پيمانشكنان مماشات ميكنند، لبخند ميزنند و ميگويند: «همه چيز خوب پيش ميرود.»
درد حاصل از اين انفعال و سكوت زماني به استخوان ميرسد كه به رغم تغييرات اخير در قوانين مربوط به رواديد امريكا كه علاوه بر نقض برجام، نوعي دهنكجي سياسي به شخصيت و هويت ايراني است چراكه برنامههاي برجام با شتاب بيشتري در كشور اجرايي و دنبال ميشود؛ سانتريفيوژها يكي پس از ديگري روانه انبارها ميشوند و كشور را بيش از پيش در مقابل رفتارهايي از اين دست، به ضررهايي تاريخي دچار ميكند، در چنين شرايطي به جاي نگراني نسبت به وضعيت موجود، رفاه ملت، ارائه برنامه و كارنامه اقتصادي، بسياري از مسئولان متوجه انتخابات و حواشي آن شدهاند. نخستين ضربه جدي از مصوبه اخير امريكايي و سكوت در مقابل آن به صنعت «گردشگري» ايران وارد خواهد آمد. چگونه ميتوان «مانع تراشي و ديوارسازي» در مقابل اين صنعت بزرگ و زودبازده را با توجه به اينكه ايران جزو كشورهاي برتر جهان از حيث جاذبههاي گردشگري در سال نوميلادي معرفي شده است و اين امر نقش مهم و كليدي در آينده اقتصادي كشور ايفا ميكند، با مفاد برجام كه «حذف تحريمهاي اقتصادي عليه ايران» است بيربط دانست و سكوت كرد؟! پرواضح است كه چنين سياست تقابلي كه نتيجه آن تضعيف سرمايه گذاري خارجي و به خصوص صنعت توريسم در ايران است به معناي تبديل تحريمهاي مستقيم به تحريمهاي نامحسوس و غيرمستقيم و نيز تزريق «تحريم تعاملات فرهنگي» در كنار تحريمهاي اقتصادي در قالب جديد است. لحاظ موارد مذكور به مسكوت گذاشتن پاسخهاي عملي به درخواستهاي ما و اجراي برجام همه حاكي از اين واقعيت ناخوشايند است كه امريكا تلاش دارد جريانها و رفتارهاي داخلي ايران را به صورت نرم و زيرپوستي به نفع خويش پيش ببرد و با «تحقير هويت جمعي و شخصيت ايراني» در مجامع جهاني افراد، گروهها و نهايتاً جامعه ايراني را در امور مربوط به خود منفعل سازد و با در پيش گرفتن رفتاري دوگانه و مشكوك، زمينه را براي نفوذ و تحت تأثير قرار دادن افكار عمومي و ورود اشخاصي را كه از لحاظ فكري و رفتاري موضع نزديكتري با آنان دارد در مجلس شوراي اسلامي و خبرگان – به عنوان عاليترين تشكيلات سياسي تصميمگيري – فراهم آورد و از اين مجرا موضوع ساختارهاي بنيادين را در ايران به چالشهايي چون «چارچوب زماني» و «براندازي» بكشاند. اگر سابقه عهدشكني، نقشههاي شوم و آلوده و رفتارهاي كجدار و مريز امريكا كه از يك سو لگدپراكني ميكند و از سوي ديگر چهرهاي نرم و خوشتراش از خود تصوير ميكند از جانب غرب عادي و معمول است، اما انتظار ميرود به جاي فراموش كردن «عزت و هويت ايراني» و «سكوت در مقابل سياستهاي سياه كاخ سفيد» و نيز «به راه انداختن هجمههاي انتخاباتي و سياسي» مسئولان به مسائل و دغدغههاي معيشتي مردم، مشكلات اجتماعي و نيز نظرات و هويت جمعي – كه از الزامات دموكراسي است – بها داده و از لاك انفعال نسبت به مسائلي كه با منافع ملي در تضاد است، خارج شوند و درد مردم را درد خود بدانند.
