پيامكهاي خدا را جدي بگيريد
آرامش در ازدواج از همان پيش از ازدواج خودش را نشان ميدهد. اگر از همان ابتداي راه، در دوران آشنايي اوليه اين احساس به شما دست داد كه از بابت او دچار هيچ نگراني نيستيد ميتوانيد به انتخاب خود اميدوار باشيد. البته اين تنها يك معيار است و منظور اين نيست كه همه جوانب انتخاب خود را به اين مورد معطوف كنيد، اما معيار خيلي مهمي است. وقتي نگران اين نيستيد كه او را از دست بدهيد يا نگران از دسترفتن خودتان هم نيستيد، تا اينجاي كار انتخاب خوبي داشتهايد.
وقتي از اينكه او را از دست بدهيد نگران هستيد يعني يك ترس يا ترسهايي در انتخابتان وجود دارد. وقتي هم كه نگران از دست رفتن خودتان هستيد يعني طرف مقابل نتوانسته اطمينان شما را جلب كند.
شايد آن فرد، فرد مناسبي باشد، اما هنوز نتوانسته شما را به مرز اطمينان برساند. براي همين هم نگرانيهاي شما به دلآرامي تبديل نشده است. از كجا ميدانيد؟ چه بسا كه با او ازدواج كنيد و اين روند تا هميشه ادامه پيدا كند! پس در شرايطي كه ترس و نگراني داريد، نميتوانيد به خودتان بگوييد كه فرد مناسبي را انتخاب كردهايد. هرچند او آسايش زندگي شما را با رفاه كامل فراهم كند يا نجابت و كدبانوگري و زيبايي از سر و رو و انگشتانش ببارد.
خود شما كه الان در مرحله انتخاب همسر هستيد و قصد ازدواج داريد اين نكات را به خوبي ميدانيد فقط به آن واقف نيستيد. اگر به زندگي اطرافيانتان هم نگاه كنيد، مصداق اين حرف را ميبينيد. خيلي از افرادي كه ازدواج كردهاند و ممكن است با شكست روبهرو شده باشند يا زندگيهاي آرامي را در كنار همسر خود نگذرانند اين را به شما ميگويند كه از همان ابتداي راه دلشان گواه اينها را ميداد؛ اما آن پيامهاي قلبشان را كه خدا مرتب برايشان ارسال ميكرد، نشنيدند.
يا اينكه شنيدند اما نخواستند باورش كنند. خيليها از همان ابتداي راه ويژگيهاي نامناسبي را كه برايشان نگرانكننده است درطرف مقابل ميبينند، اما نميخواهند قبول كنند كه شخص موردنظرشان داراي آنهاست.
مثلاً ممكن است بگويند: اينكه چيز مهمي نيست، يا اينكه،اي بابا... اينكه بعداً درست ميشود، وقتي رفتم سر زندگي درستش ميكنم. يا از همه بدتر به خاطر ترسهاي دروني و يك سري چيزهايي كه اعتماد به نفس را در آنان از بين برده است، دست به انتخابي نادرست ميزنند. در واقع قلبشان مرتب پيامكهاي خدا را نشانشان ميدهد، اما آنان مرتب آنها را نديد ميگيرند. آنجا كه در سوره روم آيه 21 ميفرمايد:«از آيات و نشانههاي الهي اين است كه از جنس خودتان، ازواج و همسراني آفريد، تا در كنار آنها آرامش بگيريد، و به سكون برسيد.»؛ تأكيد روشني است بر رسيدن به «آرامش» به عنوان هدفي مهم در انتخاب همسر.
