مردي كه متهم است ديماه سال گذشته بعد از مشاجره با همسرش وي را به قتل رسانده، ادعا ميكند از كاري كه كرده پشيمان است.
به گزارش خبرنگار ما، نماينده دادستان تهران، روز گذشته در جلسه رسيدگي به پرونده كه در شعبه 113 دادگاه كيفري استان تهران برگزار شد، در جايگاه قرار گرفت و از كيفرخواست دفاع كرد. وي توضيح داد: متهم پرونده كه از زندان به دادگاه منتقل شده مهران نام دارد و 34 ساله است.
او شامگاه نهم ديماه سال گذشته درحالي كه نوزادش را در آغوش داشت، وارد كلانتري 152 خانيآباد شد و به مأموران خبر داد كه همسرش را در خانه به قتل رسانده است. پس از آن بود كه مأموران پليس راهي خانه متهم شدند و جسد همسر وي را در حالي كه با ضربات چاقو كشته شده بود، پيدا كردند.
نماينده دادستان ادامه داد: متهم در بازجوييها به جرم خود اقرار داشته و سلامت روانياش از سوي پزشكي قانوني تأييد شده است، بنابراين براي او درخواست صدور مجازات قانوني دارم.
پس از آن اوليايدم گفتند كه خواستهشان قصاص متهم است و حاضر به گذشت نيستند.
سپس متهم به درخواست قاضي اصغرزاده در جايگاه قرار گرفت و اتهام خودش را پذيرفت. او گفت: «قبول دارم كه مرتكب قتل شدهام، اما نميخواهم بار ديگر آن حادثه شوم را يادآوري كنم.» قاضي به متهم گفت: دفاع حق شما است و قضات دادگاه بايد بر اساس دفاعيات اقدام به صدور رأي كنند. متهم بعد از لحظاتي سكوت گفت:«اختلاف من و همسرم به خاطر موضوع بياهميتي شروع شد. او زن پاكدامني بود و هيچ مشكل اخلاقي هم نداشت. ظهر روز حادثه وقتي به خانه آمدم، همسرم نبود. ناهارم را خوردم و به سركار برگشتم. شبهنگام وقتي به خانه آمدم همسرم خانه بود و بچه در اتاقش بازي ميكرد. علت نبودنش را سؤال كردم. گفت به خانه دوستش رفته بود پرسيدم چرا بدون اجازه من خانه را ترك كردي؟ اول گفت فراموش كرده اما ادامه داد دلم ميخواهد. هر وقت كه بخواهم بدون اجازه خانه را ترك ميكنم. اين حرفش مرا عصباني كرد. تحريك شدم و درگيري ما بالا گرفت. به طرف آشپزخانه رفت و چاقويي برداشت. قصد زدن نداشت. اما به هر صورت چاقو را برداشته بود. شايد احساس خطر ميكرد. من هم به آشپزخانه دويدم و چاقويي برداشتم. به طرفش رفتم تا چاقو را از دستش در بياورم. مقاومت كرد و تيغه چاقو دستم را بريد. كنترل خودم را از دست داده بودم. بعد با چاقويي كه داشتم ضربهاي به او زدم. پس از آن هم ضربههاي بعدي را وارد كردم. وقتي روي زمين افتاد با اورژانس تماس گرفتم. فهميده بودم كه زنده نميماند. امدادگران كه از راه رسيدند، بچهام را بغل كردم و به كلانتري رفتم و خودم را معرفي كردم.
متهم در آخرين دفاع از خودش گفت: همسرم مستحق مرگ نبود، من نميخواستم اين كار را بكنم، كنترل خودم را از دست دادم و حادثه اتفاق افتاد.
هيئت قضايي بعد از شنيدن دفاعيات متهم وارد شور شدند.
