چرا کسی به این همه هشدار توجه نمی کند؟ آیا کلمات بار معنایی خود را از دست داده اند یا شهروندان، رسانه ها را به سان چوپان دروغگو می پندارند؟
در شهرستان ها و بخصوص در روستاهایی که شغل اصلی ساکنانش کشاورزی و دامداریست، مردم به خوبی سال پر آب و کم آب را از هم تشخیص می دهند و سالی که نکوست را با باران های بهاری اش می شناسند. اما در اکثر شهرها که شهرنشینان فقط اموخته اند شیر آب را باز کنند و مانند چشمه از آن استفاده کنند، شرایط قدری متفاوت تر است.
شهرنشینان اسرافگرترند
متاسفانه طی دهه های اخیر و با سیاستهایی که در امر سدسازی به وجود امد حقابه بسیاری از جوامع بومی گرفته و آبها به شهرها هدایت شد. آبها به جایی سرازیر شدند که کمتر کسی قدر آن را می دانند و گواه این ادعا همین بس که در شهرهای ایران 20برابر استانداردهای جهانی آب مصرف می شود. البته بهتر است نگوییم مصرف می شود بلکه بگوییم به هدر داده می شود.
اگر گذری بر آمارهای موجود داشته باشیم متوجه می شویم که در ایران ۵۹ درصد از اراضی نیاز به آبیاری دارند که در دنیا این رقم ۱۶ درصد است. همچنین در کشور ما تولیدات غذایی از اراضی آبی ۸۹ درصد و از اراضی دیم ۱۱ درصد است. این موضوع نشان می دهد که برای کنترل بحران، باید برای استفاده بهینه از منابع آب در بخش کشاورزی برنامه ریزی کنیم و آبها را بدون برنامه به شهرها سرازیر نکنیم.
البته این هم یک واقعیت است که مدیریت منابع آب هم در ایران اصلا خوب نیست و همین مسئله باعث شده مردم از کنار بسیاری از هشدارها سرسری بگذرند. چون وقتی باران و برف و اب رودخانه ها را می بینند فکر می کنند مسئولان برای وارد نشدن به بحران این همه سر و صدا راه می اندازند و هنوز شرایط در حالت عادیست!
همه مقصریم
چقدر تکراریست که باز هم بگوییم میانگین بارش سالانه در ایران 300 میلی متر است یا میانگین بارش ها در این سرزمین از یک سوم معدل جهانی هم پایین تر است و سپس با یک خواهش و التماس از شهروندان بخواهیم ماشین هایشان را با آب شرب نشویند و برای یک مسواک زدن، آبی معادل 22 بطری اب معدنی را هدر ندهند.
چقدر تکراریست که از بحران آب حرف بزنیم همه تقصیر ها را به عدم فرهنگ سازی و جای خالی آموزش ها بیندازیم.
نمی د انیم مشکل کجاست، اما هرچه هست اینکه رسانه ها برای یک صرفه جویی 10درصدی به هر طریق ممکن به دست و پای مردم افتاده اند و شهروندان غافلند که با جیره بندی شدن آب، این هشدارها و درخواست ها حتما به یک دستور تبدیل خواهد شد.
حداقل یکبار بپذیریم که در مسیر اشتباهی قرار گرفته ایم وبدون به دنبال متهم گشتن، باور کنیم مردم و مسئولان با هم چنین فاجعه ای را رقم زده اند، وگرنه در حالت استاندارد، ایران هرگز وارد بحران آب نخواهد شد.
متاسفانه میزان مصرف آب با شرایط کم آبی کشور همخوانی ندارد و به هزاران دلیلی که خودمان می دانیم و خودمان هم آنها را انجام می دهیم، سرانه مصرف در کشور بالاست. در بسیاری اوقات لوله های آب می ترکد و مدت زیادی آب هدر می رود. شیرها چکه می کند و بسیاری از شهروندان به آن اهمیتی نمی دهند و از همه مهمتر که مسئولان چشم خود را بر روی آن بسته اند اینکه کارشناسان می گویند شبکه های آبرسانی نشتی دارد و لوله ها پوسیده اند و درصد بالایی از آبها به این طریق هدر می رود.
حالا مقصر کیست و چه کسی به بحران آب دامن می زند؟ من؟ شما؟ یا دیگران؟
