بيش از شش ماه است كه دولت يازدهم بيشترين حجم اطلاع رساني كشور را به سمت و سوي مذاكرات هستهاي، توافقنامههاي ژنو يك و دو و نشستهاي كارشناسي حول اين مباحث سوق داده است وحجم اخبار و اطلاعات منتشرشده از اين جريان با قاطعيت تمام بيشترين حجم دربرگيري رسانهاي دركشور بوده كه بسياري از اذهان و افكار را به خودمشغول ساخته است.
اخبار عجيب و غريبي كه گاه از فحواي كلام حاضرين درنشستها، ازجمله نمايندگان ارشد كشورهاي مختلف و به ويژه امريكاييها و اظهارات رسانهاي شخصيتهاي سياسي، اقتصادي وحتي نظامي آنان شنيده ميشود با خوشبينانهترين حالت ممكن، مسائلي است كه استقلال، عزت و افتخارملي ايرانيان را دچار مخاطره ميكند.
با وجود اعتمادي كه به نيروهاي داخلي مذاكره كننده وجود دارد، بر حسب تجربه سابقه ديرينه عهدشكني غرب در برابر ملتهاي آزادي خواه و ازجمله جمهوري اسلامي ايران وجريانسازي موهوم آنان عليه اصل مذاكرات، لزوم توجه بيشتر به تصميمات و حتي اظهارات را جدي مينمايد. زياده خواهيهاي پايانناپذير غرب در برابركوتاه آمدنهاي مستمر، عدم پاسخگويي قاطعانه دستگاه ديپلماسي به اظهارات هنجارشكنانه برخي مقامات غربي و به ويژه امريكاييها، معركهگيري مستمر رژيم جعلي صهيونيستي و متأسفانه الزام و تعهد طرفهاي مذاكره ايران به ارائه گزارش به مقامات اين رژيم، بيتوجهي به موج انتقادات داخلي و به كار بردن مدام اين جمله كه « به ما اعتماد كنيد» وكم مهري به نقش نظارتي و مهم مجلس شوراي اسلامي دراين راستا از نكاتي است كه مذاكرهكنندگان با 1+5 بايد در آينده به آن پاسخ جدي و قابل قبولي بدهند. بستن گره همه مشكلات كشور به مذاكرات هستهاي كه ممكن است به سادگي قابل گشوده شدن نباشد نيز در نوع خود حركتي كم سابقه است كه مقام معظم رهبري هم درفرمايشات ماههاي اخير و هم در سخنراني نوروزي بر آن تأكيد فرمودند.
عدم پذيرش نگاه نقادانه منتقدان، برخورد چكشي با رسانههاي منتقد و تذكرات مستمر به فعالان رسانهاي و فرهنگي، عدم حمايت از تفكر انقلابي درحوزه فرهنگ، رسانه و جنگ نرم و تلاش براي به حاشيه كشاندن آنان، عدم پاسخگويي صريح به نقدها، استراتژي لبخند و نگاه عميق! و معنادار! نيز نتوانسته به اين فضا كمك كند و در آستانه تحولات منطقهاي و هجمههاي همه جانبه عليه ملتهاي مسلمان و موج جديد اسلام ستيزي كشورهاي استعمارگر با استفاده از افراطيون ضداسلام، اين حساسيتها را بسيار بيش از گذشته كرده است.
ديدارهاي مكرر هيئت ايراني با امريكاييها گرچه تابوشكني دولت يازدهم به حساب ميآيد اما نه تنها هيچ گرهي از مشكلات باز نكرده بلكه برگ برندهاي براي امريكاييها به حساب ميآيد كه در مبارزات انتخاباتي آتي از آن به عنوان مجبور كردن ايران به حضور در پاي ميز مذاكره با فشار، تطميع و تحريم ياد كنند. در اين شرايط كه منطقه دستخوش جنايات تكفيريها و دست پروردگان امريكا از يك طرف و جنايات صهيونيستها در غزه از طرف ديگراست و ملتهاي آزاديخواه عراق، سوريه، افغانستان، لبنان، فلسطين و حتي بحرين و ديگر كشورهاي اسلامي چشم اميد به انقلاب اسلامي دوختهاند، تداوم اين مذاكرات و ادامه تعليق نه تنها گامي منطقي به نظر نميرسد بلكه ممكن است سبب تضعيف روحيه مستضعفان عالم كه ملت ايران را نقطه اتكاي خود ميدانند، شود.
به هر صورت به تبعيت از ولي امر مسلمين همچنان منتظريم كه تماميت خواهي و سلطه طلبي كشورهاي به ظاهر مذاكره كننده با ايران بيشتر روشن شود و آنگاه است كه همگان خواهند دانست مقاومت و پايداري تنها راه ايستادگي در برابر زياده خواهي دشمنان و زورگوياني است كه چشم خود را برحقايق بشري بسته و به بهانههاي مختلف به دنبال تأمين منافع خود و همپيمانانشان هستند. شكافي كه اكنون در بين كشورهاي مذاكرهكننده به وجود آمده و رسيدن به نتيجه را دشوارتر كرده است به ويژه اينكه مذاكره كننده ارشد اروپايي عملاً مسئوليت چنداني درقبال آينده مذاكرات تا رسيدن به نتيجه ندارد.
