اين روزها به همان اندازهاي كه هوا سرد است و سرماي زمستاني بهمن ماه استخوانسوز، آب و هواي بسياري از فيلمهاي جشنواره سيودوم فجر هم كه تا به امروز اكران شدهاند تلخ، گزنده و نااميدكننده بوده است.
هرچند حجتالله ايوبي، رئيس سازمان سينمايي گفته است كه اين فيلمها ماحصل توليد در چند ماهه اخير نبوده بلكه متعلق به ماهها قبل است (البته هدف و غرض ايوبي هر چند به زبان و آشكارا هويدا نشده است اما به خوبي معلوم است ك منظورش اين است كه اين فيلمها در دولت قبلي ساخته شدهاند پس ربطي به دولت تدبير و اميد ندارد!) لازم است قبل از هر چيز به جناب ايوبي و ديگر دوستاني كه از اين مفر استفاده ميكنند عرض شود كه آقايان،د وستان بزرگوار استراتژي «كي بود كي بود من نبودم» تا اندازهاي راهبرد و كارآيي دارد و از اينجا به بعد ديگر براي مخاطبان و مردم هوشمند و خبره جامعه عصر «هاي تك» و «دهكده جهاني» كه افراد را قادر ميسازد با يك جستوجوي ساده در فضاي مجازي كنه و بيخ و بن هر موضوعي را عيان و برملا كنند، محلي از اعراب نخواهد داشت.
بهتر است بعد از گذشت چندين ماه از آغاز دولت تدبير و اميد كه خودش را متزين به صفات مطنطن و البته متنوعي مثل «دولت راستگويان» و. . . پيراسته و آراسته كرده است، به غير از اينكه چنين سبك نخنما و مندرس شده مديريتي(با رويكرد و استراتژي شعار فوق الذكر) دور از عدل و انصاف بوده بلكه حتي تا حدود زيادي غيرمنطقي به دور از عقل و تدبير جلوه مينمايد! البته من فكر ميكنم كه شخص آقاي روحاني به عنوان يك حقوقدان و نه يك سرهنگ! از شما و ديگر دوستان وزارت ارشاد، سازمان سينمايي و هيئت انتخاب و مسئولان برپايي جشنواره بينالمللي فيلم فجر، با يك نگرش مدقانه سوراخ دعاي لازمه را پيدا كرده است كه به فيلمسازان ميگويد آثاري بسازيد كه در ميان جامعه اميد را ايجاد كنند! هر چند يكي، دو فيلم حاضر در جشنواره سي و دوم كه خيلي خيلي حسابشان از بقيه آثار از نظر كيفيت محتوايي و فرمي جداست و قابل احترام نيز هستند و در مقام دلخوشكنك و مرهم اندكي براي زخمي عميق و ناسور قابل احصا ميباشند، اما هيچ به اين مسئله فكر كردهايد كه اين سيل و سونامي تراژيك فيلمهايي لبالب از سَرخوردگي و نااميدي كه قرار است مولود اين جشنواره و البته براي اكران در سال آينده باشند چه اوضاع و احوالي به بدنه جامعه تزريق ميكنند؟!
اصلاً فكر كردهايد كه براي اكران ايام نوروز كه شاهبيت بازه زماني اكران براي هر فيلمي است ميخواهيد كدام يك از اين آثار را جانمايي و اكران كنيد تا فضاي آغاز سال جديد و سرشار از سرور و شادي آحاد مردم جامعه را تبديل به ابروهاي درهم كشيده و توليد قيافههاي عبوس و تلخ نكنند؟! آيا در آن زمان هم ميخواهيد با فرافكني و شانه خالي كردن از مسئوليتي كه بر عهده داريد بگوييد كه اين فيلمها در دولت قبلي ساخته شدهاند؟! آيا اين بهانه آوردن از جانب شما و فيلمسازاني كه هر كدام در جريان نشستهاي خبري آثارشان تأكيد ميكنند كه مخاطب برايشان مهم نبوده يا اينكه فيلم را به خاطر دلشان ساختهاند! نميتواند ملاك و مستندي در راستاي درستي فضاي «آنارشي» در بين سينماگران و نگاه «ليبرالي» مروج اباحهگري مسئولان ذيمدخل باشد؟!
نكته حائز اهميت ديگري در اينجا وجود دارد و آن اينكه همين آثاري كه امروز سعي در اعلام برائت نسبت به آنها داريد توسط فيلمسازاني ساخته شدهاند كه مورد حمايتهاي خاصه و تأييدات موكد ولاينقطع شما به عنوان مسئولان و مديران ارشد حوزه فرهنگ و هنر دولت، بوده و هستند! با اين تفاسير آيا باز هم توقع داريد اين قبيل فيلمسازان كه چشمشان به دهان صاحبان و برپاكنندگان جشنوارههاي غربي است و به آن تفاخر هم ميكنند، ولع اشتهار و جيغ و هورا كشيدن جشنوارههاي غربي را رها كرده و آثاري توليد كنند كه سرشار و مملو از اميد بوده و حس خوشبيني به آينده را در جامعه جاري و ساري كنند؟! اگر چنين خيالي در سر ميپرورانيد بايد بگويم كه «زهي خيال باطل!» چه اينكه فرداي آن روز كه رئيسجمهور چنين درخواستي را از سينماگران مطالبه كرد موج عظيمي از انتقادات و اصطلاحاً «تيريپ» برداشتنهاي آزاديخواهانه و شبهروشنفكرانه از جانب همان افرادي كه شما درباره شأن و جايگاهشان به غلوگويي افتادهايد، شروع شد و اوج گرفت! به نظر ميرسد كه هرچه زودتر بايد تكليفتان را با خيلي از مباحث و افراد يكسر و معلوم كنيد، چراكه با از دست دادن فرصتهاي امروز، پايان و نهايتي به جز پشيماني و تأسف خوردن براي شما و فرهنگ و هنر اين سرزمين نميتوان تصور كرد.
