«و نوشتههايى كه مىخواهد طبع بشود، يك چند نفرى كه مىدانيد، يقين داريد كه آنها آدمهايى هستند كه مستقيم هستند و در راه مسير ملت و كشور هستند و وابستگى به هيچ جا ندارند، آنها نوشتهها را مطالعه كنند، درست دقت كنند در آن و بعد از اينكه دقت كردند در روزنامه يا در مجله نوشته بشود. اين طور نباشد كه يك وقت بنويسند و منتشر بشود، بعد بفهمند كه اين نوشته بر خلاف بوده است؛ اين يك چيزى است كه لازم است. اين مثل مطلبى است كه كتاب وقتى نوشته مىشود، قبل از اينكه انتشار پيدا بكند بايد اشخاص كارشناس به شيطنتهايى كه شياطين مىخواهند بكنند بايد توجه بكنند كه يك وقت در كتاب- فرض كنيد كه- اولش خيلى خوب، وسطهايش هم خوب و يك وقت مىبينيد كه يك جايى جورى از كار در مىآيد كه مسئله اين طور نبوده است كه ما تصور مىكرديم. بايد كتابهايى كه نوشته مىشود و همين طور چيزهايى كه منتشر مىشود، اينها بايد درست توجه بشود و افراد مطّلع، مدبِّر و كسانى كه از مكتبها اطلاع دارند و مسير آنها را مىدانند، اينها توجه بكنند و كتابها را مطالعه كنند قبل از انتشار و خود مجله را قبل از انتشار، درست مطالعه بكنند كه مبادا يك وقتى يك جايش خلاف در آيد، آن وقت براى شما دست بگيرند كه خير، اين مجله هم مثلاً انحرافى است. اين، هم صلاح خود شماست و هم صلاح ملت است.»
صحيفه امام، ج13، ص: 474 و 475.