چند وقتي است كه شيعيان اندونزي درشرايط بسياربدي به سر ميبرند، بهطوريكه اشرار وابسته به فرقه مجعول و ساختگي وهابيت كه ازمحرم سال گذشته شيعيان مظلوم اندونزي را به دليل برگزاري مراسم عزاداري امام حسين(ع) مورد حمله، ضرب، جرح، قتل و طرد قرار داده بودند، امروز با فشارو ارعاب بيشتري روبهرو هستند و حتي با كمك نيروهاي دولتي، آب و غذا را نيز ازپيروان اهل بيت(ع) دريغ كرده و آنان را براي تغييرعقيده خود تحت فشار قرارميدهند آن هم تنها به جرم شيعه بودن! و دراين ميان ما كه نداي امالقراي جهان اسلام را سر ميدهيم، سكوت اختياركردهايم. بهراستي چرا درمورد مظلوميت شيعيان امام علي(ع) دركشورهايي مانند اندونزي كاري نميكنيم آيا بايد اين اخبار را اول خبرگزاريهاي الجزيره و بيبيسي بگويند تا بر مسئولان ما صحت و سقم خبر ثابت شود و بعد دست به كار شوند؟! آيا بايد براي هرموضوعي اعم از كوچك و بزرگ ولي امرمسلمين وشخص اول مملكت وارد ميدان شوند و سخنراني مبسوطي كنند تا همه متوجه وخامت اوضاع شيعيان جهان شوند؟! جاي تعجب اينجاست كه در اين زمينه انگار همه چشمانشان را به ظلمي كه برشيعيان اهل بيت(ع) روا داشته ميشود بستهاند، آنهم در ايام محرم و عزاداري امام حسين(ع) كه نداي حسينحسين و حمايت از اهل بيت(ع) شعار عمومي است؟!
ما در مورد مسلمانان برمه بيشتر از شيعيان اندونزي ميدانيم، البته براي آنها هم بايد اقدام كرد، زيرا بنا به فرمايش امام علي(ع) به غير از اينكه در انسان بودن با هم شريك هستيم در مسلمان بودن هم با هم نزديكيم اما آيا تا وقتي كه خبرگزاريها و رسانههاي بيگانه اين موضوع را اعلام نكنند ما نيز بايد سكوت اختيار كنيم و دست روي دست بگذاريم؟! البته اين كمتوجهي و اهمال از سوي نهادها و سازمانها بهخصوص صداوسيما چيزي نيست كه براي اولين بار رخ داده باشد. سال گذشته كاپيتان شهبازي خلبان شجاعي كه توانست هواپيماي مسافربري را بدون چرخ ماهرانه روي زمين بنشاند نيز از اين نوع رفتارها گلهمند بود كه چرا رسانههاي ما آن هم در تهران اين قضيه را پوشش ندادند وتا وقتي كه رسانههاي بيگانه با آب وتاب آن را تعريف نكرده بودند، براي آقايان اين مسئله بياهميت و پيش پاافتاده بود.
ماجراي شيعيان اندونزي هرچند غمناك و اسفبار است ولي نشان ميدهد نهادهاي عريض و طويل وسازمانهاي بزرگ ما درعمل به وظايفشان قصور ميكنند، در صورتيكه به صراحت در قانون اساسي قيد شده كه ما موظف به حمايت از مظلومان و مستضعفان عالم هستيم. مطمئناً اندونزي، بحرين نيست كه بخواهيم به بهانه دخالت در امور كشور ديگر در اين زمينه محتاط باشيم. اگر ما امالقراي جهان اسلام وتشيع هستيم بهخصوص در اين بحبوبه بيداري اسلامي كه به نوعي الگويي براي كشورهاي اسلامي هم محسوب ميشويم، بايد قبل از هر چيز موضعگيريمان درباره حقوق مسلمانان بهويژه شيعيان جهان باشد، در چنين اوضاعي وظيفه شبكههاي پرستيوي، العالم، اسپانتيوي مسلماً دفاع از حقوق شيعيان مظلوم اندونزي است تا پرداختن به اخبار حاشيهاي و دستچندمي دنيا.
شك نكنيم كه اگر چنين اتفاقي براي گروهي از وهابيون افتاده بود شبكههاي الجزيره و العربيه گوش فلك را كركرده بودند، پس چرا حداقل پيگيري رسانهاي اين ماجرا و پيگيري ديپلماتيك و قانوني آن صورت نميگيرد. در اين ميان NGOها، دانشگاهها و قوه قضائيه بايد اعلام جرم كنند، حتي سخنگوي وزارت خارجه جمهوري اسلامي در جلسات مطبوعاتياش به آخرين اخبار شيعيان جهان از جمله اندونزي و پاكستان نيمنگاهي داشته باشد. چرا بايد وهابيون اينقدر جري و گستاخ بشوند؟!
مطمئناً اندونزي، پاراچنار، بحرين، برمه، قطيف و... تنها جاهايي نخواهند بود كه شيعيان آن مورد اذيت و آزار فرقه افراطي وهابيت قرار ميگيرند، اگر قرار باشد وزارت خارجه و صداوسيماي جمهوري اسلامي اينگونه دست و پا بسته برخلاف قانون اساسي با چنين وقايعي برخورد كنند، بهطورحتم فرقه ضاله وهابيت در هر كجا كه شيعهاي وجود داشته باشد به پشتوانه حمايتهاي مالي و انساني عربستان، قطر و در رأس آن امريكا قدعلم خواهد كرد تا آنچه يزيد نتوانست با شيعيان انجام دهد را كامل كنند. اين يكي از مسائل آشكار است كه هركجا اقليتي وجود داشته باشد با كمك اكثريتي كه دركشور ديگر زندگي ميكنند از حقوق خود دفاع نميكند. سكوت مسئولان كشور ما درباره وضعيت شيعيان اندونزي چه توجيه منطقي دارد؟ آياكسي ما را به خاطر موضعگيري ساده تحريم خواهد كرد؟ آيا كسي به خاطر دم زدن از حقوق بشر و حقوق اوليه هر انسان مجازات خواهد كرد؟ آيا منافع مليمان در صورت انتقاد به خطرخواهد افتاد كه با توسل به قوانين بينالمللي از حكومت اندونزي بپرسيم چرا؟ آقايان اگر در ايام محرم و عزاداريها از بديهاي مردم كوفه در حق شيعيان امام علي(ع) تنتان لرزيده است و اشكي ريختيد، بدانيد كه امروز در چند قدمي ما شيعيان امام زمان(عج) به فجيعترين شكل درحال قتلعام هستند حداقل موضعي داشته باشيد تا تاريخ نام شما را در سياه كوفيان زمان نبرد.
