حسین بابازاده مقدم- امام خمینی (ره) از بدو شکل گیری نهضت انقلابی مردم ایران در رهایی از غرب فرمودند یکی از اضلاع سه گانه مطالبات انقلاب نابودی اسرائیل است.
سالهای بعد هر جایی فرصتی فراهم میشد امام امت بر این مهم اصرار میکردند که انقلابیون فراموش نکنند اهداف انقلاب اسلامی در سطح بین المللی قابل پرداخت است و می بایست که انقلاب را با تمام آرمان های بلندش به اقصی نقاط جهان و نه تنها در بین مسلمین که در میان تمامی اقشار آزادگان جهان منتشر کرد.
با همین حرکت ها و رویش های جدید در نهضت صدور انقلاب و بیداری اسلامی بود که عده ای اندک اندیش سیاسی همچون ابراهیم یزدی سالهای بعد کوشش کردند تا چنین القا کنند که ایده صدور انقلاب اسلامی یک ایده اصالتا چپ گرایانه است تا شاید به این وسیله از حریم امن دوستان غربی شان که دچار تنش های روانی میشد دفاع کنند.
با همه این خاک پاشیدن ها بر چهره ماه و خورشید عاقبت ایده صدور انقلاب اسلامی جهانی شد و هم اکنون خاورمیانه را همچون نوزادی سوار بر گهواره ای سیار و شتابان به پیش می برد.
دراین مسیر اغلب کشورها و قدرتهایی که در خاورمیانه نقش ایفا میکنند تنها یک بیننده هستند و نقش چندانی را در رو بنا ایفا نمیکنند.
از سفرهای متعدد اروپایی ها و مقامات آمریکا به منطقه تا رایزنی های فشرده مقامات رژیم اشغالگر قدس و حتی تهدید به حملات نظامی و تحریم های جانکاه ، هیچ یک توان ایستادن در برابر این رستاخیز بزرگ مدنی را ندارد.
آنچه در خاورمیانه اتفاق افتاده است ، شکل گیری یک جامعه مدنی پویا منطقه ای است که هیچ دخالت خارجی را بر نمی تابد، نوعی از اتحاد و انسجام بی بدیل که غرب را سرگردان کرده و هرچه بیشتر نقش نرم افزاری و محتوایی جمهوری اسلامی را اولویت بخشیده است.
مهمترین موضوعی که پیش روی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران درحال حاضر وجود دارد نحوه مدیریت فرایندی و خاص این روند بسیار شتابان است.
اگر در طول و عرض این حوادث مسئولین و نهادهای مردمی کشور بتوانند ایده انقلاب را با آموزه های بلند رهبری معظم انقلاب اسلامی و ایده های اصیل امام خمینی وسعت ببخشند و به سر منزل مقصود هدایت کنند ، بدون تردید آینده در منطقه بمراتب بیشتر ازآنچه امروز وجود دارد نصیب جمهوری اسلامی ایران خواهد بود.
در حال حاضر سرعت عمل و دقت در برقراری ارتباط موثر با بخش های زنده در جهان عرب می بایست بعنوان یک اولویت در تمامی برنامه ریزی های کشور مورد توجه قرار بگیرد.
پس از رویدادهای انتخاباتی سال 1388 ایران و امید بستن فراوان غرب به سقوط توهمی جمهوری اسلامی ایران ، همزمان روییدن انقلاب اسلامی از اقصی نقاط خاورمیانه و آفریقا نشان داد ایده جهانی حکومت اسلامی نه تنها قابل مهار نیست بلکه برخورد با این پدیده منجر به دامنه دار شدن هرچه بیشتر آن میشود.
شاید این عبارت درست باشد که آنقدر غرب و مشخصا آمریکایی ها سرگرم جمهوری اسلامی شدند که همه منطقه را از دست دادند.
درچنین شرایطی توجه هر چه بیشتر به تحلیل بردن قوای دیپلماسی فلج و بیمار رژیم صهیونیستی از اهمیت و اولویت بسیار بالایی برخوردار می باشد.
درحال حاضر رژیم صهیونیستی کابوس فروپاشی را بصورت ملموسی هر شب و هر روز تجربه میکند و تازه مسئولین اسرائیلی متوجه شده اند که از بین رفتن این رژیم نه تنها یک آرمان توسعه طلبانه نبوده است ، بلکه یک جبر تاریخی غیر قابل گریز به شمار می آید.
عاقلان در سرزمین های اشغالی از هم اکنون بار سفر را بسته اند و به تابعیت های اولیه خود باز میگردند.
اینکه ادامه یافتن این روند حتی اگر منجر به روی کار آمدن دولتهای همراه با جمهوری اسلامی ایران نشود نیز محتمل است ، اما نباید ازین مهم چشم پوشید که تنها و تنها ادامه یافتن این شرایط می تواند اسرائیل را حداقل به وضعیت 40 سال قبل خود و به سر بردن در کانون بحران های منطقه ای دچار کند.
از سویی دیگر سرایت یافتن انقلابهای عربی به حوزه خلیج فارس از اهمیتی به مراتب بیشتر برخوردار است.
به این دلیل که ماهیت و ضرورت وجود رژیم صهیونیستی تا حدود بسیار زیادی وابسته به امنیت نفت در خاورمیانه است ، امنیتی که آبراههای مهم سوئز و تنگه هرمز بشدت برآن اثر گذار خواهد بود.
کابوس گرانتر شدن نفت و افزایش شدید قیمت این کالای حیاتی از یکسو و همزمانی آن با دوران بیماری اقتصادی غرب موضوعی است که غربی ها را وادار کرده است تا به هر قیمت ممکن به فکر مدیریت بحران در کشورهای عربی باشند.
اینجاست که آمریکایی ها باید درک کنند که ایران جزیره ثبات و نیرومند منطقه ای است که نادیده انگاشتن نقش آن و ایراد فشار برآن با ابزارهای حقیری همچون اسرائیل تنها یک فانتزی تخیلی در سیاست خارجی است و برآیند مطلوبی را برآنان به همراه نخواهد داشت.
مسیر تحولات خاورمیانه از ایران عبور میکند و این قدرت هژمون منطقه ای است که تعیین کننده چهره بعدی خاورمیانه و کشورهای حوزه خلیج فارس است.
