نهمین جشنواره سراسری تئاتر «بسیج» بعد از سه سال وقفه از دوره هشتم و با افت و خیزهای فراوان، بالاخره به منزل آخر رسید. شاید انتقاداتی که در طول مطرح شدن برگزاری این جشنواره تا پایان آن به زبان هنرمندان و کارشناسان آمد چندان منصفانه به نظر نرسد، اما وقتی داوران چنین رویدادی که خود از بزرگان و هنرمندان عرصه تئاتر کشور هستند به بیان نقاط قوت و ضعف چنین رویدادی اشاره می کنند میتوان با مطرح کردن آنها مسئولان برگزاری چنین رویدادی را برای شناخت آسیبها و تلاش برای برطرف کردن آنها به نوعی تشویق کرد تا حتی منتقدان در آینده در بیان نقدهایشان جانب انصاف را بیشتر نگه دارند.
حل مشکلات جهان با یک نمایش!
داود رشیدی، کارگردان و بازیگر پیشکسوت تئاتر که یکی از داوران نهمین دوره جشنواره سراسری تئاتر بسیج بود در گفتوگو با سازمان بسیج هنرمندان با اشاره به این نقطه آسیب که مشکل اساسی گروههای تئاتر (در حوزه نمایشهای ارزشی) آن است که نویسنده در صدد است که تمام مسائل دنیا را در یک کار حل کند و به همین دلیل ممکن است کار طولانی و خسته کننده از آب درآید، بیان کرد «در این جشنواره چند اجرای خوب و قابل تأمل دیدیم اما برخی آثار نیز به دلایل مختلف دچار مشکلات ساختاری و محتوایی بودند. موفقیت در تئاتر در گرو عشق به این کار است. هنرمند تئاتری باید بداند که تئاتر یک مأموریت بزرگ است و هنرمند باید کار کند و با دقت توجه داشته باشد که با یک روز و دو روز و یک سال و دو سال نمیتوان در این کار به موفقیت رسید.
توجه به سرمایه جوان در تئاتر کشور
همچنین دکتر محمدعلی خبری، رئیس پژوهشکده هنر و رسانه ایران که خود از فعالان تئاتر به خصوص تئاتر مقاومت و دفاع مقدس کشور می باشد با تأکید بر این نکته که تئاتر بسیجی باید به سراغ مشکلات اجتماعی برود به پایگاه خبری سازمان بسیج هنرمندان می گوید:« تئاتر آینه زندگی است و تئاتری حیات دارد که به مسائل و مشکلات زندگی توجه داشته باشد و از طریق هنر تبیین کننده راه زندگی جامعه باشد. لازم است توجه و نظردستاندرکاران هنر ارزشی این باشد که در عین توجه به مضامین مذهبی و حماسی، تئاتر بتواند به همه معضلات و چالشهای اجتماعی بپردازد و بتوانیم تنوع موضوعات بهتری داشته باشیم .»
رئیس پژوهشکده هنر و رسانه ایران با اشاره به تعداد گروههای شرکت کننده در جشنواره تئاتر بسیج اظهار داشت:«حدود 755 گروه تئاتر در شهرستانها، استانها و جای جای ایران در این هماورد هنری شرکت کردهاند، باید در نظر داشت که این برای کل تئاتر کشور سرمایه کمی نیست. به همین دلیل باید توجه داشت که بعد از جشنواره بتوان با آموزش و نگهداشتن گروهها در فرآیند اجرا موضوع تئاتر متعهد را به صورت یک جریان مبارک تئاتری حفظ و گسترش داد.»
وی در پایان خاطرنشان کرده است که «باید از فردای جشنواره برای اجرای این نمایشها برنامه ریزی کرد و روش گزینش کارهای برتر تغییر کند. یعنی کارهایی در جشنواره بعد به مراحل بالاتر بیایند که در طول سال اجراهای موفق تری داشته باشند.»
در پایان ذکر این نکته اهمیت فراوانی دارد که بر خلاف اکثر جشنوارههای نمایشی کشور که بیشتر جنبه ظاهری و آماری برای برگزار کنندگان خود دارد، جشنواره تئاتر بسیج و البته برگزار کنندگان آن نشان دادند که به انتقادهای سازنده و راهگشا توجه بسیاری دارند. دلیل این مدعا آنکه دکتر حسین قنادیان، رئیس سازمان بسیج هنرمندان در نشست خبری این رویداد گفته بود که «در دوره بعدی این رویداد به فکر آن هستیم که از بین نمایشهای برتر اجرا شده در کل کشور طی یک سال آینده به گزینش بهترین آثار هنرمندان برای شرکت در جشنواره دست بزنیم.» این گفته در حقیقت تأکید نکتهای است که دکتر خبری و برخی دیگر از کارشناسان تئاتر برای اعتلای این رویداد به آن اشاره داشتهاند.
