بعد از 4 سال زحمت دو مدیر متفاوت مرکز هنرهای نمایشی و چندین و چند هنرمند هنرهای آیینی و مذهبی کشور بالاخره پرونده تنها هنر مذهبی و ملی کشور ما یعنی تعزیه به صورت انحصاری در یونسکو به نام ایران به ثبت رسید.
شاید موج انتقادهایی که در نشریات به راه افتاد باعث شد تا هیچ یک از مسئولان این موفقیت را به عوامل و پیگیران آن تبریک نگویند و تنها مدیریت بنیاد رودکی یعنی حسین پارسایی که در زمان آغاز طرح بحث ثبت جهانی تعزیه سکاندار مدیریت مرکز هنرهای نمایشی بود، تنها فردی بود که این توفیق را به همه دست اندرکاران آن تبریک گفت! اما اتفاقاتی که طی دو هفته اخیر از سوی مسئولان و متولیان نمایش در همین مسئله ثبت جهانی تعزیه صورت گرفت، نشان داد که در این مورد خاص متولیان هنر نمایش تصمیم گرفتند پیام شادباش و تبریک خود را با عملی کردن بخشی از خواستههای همه دست اندرکاران این پروژه و هنرمندان تعزیه و سایر هنرهای آیینی و سنتی کشور به اثبات برسانند.
تأسیس بنیاد ملی تعزیه توسط بخش امور نمایشی سازمان فرهنگی و هنری کشور طی کمتر از یک هفته بعد از خبر ثبت جهانی تعزیه شاید اولین شادباش مسئولان نمایشی کشور به این مسئله بود. خبر برپایی خیمه تعزیه در محوطه باز مجموعه تئاترشهر برای اجرای نمایشهای تعزیه طی دو ماه محرم و صفر برای عاشقان و شیفتگان حضرت اباعبدالله حسین(ع) و قول ساخت یک مکان دائمی برای اجرای نمایشهای آیینی در طول سال در ضلع جنوب غربی مجموعه تئاتر شهر از دیگر پیامهای شادباش مسئولان مرکز هنرهای نمایشی کشور به تمام زحمتکشان این پروژه ملی بود.
به یاد بیاوریم دوران محرم و صفر سالیان پیش و تعطیل شدن جریان اجرای عمومی تئاتر در کشور و سیل انتقادهایی که از سوی کارشناسان، هنرمندان و منتقدان هنر نمایش به سوی مسئولان روان می شد که چرا به برنامه ریزی مدون و حمایت از گروههای نمایش مذهبی برای تولید آثار مناسبتی با این ایام سدی در برابر تعطیلی تئاتر کشور ایجاد نمیکنید! اکنون شاهدیم که طی این دو ماه نه تنها اجراهای نمایشی تعطیل نشده بلکه طبق سنت و فرهنگ ملی و مذهبی خودمان شاهدیم که در این ایام نمایشهای سوگ و تعزیه در بین مردم و برای آنها زیر چتر خیمه تعزیه به اجرا در می آیند و از هنرمندان سرشناس پایتختنشین و شهرستانی برای اجرای آثارشان دعوت به عمل آمده تا همان انتقادها در زمینه بی برنامه بودن جریان نمایش کشور در ایام سوگواری امام حسین(ع) و یاران باوفایش پاسخی عملی و شایسته از سوی مسئولان امر پیدا کند.
هر چند یادآوری این نکته هم ضروری به نظر می رسد که باید مراتب ایمنی و امنیت مخاطبان نمایشهای تعزیه زیر چتر خیمه تعزیه به بهترین شکل ممکن رعایت شود تا مانند سال 1386 به صورت اتفاقی شاهد آتش گرفتن خیمه پارچهای تعزیه در جشنواره همایشهای عاشورایی که درست مقابل مجموعه تئاترشهر برپا شده بود، نباشیم.
